Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 26 października 2021
w Esensji w Esensjopedii
WASZ EKSTRAKT:
80,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

„To nie jest kraj dla starych ludzi” filmem I kwartału 2008 r. według redakcji Esensji i Stopklatki

Esensja.pl
Esensja.pl
1 2 »
Patrząc na naszą listę najlepszych filmów I kwartału 2008 r., nie sposób nie stwierdzić, że tym razem nie bardzo możemy narzekać na decyzje Amerykańskiej Akademii Filmowej – jej nagrody bowiem w dużej mierze zgodne są z wyborami naszych redakcji. Od teraz rozszerzamy też formułę naszych kwartalnych podsumowań.

Esensja

„To nie jest kraj dla starych ludzi” filmem I kwartału 2008 r. według redakcji Esensji i Stopklatki

Patrząc na naszą listę najlepszych filmów I kwartału 2008 r., nie sposób nie stwierdzić, że tym razem nie bardzo możemy narzekać na decyzje Amerykańskiej Akademii Filmowej – jej nagrody bowiem w dużej mierze zgodne są z wyborami naszych redakcji. Od teraz rozszerzamy też formułę naszych kwartalnych podsumowań.
Pierwsze dwa miejsca zajmują bowiem Wielki Zwycięzca i Wielki Przegrany oscarowej nocy – czyli „To nie jest kraj dla starych ludzi” Coenów (cztery najważniejsze statuetki) i „Aż poleje się krew” Paula Thomasa Andersona (dwie statuetki, ale porażka w najistotniejszych kategoriach). Tuż za nimi szereg filmów, które może nie zdominowały ceremonii, ale zebrały wspólnie solidną garść nominacji – „Persepolis”, „Motyl i skafander”, „Gdzie jesteś Amando?”, „American Gangster”, „Once”. Czy możemy więc twierdzić, że decyzje Akademii są niesłuszne?
Ważniejszym wyróżnikiem naszej listy będzie jednak jej zaskakująco jednoznaczny pesymistyczny wydźwięk. Po raz pierwszy chyba w historii naszych kwartalnych podsumowań w pierwszej dziesiątce nie znalazła się nie tylko żadna komedia, czy utwór czysto rozrywkowy, ale tematyka wyróżnionych filmów może przyprawić o depresję. Mamy w zestawieniu trzy filmy metaforycznie lub bezpośrednio mówiące o złu tego świata i jego przewadze nad dobrem, mamy trzy niewesołe biografie (w tym jeden film o umieraniu) i pesymistyczny film społeczny. Jedynie „Reprise”, „American Gangster” i „Once” nie dołują, ale trudno też byłoby nazwać je lekką rozrywką, każdy z nich skłania bowiem do refleksji.
Pod znakiem refleksji będzie więc właśnie nasze zestawienie. Bez ryzyka można powiedzieć, że wybraliśmy zestaw filmów nieoczywistych, pobudzających do myślenia, wymagających szukania własnych interpretacji. Obrazów zmuszających do pracy szare komórki, co w dobie zalewu newsów o majtkach Dody nie jest codziennością. Tylko czy ten pesymizm to znak czasu, czy przypadkowy zbieg dobrych dramatycznych filmów w tym samym okresie czasu (jak wiadomo sprawdzających się lepiej w sezonie nagród filmowych)? Zapewne przekonamy się o tym już za kolejne trzy miesiące.
A oto nasza lista:
WASZ EKSTRAKT:
80,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
1. To nie jest kraj dla starych ludzi
Na poziomie oczywistym jest to stylowy thriller. Na poziomie metaforycznym jest to opowieść o starciu Starego Ładu z Nowym Porządkiem. Na obydwu poziomach jest to film kapitalny, mistrzowski od strony formalnej i fabularnej, przywracający wiarę w Coenów i kino wielkiego formatu w ogóle. Film, do którego chce się wracać – po to, by rozszyfrowywać niezauważone wcześniej symbole, doszukiwać się nowych znaczeń, ale i po to, by się najzwyczajniej w świecie rozerwać. Uczta dla oka i pożywka dla mózgu.
WASZ EKSTRAKT:
90,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
2. Aż poleje się krew
Kubrickowsko dobry film. I to nie tylko ze względu na monumentalną rolę Daniela Day-Lewisa, który zwyciężył w wyścigu oscarowym bez większego wysiłku. Rozmach godny epopei, siła charakterów i poruszający konflikt protagonistów, mistrzowskie operowanie dialogiem, montażem, ujęciem – P.T. Anderson, zaserwował nieoczekiwanie wielkie kino. „Aż poleje się krew” jest po trochu opowieścią o narodzinach amerykańskiego kapitalizmu, a po trochu moralitetem; po trochu krwawą historią karmionej latami rywalizacji, a po trochu historią o prywatnej walce człowieka z Bogiem. Straszny i piękny, porywający i przeraźliwy – film jakby z zupełnie innej epoki, kiedy kino nie zawracało sobie głowy dostarczaniem płochej rozrywki, ale poszukiwało odpowiedzi na najbardziej istotne życiowe pytania.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
3. Persepolis
Piękne i mądre dzieło dwójki francuskich artystów, z całą pewnością zasłużyło na laur jury ostatniego festiwalu w Cannes. „Persepolis” pozostawia po sobie głęboki ślad i pozwala wierzyć, że pragnienia człowieka na ogół są takie same bez względu na wyznanie, czy pochodzenie. Powstał doprawdy utwór wyjątkowy i głęboko treściwy.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
