Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 21 listopada 2019
w Esensji w Esensjopedii

Z filmu wyjęte: Po szkielecie poznasz ich

Esensja.pl
Esensja.pl
Mawia się, że w łańcuchu ewolucyjnym człowieka wciąż są tzw. zaginione ogniwa, czyli formy pośrednie między małpą a homo sapiens. Niewykluczone, że hinduscy twórcy filmowi odkryli niedawno jedno z takich ogniw.

Jarosław Loretz

Z filmu wyjęte: Po szkielecie poznasz ich

Mawia się, że w łańcuchu ewolucyjnym człowieka wciąż są tzw. zaginione ogniwa, czyli formy pośrednie między małpą a homo sapiens. Niewykluczone, że hinduscy twórcy filmowi odkryli niedawno jedno z takich ogniw.
Jak łatwo można się zorientować z obrazka, owo zaginione hinduskie ogniwo posiada nadzwyczaj grube, wręcz rurowe (od rur kanalizacyjnych) kości ramion i ud, przy czym warto zaznaczyć, że kości ramion stanowią praktycznie jedność z kośćmi przedramion, w związku z czym raczej nie ma co marzyć o stawie łokciowym. Z elementów, których na obrazku nie widać, są jeszcze wysokie kości piętowe, wyglądające jak obcasy wielkich butów, a także zrośnięte w jeden monolit dłonie, których palce posiadają wydrążone otwory z wprowadzonymi w nie stalowymi drutami.
Owa przeurocza animacja, powodująca u widza mimowolny chichot (ach, ta scena, gdy twarz kobiety zmienia się w czaszkę!), nie dość, że nie jest zdarzeniem z zamierzchłej przeszłości, to jeszcze trafia się w filmie nie aż tak tanim. Pochodzi ona ze zrealizowanego w 2002 roku indyjskiego dramatu „Jaani Dushman: Ek Anokhi Kahani” (po polsku z grubsza „Ukochany wróg: Wyjątkowa historia”), wbrew pozorom nie mającego absolutnie nic wspólnego ze starszym o 23 lata „Jaani Dushman”. Bo podczas gdy w tym starym chodziło o wsiąkanie panien młodych u wrót świątyni, to w tym nowym osią fabuły jest zemsta człowieka-kobry. Morduje on kolejnych przyjaciół swojej ukochanej, która zażądała sprzątnięcia ich za to, że nakłonili ją do wybaczenia próby gwałtu dwóm studentom. Ci zaś parę dni później i tak ją przydybali na uboczu i zgwałcili. A przynajmniej tak sugerują twórcy, bo gwałt został przedstawiony jako chwila szamotaniny, zakończona lekkim potarganiem ubrania. Zhańbiona kobieta, na której reinkarnację kilkaset lat czekał zaklęty w drzewie człowiek-kobra, rzuca się zaraz potem brzuchem na skalną iglicę i – po skonaniu w ramionach ukochanego – wraca jako duch, pomagając mu w wywieraniu zemsty.
Film jest po trochu dramatem, po trochu romansem, po trochu horrorem, po trochu fantasy, a po trochu – co jest jak najbardziej oczywiste w przypadku filmów z tamtego rejonu świata – musicalem, nie mogło się bowiem obejść bez kilku kawałków śpiewanych. Niestety, te kawałki śpiewane są dodatkowym gwoździem do trumny ze względu na okraszenie kilku z nich komputerowymi plenerami. Jakiej jakości były to plenery, można się domyślić. Wystarczy rzut oka na szkielet. Co gorsza, tragicznie marne efekty komputerowe – i to fatalnie nadużywane (szkielet ma swoje bite pięć minut walki z pełnokrwistym człowiekiem) – to nie jedyna bolączka filmu. Nie można przecież zapomnieć o piankowych rekwizytach (ręka szkieletu), malowanych na płótnie plenerach (jeden jest tak piękny, że wyląduje w kolejnej odsłonie cyklu) oraz bezprzytomnym rżnięciu wątków z popularnego kina hollywoodzkiego. A na czym one polegały? Otóż człowiek-kobra na ogół występuje w długim, skórzanym płaszczu i – uwaga! – potrafi literalnie z tyłka wyciągnąć sobie szybki motocykl. Gdy zaś dochodzi do walki, umie przejść w tryb Matrixa (uchyla się przed kulami w bardzo charakterystyczny sposób), Terminatora (trafiony pociskiem z bazooki zlewa się w pierwotny kształt z rozproszonych, metalicznych kropli), a nawet… Chrystusa (swobodnie biega po wodzie).
Innymi słowy – film w sam raz dla twardzieli, łykających złe kino jak pelikan ryby.
koniec
9 września 2019

Komentarze

10 IX 2019   15:27:41

> łykających (...) jak pelikan ryby

Podobno niektóre ptaki są większe w środku niż na zewnątrz https://i.imgur.com/vGTNFgw.gifv

10 IX 2019   17:28:16

Wow! Moje totemiczne zwierzę!!!
Jak on (ona?) to robi...

11 IX 2019   14:42:50

@Beatrycze
Chowa w wolu https://pl.wikipedia.org/wiki/Wole_(anatomia_zwierząt)

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z filmu wyjęte: Balonowa bujda
Jarosław Loretz

18 XI 2019

Czy balon o średnicy pięciu metrów może przenieść dwie osoby na odległość kilkudziesięciu kilometrów? Ależ oczywiście! Aczkolwiek tylko w indyjskim kinie…

więcej »

Z filmu wyjęte: Patriotyzm lokalny. Z grubsza.
Jarosław Loretz

11 XI 2019

Dziś chwila odpoczynku od kina indyjskiego. Zamiast tego proponuję rzut oka na zaoceaniczne podejście do naszego lokalnego patriotyzmu.

więcej »

Z filmu wyjęte: Śmigłowiec rzecz droga
Jarosław Loretz

4 XI 2019

Co zrobić, gdy w filmie potrzebny jest helikopter, ale ekipa nie za bardzo ma skąd wyskrobać na niego pieniądze…?

więcej »

Polecamy

Darren Aronofsky. Źródło

Do sedna:

Darren Aronofsky. Źródło
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Requiem dla snu
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Pi
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Balonowa bujda
— Jarosław Loretz

Patriotyzm lokalny. Z grubsza.
— Jarosław Loretz

Śmigłowiec rzecz droga
— Jarosław Loretz

Samochód rzecz święta
— Jarosław Loretz

Idea wiecznie żywa
— Jarosław Loretz

Dalekowschodnie nauki
— Jarosław Loretz

Jubileuszowy ptak
— Jarosław Loretz

Jak w plener, to z przyjaciółmi
— Jarosław Loretz

Pamiętajcie o higienie!
— Jarosław Loretz

Dom jak malowanie
— Jarosław Loretz

Tegoż autora

Niania średnio tania
— Jarosław Loretz

Krótko o filmach: Ciałem y duchem
— Jarosław Loretz

Krótko o książkach: Lektura w splotach
— Jarosław Loretz

Klasyka gryziona po kostkach
— Jarosław Loretz

Wizyta w raju. Ponoć.
— Jarosław Loretz

Bazarki z kosmosu
— Jarosław Loretz

Krótko o książkach: I wśród hałd może być kolorowo
— Jarosław Loretz

Międzygwiezdne czułości
— Jarosław Loretz

Święto zmarłych na ckliwie
— Jarosław Loretz

Brudne szpony bioenergoterapeutów
— Jarosław Loretz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.