Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 12 czerwca 2021
w Esensji w Esensjopedii

Z filmu wyjęte: Wilkołaka czas zacząć (znowu)

Esensja.pl
Esensja.pl
Wilkołaki to bardzo wdzięczny temat dla tych, którzy chcą się pośmiać z wyobraźni filmowych twórców. Nie to, co wampir – wystarczy wcisnąć aktorowi w usta kły i już jest krwiopijca jak malowanie.

Jarosław Loretz

Z filmu wyjęte: Wilkołaka czas zacząć (znowu)

Wilkołaki to bardzo wdzięczny temat dla tych, którzy chcą się pośmiać z wyobraźni filmowych twórców. Nie to, co wampir – wystarczy wcisnąć aktorowi w usta kły i już jest krwiopijca jak malowanie.
Kiepska sprawa z tymi wilkołakami. Co film, to spece od efektów dwoją się i troją, żeby wymyślić wygląd stwora po swojemu. Niby wiadomo, że powinien w jakiś sposób przypominać wilka, ale nigdy w końcu nie ustalono, czy ma mieć dużo futra, czy może wcale, czy powinien mieć długi, psi pysk, czy też po prostu ludzką twarz, albo czy w ogóle powinien mieć na sobie ciuchy. Z takimi na przykład wampirami zazwyczaj nie było problemu – płaszcz i sztuczne kły doskonale załatwiały sprawę. Dziś jest z nimi nawet prościej – odpadł problem płaszcza. Z duchami też nie ma co kombinować – dawniej malowało się delikwentowi twarz na biało bądź pakowało dziewoję w muślin i voilà, już można straszyć. Obecnie panuje trochę większa dywersyfikacja w dziedzinie duchów, ale nadal głównie chodzi o makijaż twarzy i jakieś zwiewne płaszcze (oczywiście o ile nie inwestujemy w efekty specjalne).
A wracając do pchlarzy – pochylałem się już nad nimi trzykrotnie. Pierw był to pies w garniturze, będący w zasadzie szakalołakiem, zaserwowany w „Draculi (Zbereźnym staruchu)” z 1969 roku. Następnie kolej przyszła na golasa z futrzaną czapą, futrzanymi rękawiczkami i futrzanym listkiem figowym, wyciętego z włoskiego „Krzyża z siedmioma klejnotami” z 1987 roku. Trio zaś zamknął niewidomy szmaciarz z niewiarygodnie tandetnych „Oczu wilkołaka” z 1999. Dziś menażeria zostaje uzupełniona o czwartą kreację – wężowego starca.
Tym razem stwór pochodzi z filmu meksykańskiego, i to dość leciwego, bo nakręconego w 1962 roku. Mowa o szumnej produkcji „Frankestein el vampiro y compañía”, czyli na nasze „Frankenstein, wampir i ferajna”. Jest to komediowa głupawka z perypetiami dwóch durniów, w sposób dość przykry dowodząca, że ówczesne meksykańskie kino rozrywkowe znajdowało się sto lat za… no, mieszkańcami Afryki. A dlaczego? Bo film zasadniczo stanowi kopię amerykańskiej głupawki z 1948 roku, czyli „Bud Abbott Lou Costello Meet Frankenstein” (na nasze „Bud Abbott i Lou Costello spotykają Frankensteina”), która z kolei była na tyle popularna, że w 1953 splagiatowali ją Egipcjanie, kręcąc beznadziejnie głupi „Haram alek” (niby po naszemu znaczy to „Wstydź się”, ale na rynku anglojęzycznym film krążył jako „Ismail and Abdel Meet Frankenstein”, czyli „Ismail i Abdel spotykają Frankensteina”). I trzeba było aż dziesięciu lat, by na pomysł nakręcenia swojej wersji przebrzmiałego już dawno temu filmu wpadli wreszcie Meksykanie.
Ponieważ jest to dość ordynarna zrzynka, fabuła jest w sumie tożsama dla wszystkich trzech filmów. Szalony naukowiec pragnący przejąć władzę nad światem ściąga z Włoch skrzynie z potworem Frankensteina i rumuńskim wampirem, aczkolwiek zostają one wykradzione przez kobietę planującą ostateczne wyeliminowanie obu potworów z naszego świata. Niestety, nim ona wbije kołek, wampir się budzi i przejmuje nad nią kontrolę, zmuszając do zorganizowania przyjęcia, na którym zrobi sobie szwedzki stół. Zleca też ściągnięcie dwóch durniów z firmy przewozowej, którzy transportowali skrzynie, żeby mózg tego głupszego włożyć w głowę potwora Frankensteina i uczynić go w końcu uległym. W rozgrywkę, której koniec jest raczej nietrudny do przewidzenia, włącza się dodatkowo dżentelmen trapiony wilkołaczą klątwą. Uznał bowiem, że przed samobójczą śmiercią (bo nijak inaczej nie może poradzić sobie z klątwą) zrobi coś dobrego dla ludzkości i ukatrupi obu włoskich imigrantów. Do kompletu dochodzi trzeci dureń – kurduplowaty detektyw, zdaje się wzorowany na Herculesie Poirot (aparycją, a nie inteligencją, co jest raczej oczywiste). Film ogląda się dzisiaj źle, choć i tak lepiej niż wersję egipską, która po prostu jest żenująco zła.
Natomiast co do wyglądu wilkołaka – jaki jest, każdy widzi na kadrze. Aktor – młody i przystojny, żeby nie było – dostał do założenia wykonaną z pianki lub gumy starczą maskę ze świńskim ryjem, krzaczastymi brwiami, wielgachnymi uszami, cieniutkimi kłami chapniętymi z jakiegoś jadowitego węża oraz blond barankiem tak na czubku głowy, jak i na brodzie. W połączeniu z garniturem i krawatem tworzy to iście zabójczą mieszankę. Tym bardziej, że powyższe zdjęcie zostało wykonane w taki sposób, że przywodzi na myśl fotografię podejrzanego wykonaną na komisariacie.
Jakby co – za tydzień jeszcze jeden wilkołak.
koniec
17 maja 2021