4. Motyl i skafander
Zdjęcia Kamińskiego to nowa jakość w oblekaniu widza w skórę bohatera. Ale trzeba też przyklasnąć temu, że kiedy sztuczka wizualna zaczyna robić się męcząca, panowie zdają sobie z tego sprawę i nie nadużywają jej. Fakt, że w drugiej połowie film nie mówi już nic nowego, tylko prowadzi do przewidywalnych wniosków nie zmienia tego, że to jedno z bardziej świeżych doświadczeń w kinie w ostatnich miesiącach. Jedną z ról kina jest wrzucić nas w sytuację ekstremalną i dać poczuć jej smak, zadając przy tym pytanie, kim się wtedy okażę. Schnabel definiuje sytuację na tyle klarownie i daje tyle czasu widzowi, że pozwalał mi odpowiadać sobie na to pytanie przez cały czas seansu.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
5. Gdzie jesteś Amando?
Ben Affleck jest lepszym reżyserem niż aktorem i, pomimo kilku błędów, „Gdzie jesteś Amando?” to kawał świetnego kina. Oczywiście duża w tym zasługa niejednoznacznej, pesymistycznej prozy Lehane’a, ale jej nietracące przesłania, sugestywne przeniesienie na ekran to już zasługa Afflecka. „Gdzie jesteś Amando?” w bardzo udany sposób unika schematów typowego thrillera, znakomicie ilustruje garść bardzo niejednoznacznych postaci, z których każda ma swoje racje, a widz musi zdecydować, które są ważniejsze. Co jednak najistotniejsze – „Amanda”, nie jest konstrukcją scenariuszową, potrafi prostymi środkami bardzo poruszyć emocjonalnie. Jakiekolwiek wady bledną wobec fenomenalnej ostatniej sceny, zostającej w pamięci widza jeszcze na długo po seansie.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
6. Reprise. Od początku raz jeszcze
„Reprise” angażuje od pierwszej do ostatniej sceny. Ten film z powodzeniem łączący w sobie dramat z czarną komedią. Natomiast zagubieni we własnym wewnętrznym świecie bohaterowie to zawsze coś intrygującego i w kinie pociągającego. Oni przykuwają uwagę, lekko szaleni, niezrozumiani, inni.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
7. American Gangster
Hoodlum spotyka Serpico. Afroamerykanie mają wreszcie swojego „Ojca chrzestnego”, a my pretekst, żeby pooglądać design i posłuchać muzyki z lat 70. Po tuzinach gangsterskich i policyjnych filmów sprawia to nadal ogromną przyjemność. Tak samo jak patrzenie na Denzela, choćby przez cały film nie robił nic innego poza obnoszeniem precyzyjnie skrojonych garniturów. A że Denzel ma tu również co nieco do zagrania, równorzędnego partnera w osobie Russella i jeszcze plejadę świetnych kolegów (Josh Brolin przeżywa najwyraźniej drugą – a może dopiero pierwszą? – aktorską młodość) za plecami, śmiało można zaliczyć film Scotta do czołówki gangsterskich obrazów.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
8. Once
Film Johna Carneya przynosi urzekający obraz miłości zamkniętej w ramach rzeczywistości, miłości w danej chwili niemożliwej, ale w pewnym sensie spełniającej się w dźwiękach kapitalnych piosenek. To dzieło specyficzne, ponieważ przy dłuższym zastanowieniu odsłania dużo logicznych potknięć w warstwie fabularnej, a jednocześnie wiele walorów wynoszących je zdecydowanie ponad przeciętność.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
9. Control
„Control” to film wyjątkowy. Przepełniony niepowtarzalną muzyką, wciąż wywołującą osobliwy dreszcz emocji. Porusza także gra odtwórcy głównej roli, Sama Rileya. Prawdziwa, bez przerysowań, subtelnie zdradzająca wewnętrzny dramat bohatera, kreacja. W efekcie udane dzieło Corbijna po prostu się smakuje, rozkoszując do woli także mistrzowsko skomponowanymi, czarno-białymi kadrami.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
10. Polak potrzebny od zaraz
Wbrew polskiemu tłumaczeniu tytułu, film dotyczy nie tylko Polaków, a wszelkich emigrantów harujących na czarno w Wielkiej Brytanii – fakt, że głównie z Europy Wschodniej, ale nie tylko – istotny jest tu na przykład wątek rodziny z Iranu. Loach bezbłędnie obnaża jedną z ciemnych stron kapitalizmu, aktorzy grają świetnie. Bardzo dobre, bardzo realistyczne kino. I bardzo na czasie.
• • •
1 2 »

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z filmu wyjęte: Trochę nam nie wyszło
Jarosław Loretz

18 X 2021

Dzisiaj trochę grozy. W kwestii efektów specjalnych.

więcej »

Z filmu wyjęte: Polecieć sobie po kulki
Jarosław Loretz

11 X 2021

Można nakręcić „Ad Astra” z gwiazdorską obsadą za 90 milionów dolarów, ale można podobną historię zaserwować też w cenie wakacji na Balearach. Oczywiście niski budżet niesie za sobą łatwo zauważalne konsekwencje…

więcej »

Z filmu wyjęte: Duchy na dorobku
Jarosław Loretz

4 X 2021

W dalekiej Tajlandii duchy też muszą zarobić jakoś na swoje utrzymanie. Szczególnie łatwo mają te posiadające wyuczony (za życia) zawód – na przykład dentyści.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.