Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 27 listopada 2021
w Esensji w Esensjopedii

Jean-Marc Vallée
‹C.R.A.Z.Y.›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułC.R.A.Z.Y.
Dystrybutor Gutek Film
Data premiery10 marca 2006
ReżyseriaJean-Marc Vallée
ZdjęciaPierre Mignot
Scenariusz
ObsadaMichel Côté, Marc-André Grondin, Danielle Proulx, Pierre-Luc Brillant, Émile Vallée, Mariloup Wolfe, Jean-Louis Roux, Francis Ducharme, Jean-Marc Vallée
MuzykaDavid Bowie
Rok produkcji2005
Kraj produkcjiKanada
Czas trwania127 min
WWW
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Halo, chciałbym nawiązać dialog: C.R.A.Z.Y.

Esensja.pl
Esensja.pl
Piotr Dobry, Bartosz Sztybor
1 2 »
O geju czy o biseksualiście? Bliżej „Tajemnicy Brokeback Mountain” czy „Cudownych lat”? Banalny czy niebanalny? W dzisiejszym odcinku: „C.R.A.Z.Y.”. Piotr Dobry ocenił film na 90%, a Bartosz Sztybor zupełnie odwrotnie: na 80%.

Piotr Dobry, Bartosz Sztybor

Halo, chciałbym nawiązać dialog: C.R.A.Z.Y.

O geju czy o biseksualiście? Bliżej „Tajemnicy Brokeback Mountain” czy „Cudownych lat”? Banalny czy niebanalny? W dzisiejszym odcinku: „C.R.A.Z.Y.”. Piotr Dobry ocenił film na 90%, a Bartosz Sztybor zupełnie odwrotnie: na 80%.

