Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 lutego 2020
w Esensji w Esensjopedii

Z filmu wyjęte: Po szkielecie poznasz ich

Esensja.pl
Esensja.pl
Mawia się, że w łańcuchu ewolucyjnym człowieka wciąż są tzw. zaginione ogniwa, czyli formy pośrednie między małpą a homo sapiens. Niewykluczone, że hinduscy twórcy filmowi odkryli niedawno jedno z takich ogniw.

Jarosław Loretz

Z filmu wyjęte: Po szkielecie poznasz ich

Mawia się, że w łańcuchu ewolucyjnym człowieka wciąż są tzw. zaginione ogniwa, czyli formy pośrednie między małpą a homo sapiens. Niewykluczone, że hinduscy twórcy filmowi odkryli niedawno jedno z takich ogniw.
Jak łatwo można się zorientować z obrazka, owo zaginione hinduskie ogniwo posiada nadzwyczaj grube, wręcz rurowe (od rur kanalizacyjnych) kości ramion i ud, przy czym warto zaznaczyć, że kości ramion stanowią praktycznie jedność z kośćmi przedramion, w związku z czym raczej nie ma co marzyć o stawie łokciowym. Z elementów, których na obrazku nie widać, są jeszcze wysokie kości piętowe, wyglądające jak obcasy wielkich butów, a także zrośnięte w jeden monolit dłonie, których palce posiadają wydrążone otwory z wprowadzonymi w nie stalowymi drutami.
Owa przeurocza animacja, powodująca u widza mimowolny chichot (ach, ta scena, gdy twarz kobiety zmienia się w czaszkę!), nie dość, że nie jest zdarzeniem z zamierzchłej przeszłości, to jeszcze trafia się w filmie nie aż tak tanim. Pochodzi ona ze zrealizowanego w 2002 roku indyjskiego dramatu „Jaani Dushman: Ek Anokhi Kahani” (po polsku z grubsza „Ukochany wróg: Wyjątkowa historia”), wbrew pozorom nie mającego absolutnie nic wspólnego ze starszym o 23 lata „Jaani Dushman”. Bo podczas gdy w tym starym chodziło o wsiąkanie panien młodych u wrót świątyni, to w tym nowym osią fabuły jest zemsta człowieka-kobry. Morduje on kolejnych przyjaciół swojej ukochanej, która zażądała sprzątnięcia ich za to, że nakłonili ją do wybaczenia próby gwałtu dwóm studentom. Ci zaś parę dni później i tak ją przydybali na uboczu i zgwałcili. A przynajmniej tak sugerują twórcy, bo gwałt został przedstawiony jako chwila szamotaniny, zakończona lekkim potarganiem ubrania. Zhańbiona kobieta, na której reinkarnację kilkaset lat czekał zaklęty w drzewie człowiek-kobra, rzuca się zaraz potem brzuchem na skalną iglicę i – po skonaniu w ramionach ukochanego – wraca jako duch, pomagając mu w wywieraniu zemsty.
Film jest po trochu dramatem, po trochu romansem, po trochu horrorem, po trochu fantasy, a po trochu – co jest jak najbardziej oczywiste w przypadku filmów z tamtego rejonu świata – musicalem, nie mogło się bowiem obejść bez kilku kawałków śpiewanych. Niestety, te kawałki śpiewane są dodatkowym gwoździem do trumny ze względu na okraszenie kilku z nich komputerowymi plenerami. Jakiej jakości były to plenery, można się domyślić. Wystarczy rzut oka na szkielet. Co gorsza, tragicznie marne efekty komputerowe – i to fatalnie nadużywane (szkielet ma swoje bite pięć minut walki z pełnokrwistym człowiekiem) – to nie jedyna bolączka filmu. Nie można przecież zapomnieć o piankowych rekwizytach (ręka szkieletu), malowanych na płótnie plenerach (jeden jest tak piękny, że wyląduje w kolejnej odsłonie cyklu) oraz bezprzytomnym rżnięciu wątków z popularnego kina hollywoodzkiego. A na czym one polegały? Otóż człowiek-kobra na ogół występuje w długim, skórzanym płaszczu i – uwaga! – potrafi literalnie z tyłka wyciągnąć sobie szybki motocykl. Gdy zaś dochodzi do walki, umie przejść w tryb Matrixa (uchyla się przed kulami w bardzo charakterystyczny sposób), Terminatora (trafiony pociskiem z bazooki zlewa się w pierwotny kształt z rozproszonych, metalicznych kropli), a nawet… Chrystusa (swobodnie biega po wodzie).
Innymi słowy – film w sam raz dla twardzieli, łykających złe kino jak pelikan ryby.
koniec
9 września 2019

Komentarze

10 IX 2019   15:27:41

> łykających (...) jak pelikan ryby

Podobno niektóre ptaki są większe w środku niż na zewnątrz https://i.imgur.com/vGTNFgw.gifv

10 IX 2019   17:28:16

Wow! Moje totemiczne zwierzę!!!
Jak on (ona?) to robi...

11 IX 2019   14:42:50

@Beatrycze
Chowa w wolu https://pl.wikipedia.org/wiki/Wole_(anatomia_zwierząt)

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z filmu wyjęte: (Nie)życie toczy się dalej
Jarosław Loretz

10 II 2020

Co robią zombie, gdy nie śledzi ich obiektyw kamery hollywoodzkiego zdjęciowca? No cóż, niekoniecznie ganiają za świeżymi mózgami…

więcej »

Do kina marsz: Luty 2020
Esensja

7 II 2020

Luty w kinach nie zapowiada się jakoś rewelacyjnie, ale kilka propozycji wygląda interesująco.

więcej »

Z filmu wyjęte: Planowanie na szybko
Jarosław Loretz

3 II 2020

Improwizowane akcje często zaczynają się od pospiesznego naszkicowania sytuacji i ogólnego planu działania. Niekiedy jednak można mieć wątpliwości, czy sporządzenie planu zajęło przysłowiową chwilkę.

więcej »

Polecamy

Alejandro González Iñárritu. Babel.

Do sedna:

Alejandro González Iñárritu. Babel.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. 21 gramów.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Amores perros.
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky „mother!”
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Noe: Wybrany przez Boga
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Czarny łabędź.
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Zapaśnik.
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Źródło
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Requiem dla snu
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Pi
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

(Nie)życie toczy się dalej
— Jarosław Loretz

Planowanie na szybko
— Jarosław Loretz

Obcy po taniości
— Jarosław Loretz

Śliczne japońskie domki
— Jarosław Loretz

Zygzakiem po Neapolu
— Jarosław Loretz

Uwaga, przejście dla pieszych! Do wtorku.
— Jarosław Loretz

Fajerwerki półproduktowe
— Jarosław Loretz

Polska technologia w „Star Treku”
— Jarosław Loretz

Studzienne refleksje
— Jarosław Loretz

Niezgłębione meandry nowoczesnego designu
— Jarosław Loretz

Tegoż autora

Siódma dusza po kisielu
— Jarosław Loretz

Wąż zwany Hydrą
— Jarosław Loretz

Pół-wampiry i pół-Niemcy
— Jarosław Loretz

Kiedy rozum śpi, budzą się upiory
— Jarosław Loretz

Światło wiekuiste
— Jarosław Loretz

Pożegnania 2019 (4/4)
— Jarosław Loretz

Pożegnania 2019 (3/4)
— Jarosław Loretz

Pożegnania 2019 (2/4)
— Jarosław Loretz

Pożegnania 2019 (1/4)
— Jarosław Loretz

Krótko o filmach: Rodowe dziedzictwo
— Jarosław Loretz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.