Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 15 lipca 2020
w Esensji w Esensjopedii

Z filmu wyjęte: Polska szkoła plakatu

Esensja.pl
Esensja.pl
Wbrew pozorom hasło „Polska szkoła plakatu” swego czasu znaczyło całkiem dużo. Tak dużo, że dzieła rodzimych plakacistów można było niekiedy zauważyć nawet w zagranicznych filmach. I to tych lepszych.

Jarosław Loretz

Z filmu wyjęte: Polska szkoła plakatu

Wbrew pozorom hasło „Polska szkoła plakatu” swego czasu znaczyło całkiem dużo. Tak dużo, że dzieła rodzimych plakacistów można było niekiedy zauważyć nawet w zagranicznych filmach. I to tych lepszych.
Polska szkoła plakatu była jednym z towarów eksportowych PRL-u. Święcąca triumfy od połowy lat 1950., docierała na Zachód za pośrednictwem międzynarodowych biennale, branżowych pism oraz dystrybuowanych tam polskich wersji plakatów filmowych. Wielu europejskich i amerykańskich twórców – m.in. Martin Scorsese – chwaliło polskie plakaty, doceniając zawarcie w jednym rysunku sedna fabuły filmu czy teatralnej sztuki. Nieustannie rosnąca popularność plakatów zgasła jednak wraz z upadkiem ustroju i zapaścią państwowego mecenatu kulturalnego. Na afiszach zaczęła królować chałtura, czyli kolorowe, pozbawione większego polotu plakaty zagraniczne, pobieżnie tylko dostosowane językowo do polskiego rynku. Dawne polskie plakaty znalazły schronienie w nielicznych muzeach i dziś można je zobaczyć głównie na portalach filmowych oraz… w zagranicznych filmach.
Jednym z takich filmów jest dramat „Dwaj ludzie z miasta”. Powstał w 1978 roku jako protest wobec stosowanej wciąż wówczas we Francji kary śmierci. W założeniu miał pokazywać wynaturzenia francuskiego wymiaru sprawiedliwości, chwilami jednak jego fabuła popada we wręcz groteskowe skrajności. Wypuszczony z więzienia po 10-letnim wyroku kasiarz (Alain Delon) próbuje ułożyć sobie na nowo życie z żoną, która na niego cały ten czas czekała. Osiada pod Paryżem – bo w samym mieście mu nie wolno, znajduje pracę i zaczyna zacieśniać więzi przyjaźni z rodziną więziennego wychowawcy (Jean Gabin). Jednocześnie odmawia kontynuowania znajomości z kumplami z gangu (uważne oko wypatrzy wśród jego członków młodego Gérarda Depardieu). Niestety, żona ginie w bezsensownym wypadku drogowym, a bohaterem – pracującym obecnie w drukarni i budującym związek z młodą pracownicą banku – zaczyna interesować się komisarz policji (Michel Bouquet). Nachodzi drukarza, nęka dziewczynę, grożąc wyjawieniem w banku informacji, że jej narzeczony jest kasiarzem, ciąga bohatera na przesłuchania… Finał raczej nie jest przesadnie trudny do odgadnięcia.
Mimo przejaskrawienia niektórych wątków i upartego wybielania byłego przestępcy, przy jednoczesnym demonizowaniu funkcjonariuszy wymiaru sprawiedliwości, film wciąż – mimo upływu tylu lat – ogląda się bardzo dobrze. Po części odpowiada za to doświadczenie reżysera, José Giovanniego, a w rzeczywistości Josepha Damianiego, Korsykanina, który w 1948 roku ledwo wymigał się od gilotyny za kolaborację z Niemcami, szantażowanie osób ukrywających żydów i potrójne morderstwo. Z karą zamienioną na dożywotnie ciężkie roboty, wyszedł z więzienia w 1956 roku i zabrał się za pisanie książek i robienie filmów. Szczególnie gangsterskich, bo na ten fach znał z pierwszej ręki.
A co do samego kadru – widać na nim polską wersję plakatu do „Zabawy w masakrę”, francuskiej komedii sensacyjnej z 1967 roku. Ów plakat wisi sobie po prostu na drzwiach mieszkania bohatera…
koniec
19 sierpnia 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z filmu wyjęte: Dekoracja z Neptuna
Jarosław Loretz

13 VII 2020

1961 rok, następuje inwazja obcej rasy, świat jednoczy się w wysiłkach zażegnania problemu, zaś w mieście, na jednym z biurowców… No cóż… Upiory przeszłości pysznią się w najlepsze.

więcej »

Wakacyjny leksykon filmów o żywych trupach. Część 2
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

9 VII 2020

W pierwszym odcinku naszego wakacyjnego cyklu zajmowaliśmy się kultowymi produkcjami George’a A. Romera. Jego pierwsza trylogia o żywych trupach doczekała się licznych remake’ów, którym dziś się przyjrzymy. Co najmniej kilka z nich zasługuje bowiem na szczególną uwagę.

więcej »

Z filmu wyjęte: Z ułańską fantazją
Jarosław Loretz

6 VII 2020

Gdy w gwiazdy lecą biuraliści, zabierają z sobą tradycyjny pakiet wyobrażeń o komforcie…

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Szczury z supermarketu.

Do sedna:

Kevin Smith. Szczury z supermarketu.
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy.
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka.
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata.
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Birdman.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Biutiful.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Babel.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. 21 gramów.
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Dekoracja z Neptuna
— Jarosław Loretz

Z ułańską fantazją
— Jarosław Loretz

Z języczkiem
— Jarosław Loretz

Łyk ambrozji
— Jarosław Loretz

Styropianowa armata
— Jarosław Loretz

Uspokajacz ruchu
— Jarosław Loretz

Muzyka na kościach
— Jarosław Loretz

Historia obrazkowa
— Jarosław Loretz

Podręczna salamandra
— Jarosław Loretz

Wytchnienie po meczu
— Jarosław Loretz

Tegoż autora

Krok w dobrą złą stronę
— Jarosław Loretz

Zabiedzona flota: Nielotny
— Jarosław Loretz

Kryminalna grabież czasu
— Jarosław Loretz

Anioł w zielonych kaloszach
— Jarosław Loretz

Krótko o książkach: Wiedźma na słodko
— Jarosław Loretz

Nazwobójca
— Jarosław Loretz

Siódma dusza po kisielu
— Jarosław Loretz

Wąż zwany Hydrą
— Jarosław Loretz

Pół-wampiry i pół-Niemcy
— Jarosław Loretz

Kiedy rozum śpi, budzą się upiory
— Jarosław Loretz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.