Jean-Marc Vallée
‹C.R.A.Z.Y.›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułC.R.A.Z.Y.
Dystrybutor Gutek Film
Data premiery10 marca 2006
ReżyseriaJean-Marc Vallée
ZdjęciaPierre Mignot
Scenariusz
ObsadaMichel Côté, Marc-André Grondin, Danielle Proulx, Pierre-Luc Brillant, Émile Vallée, Mariloup Wolfe, Jean-Louis Roux, Francis Ducharme, Jean-Marc Vallée
MuzykaDavid Bowie
Rok produkcji2005
Kraj produkcjiKanada
Czas trwania127 min
WWW
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Co dwa tygodnie Dobry i Sztybor prowadzą dialog. Zazwyczaj rozmowa tyczy filmów. Różnych filmów. Z Europy i Azji. Z ogromnych wytwórni hollywoodzkich i malutkich siedlisk niezależności. Z początków kinematografii i aktualnych repertuarów. Z rąk uznanych reżyserów i raczkujących artystów. Z białymi uczniakami gwałcącymi szarlotki i czarnymi buntownikami grającymi w kosza. Z Rutgerem Hauerem i bez niego.
Bartosz Sztybor: Kompanie mój drogi. Jako, że post już się rozpoczął i należy zachować umiar we wszystkim, postanowiłem wybrać najbardziej energiczny film tego roku. Nie jest to na pewno religijna przekora, a zwykła chęć zachęcenia ludzi do doświadczenia odrobiny radości w tym dość posępnym okresie. Spróbuj się więc zmierzyć z „C.R.A.Z.Y.”.
Piotr Dobry: Ponad dwugodzinny, kanadyjski, ale z Québecu, a więc francuskojęzyczny, wprowadzony przez Gutek Film, który ostatnio nie miał zbyt dobrej passy. Przyznam, że na seans poszedłem tylko dlatego, że zawsze lepiej siedzieć w kinie niż w pracy, a tu taka niespodzianka! Siódmy film w tym roku, którego obdarowuję dziewiątką, a mamy dopiero marzec. Przez cały 2005 tylko pięć filmów zasłużyło u mnie na taką ocenę. Jestem w szoku.
BS: To prawda. Ja też jest zaskoczony jak nigdy. Spodziewałem się typowego Gutek Joint, w którym wszystko niby będzie spoko, ale na końcu ojciec poleci w ślimaka ze swoim synem, a córka zacznie się onanizować odciętą nogą matki. Na szczęście czegoś takiego nie było, a „C.R.A.Z.Y.” jest jednym z lepszych zakupów mistera Romana.
PD: Powiem więcej – bodaj od czasu „Interstate 60” nie widziałem tak dobrego filmu niezależnego. Brak oskarowej nominacji w kategorii filmu obcojęzycznego jest dla mnie dowodem na słuszność tezy, że Amerykanie raczej nie przepadają za Kanadyjczykami. Kolejny dowód – 8,5 na IMDB przy sporej liczbie głosów (ponad 1200) – ta średnia powinna zapewniać miejsce w pierwszej 30-tce wszech czasów, ale „C.R.A.Z.Y.”, o dziwo, się nie łapie. Strasznie się cieszę, że dziś postanowiłeś pogadać właśnie o tym filmie, bo jemu należy się jak największa promocja, a wszystko wskazuje na to, że przejdzie bez echa. Oczywiście nie to, byśmy wiele mogli, ale jeśli tylko kilka osób po naszej dyskusji się skusi, będę zadowolony.
BS: To ja miałem chyba większe szczęście do filmów niezależnych, bo między „Interstate 60”, a „C.R.A.Z.Y.” widziałem parę równie interesujących. Jeśli chodzi o IMDB, to nie ma się co doszukiwać teorii spiskowej, bo na listę wszech czasów jest dopuszczony film z minimum 10000 głosów (albo nawet więcej). Ale teza, że Amerykanie nie lubią Kanadyjczyków, jest faktem. Kanadyjczycy nie pozostają im dłużni, bo delikatnie wsadzają szpilki kulturze amerykańskiej.
PD: Nie masz racji, co do Top 250 IMDB, bo ostatnio przeglądałem tę listę i znajdują się na niej filmy, które nie mają nawet 3000 głosów. Więc jest w tym niewątpliwie jakiś spisek. Co do subtelnego przyszpilania jankesów się zgadzam, aczkolwiek nie to stanowi dla mnie największą siłę tego filmu. Może warto przybliżyć czytelnikom, o czym on właściwie opowiada, bo opis dystrybutora może przerazić. Otóż „C.R.A.Z.Y.” jest filmem o czwartym (w kolejności płodzenia) z piątki braci, który od najmłodszych lat czuje się inny od pozostałych. Przebiera się w ciuszki mamy, czuje pociąg do chłopców. Jednocześnie wciąż to w sobie tłamsi pod presją twardego, bardzo męskiego ojca... Hmm, właśnie zdałem sobie sprawę, że mój opis niewiele odbiega od opisu dystrybutora. W każdym bądź razie temat, który człowiek – znając gutkowe preferencje – z miejsca klasyfikuje jako przygnębiający, egzystencjalny dramat, jest tu podany z humorem, niesamowitą lekkością i w błyskotliwej formie, nie gubiąc przy tym wcale mądrości i ciepła. Jednak można!
Na Esensji gadają o naszym filmie, a Ty śpisz?!
Na Esensji gadają o naszym filmie, a Ty śpisz?!
BS: Kurczę, nie chcę się z Tobą wykłócać tu o IMDB, ale mają tam jakieś specjalne metody na umieszczanie filmów na liście wszech czasów i to nie jest spisek. Przyszpilanie jankesów może nie jest tu najważniejsze, ale jest to przecież wątek najbardziej dyskretny i tym samym najłatwiejszy do przeoczenia. Najbardziej eksponowany jest tutaj element outsiderstwa, niekoniecznie gejostwa, i o tym przede wszystkim jest „C.R.A.Z.Y.”.