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Trzy cięcia: Adam Mularczyk. Komik o twarzy zbrodniarza
Sebastian Chosiński

12 VI 2021

Trzy. I tylko trzy! Czasami z kilkunastu, często z kilkudziesięciu, niekiedy nawet z kilkuset. Trzy role – nie zawsze najlepsze, ale za to najbardziej charakterystyczne. Role niekiedy zapomniane, lecz na pewno godne ocalenia.

więcej »

Z filmu wyjęte: Kto bogatemu zabroni...
Jarosław Loretz

7 VI 2021

Miarę bogactwa kraju można mierzyć po tym, czego się używa jako zakładek w czytanych książkach. U nas na ogół jest to jakiś śmietek, a w USA…?

więcej »

Nie przegap: Maj 2021
Esensja

31 V 2021

Jeśli szukacie lektury na nadchodzący długi weekend to sprawdźcie, czy coś ciekawego nie ukazało się na naszych łamach w maju.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Kto bogatemu zabroni...
— Jarosław Loretz

Gdy puszka z piwem rzuca się do aorty
— Jarosław Loretz

Łuszczyca grozy
— Jarosław Loretz

Zważaj na prędkość!
— Jarosław Loretz

Wsiąść do pociągu… i nie móc wyjechać
— Jarosław Loretz

Szybciej niż światło
— Jarosław Loretz

Uwaga na roboty domowe
— Jarosław Loretz

Prehistoria, panie dzieju
— Jarosław Loretz

A na co mi ta noga…
— Jarosław Loretz

Kosmiczny wędkarz
— Jarosław Loretz

Tegoż autora

Pożegnania 2020 (4/4)
— Jarosław Loretz

Pożegnania 2020 (3/4)
— Jarosław Loretz

Pożegnania 2020 (2/4)
— Jarosław Loretz

Pożegnania 2020 (1/4)
— Jarosław Loretz

Podboje i wyboje
— Jarosław Loretz

Wątpliwa reklamówka
— Jarosław Loretz

Krok w dobrą złą stronę
— Jarosław Loretz

Zabiedzona flota: Nielotny
— Jarosław Loretz

Kryminalna grabież czasu
— Jarosław Loretz

Anioł w zielonych kaloszach
— Jarosław Loretz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.