PD: Tak, jest tu outsiderstwo rodem z „Brokeback Mountain”, tyle że głównego bohatera można postrzegać jako geja, ale można też jako biseksualistę, czym twórcy dają nam wyraźnie do zrozumienia, że nie o głos w sprawie gejów (podobnie zresztą jak u Anga Lee) głównie tu chodzi. Część seksuologów od lat twierdzi, że 80% społeczeństwa to biseksualiści. Sądzisz, że jesteś bi?
BS: Nie wyskakuj z porównaniem do „Brokeback”, bo się zaraz pokłócimy. To jest zupełnie inny typ... wszystkiego. Motyw z biseksualizmem czy po prostu eksperymentalnym okresem dojrzewania głównego bohatera jest pokazany doskonale. Prawie zawsze jak zaznacza się, że on może być gejem, gdzieś w tle (na plakacie, w oprawie muzycznej) pojawia się androgeniczny David Bowie. Niby drobny detal, ale rzeczywiście nie wiemy, czy Zachary nie jest po prostu „ofiarą” ówczesnego młodzieżowego trendu. Odnośnie mojego biseksualizmu, to nie wiem. Szczerze mówiąc, to nie wyobrażam się z innym facetem. Ale jak byłem mały, to zakładałem na uszy klipsy mojej mamy, więc kto wie?
PD: Też nosiłem klipsy mamy i robiłem inne dziwne rzeczy, ale wiek dojrzewania rządzi się swoimi prawami i w sumie cieszę się, że dalej to nie zaszło. Dlaczego mam nie porównywać z „Brokeback Mountain”? Ja tu jednak widzę wspólne mianowniki – outsiderstwo, wewnętrzna szarpanina, niezrozumienie ze strony ogółu. Ale „C.R.A.Z.Y.” zahacza też o inne tematy, choćby właśnie o ten najciekawszy, najbardziej skomplikowany, jednocześnie najpiękniejszy i najtrudniejszy w życiu każdego człowieka okres dojrzewania, docierania się, poszukiwania tożsamości. Mamy tu również wpływ muzyki – towarzyszącej nam przecież od dzieciństwa – na kształtowanie się osobowości. Mamy wspaniale ukazane relacje syna z ojcem. To są jedne z moich ulubionych tematów w kinie, zebrane w dodatku w jedną spójną, przekonywującą całość. Już dawno nie miałem po seansie uczucia, że chciałbym ten film obejrzeć ponownie, choćby zaraz.
BS: Też wyszedłem i chciałem od razu wrócić. W ogóle wprowadził mnie ten film w dziwny nastrój. Czułem się jakby przytłuczony inaczej, nawet nie potrafię tego wyjaśnić, ale nieczęsto się zdarza, bym tak właśnie się poczuł. W ogóle na „C.R.A.Z.Y.” powinni pójść wszyscy, którzy w dzieciństwie oglądali serial „Cudowne lata"”. Praktycznie taka sama stylistyka i dość podobna fabuła, choć w kanadyjskiej kinówce trochę bardziej liberalna.
PD: To jest ciekawe porównanie. Ja na tę chwilę nie kojarzę żadnego punktu odniesienia. We fragmentach tak – choćby „Donnie Darko”, „Zło”, „Napoleon Dynamite” – ale jako całość jest to rzecz, wydaje mi się, bardzo nietuzinkowa. Myślę, że prócz miłośników „Cudownych lat”, na ten film powinno się wybrać także całe pokolenie 30-40-letnich krytyków filmowych. Taki „Jarhead” im się nie spodobał, bo to był według nich „Full Metal Jacket 2”, a na soundtracku leciał Kanye West. „C.R.A.Z.Y.” zaś, nawet jeśli nie wstrzeli im się w serducha fabułą, to muzyką na pewno.
BS: Oj, muzyką to powinien się wstrzelić idealnie. Chociaż nie wiem czy wszyscy słuchali Aznavoura albo Patsy Cline, bo Rolling Stones i Ziggy Stardust w płytotece pewnie byli. Wymieniłeś parę tych filmów, ale jedyny wspólny motyw to outsiderzy i częściowo dojrzewanie. Trochę to zbyt ogólnikowe. Nie wiem, czy te filmy bym zestawił obok siebie.
Pierwszych pięciu chłopaków, którzy puszczą maila o treści: CRAZY na film@redakcja.esensja.pl, wygrają kolację przy świecach z tym aktorem.
Pierwszych pięciu chłopaków, którzy puszczą maila o treści: CRAZY na film@redakcja.esensja.pl, wygrają kolację przy świecach z tym aktorem.
PD: Kiedy ja właśnie nie chcę ich od razu stawiać w jednym rzędzie. Ale do fragmentarycznych porównań mam chyba prawo, prawda? I nawet nie tyle o przekaz mi idzie, co o pojedyncze sceny – na przykład gdy Zac zaczął napieprzać tego biednego blondyna, od razu przed oczami pojawił mi się Erik Ponti ze „Zła”. No i nie da się ukryć, że zarówno „C.R.A.Z.Y.”, jak i „Napoleon Dynamite” czy „Donnie Darko” należą do niespecjalnie jeszcze popularnego gatunku, który ja nazywam „artystycznym kinem rozrywkowym”. Wiesz o co chodzi – masz z tego dobrą zabawę i jednocześnie materiał do większych lub mniejszych rozważań. Plus bądź to wysmakowana, bądź oryginalna, odbiegającą od standardów forma.
BS: Artystyczne kino rozrywkowe? Hmm... No, nie lubię tak dzielić, ale jeśli już, to tak, masz trochę racji. Wspomniałeś o formie, a ta jest naprawdę wyborna. Potrącenie przez samochód, upuszczenie dziecka, powtarzający się motyw ze śpiewem ojca czy pustynna przechadzka po Jerozolimie, to elementy świetnie nakręcone i wbijające się w pamięć.
PD: To jak u Cezara z kośćmi, które zostały rzucone. Dziecko zostało puszczone i już wiedziałem, że to nie będzie zły film. Nawet te ryzykowne nawiązania religijne się obroniły.
BS: Ryzykowne nawiązania się obroniły, ale tak z perspektywy czasu zastanawiam się, czy one były w ogóle potrzebne. Do świetnego filmu zakradło się przez to trochę banału.
1 2 »

Komentarze

14 XII 2011   22:01:35

Film widziałam dopiero jakieś 2-3 lata temu. Jeden z niewielu filmów, które polecam gdzie się da. Każda postać zbudowana jest tak, że można spokojnie nakręcić o niej osobny, dobry, ciekawy film. Wbrew pierwszemu wrażeniu, ta rodzina nie jest wyjątkowa, inna. Takich ojców, zagubionych z wiekiem, gdy spadają z piedestałów własnych dzieci; takich matek, które osadzone w swojej własnej, ciasnej rzeczywistości, ale potrafiących bezwarunkowo kochać - można spotkać wszędzie.
A film, nie znajac go - zachęcił mnie Space Oddity :)

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z filmu wyjęte: Szerokie usta
Jarosław Loretz

22 XI 2021

Prawem serii dzisiaj trzecia kobieca twarz. Tym razem ludzka, choć nikomu bym nie życzył doświadczania tak szerokiego rozwarcia szczęk.

więcej »

Z filmu wyjęte: Głębokie gardło
Jarosław Loretz

15 XI 2021

Zdarzają się dni, gdy w gardle szaleje pożar. Niestety, niektórzy filmowcy potrafią to wziąć śmiertelnie serio.

więcej »

Z filmu wyjęte: Uśmiech umila życie
Jarosław Loretz

8 XI 2021

Czy tak pięknie uśmiechnięta starsza pani może kryć jakąś tajemnicę? Otóż – jak najbardziej. I wcale nie chodzi o to, że owa dama nie do końca jest tym, na kogo wygląda.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Wszystko zostaje w rodzinie
— Piotr Dobry, Bartosz Sztybor

Kobieta w błękitnej wodzie
— Piotr Dobry, Bartosz Sztybor

16 przecznic
— Piotr Dobry, Bartosz Sztybor

Skok przez płot
— Piotr Dobry, Bartosz Sztybor

Kult
— Piotr Dobry, Bartosz Sztybor

Kumple na zabój
— Piotr Dobry, Bartosz Sztybor

Omen
— Piotr Dobry, Bartosz Sztybor

Tsotsi
— Piotr Dobry, Bartosz Sztybor

Sky High
— Piotr Dobry, Bartosz Sztybor

Wszystko gra
— Piotr Dobry, Bartosz Sztybor

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Marzec 2015 (2)
— Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski

Dokąd oczy poniosą, a scenariusz pozwoli
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Co nam w kinie gra: Witaj w klubie
— Konrad Wągrowski

Kowboj, który został człowiekiem
— Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Dobry i Niebrzydki: Zemsta Dragów, czyli bokserska nostalgia
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Polska nie musi wstawać z kolan, za to może wstać z kanapy
— Piotr Dobry

Dobry i Niebrzydki: Norwegia już nigdy nie będzie taka jak przedtem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Duchy, diabły, wilkołaki i steampunkowe mechaniczne skrzaty
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Człowiek z rozgoryczenia
— Piotr Dobry

Oscary 2018: Ranking filmów oscarowych
— Piotr Dobry, Grzegorz Fortuna, Jarosław Robak, Krzysztof Spór, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Esensja ogląda: Marzec 2018 (1)
— Piotr Dobry, Marcin Mroziuk, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Oscary 2018: Esensja przyznaje Oscary
— Piotr Dobry, Jarosław Robak, Krzysztof Spór, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Oscary 2018: Najlepsze filmy
— Piotr Dobry, Grzegorz Fortuna, Jarosław Robak, Krzysztof Spór, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Oscary 2018: Najlepsi aktorzy
— Piotr Dobry, Grzegorz Fortuna, Krzysztof Spór, Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.