Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 4 sierpnia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Kiyoshi Kurosawa
‹Kuracja›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKuracja
Tytuł oryginalnyKyua
ReżyseriaKiyoshi Kurosawa
ZdjęciaTokusho Kikumura
Scenariusz
ObsadaKôji Yakusho, Masato Hagiwara, Tsuyoshi Ujiki
MuzykaGary Ashiya
Rok produkcji1997
Kraj produkcjiJaponia
Czas trwania111 min
Gatunekgroza / horror
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

100 najlepszych filmów grozy wszech czasów

Esensja.pl
Esensja.pl
« 1 3 4 5 6 »

Esensja

100 najlepszych filmów grozy wszech czasów

Álex de la Iglesia
‹Dzień Bestii›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDzień Bestii
Tytuł oryginalnyEl día de la bestia
ReżyseriaÁlex de la Iglesia
ZdjęciaFlavio Martínez Labiano
Scenariusz
ObsadaÁlex Angulo, Armando De Razza, Santiago Segura, Terele Pávez, Nathalie Seseña, Maria Grazia Cucinotta, Higinio Barbero
MuzykaBattista Lena
Rok produkcji1995
Kraj produkcjiHiszpania, Włochy
Czas trwania103 min
Gatunekgroza / horror, komedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
20. Dzień bestii (El Dia de la bestia, Hiszpania, reż. Alex de la Iglesia)
Zupełnie szalony, prześmiewczy film reżysera, który debiutował równie zwariowaną, apokaliptyczną „Operacją Mutant” (gdy zaczynają się napisy końcowe, wszyscy zabici wstają i śpiewają piosenkę). Tym razem na tapetę utalentowanego Hiszpana trafił Antychryst. Jako że ma on lada chwila przyjść na świat, posługujący w niewielkiej parafii ksiądz rusza do Madrytu. Grzeszyć. Bo zdaje się, że tylko w ten sposób można znaleźć miejsce narodzin przeklętego dziecka. Problem w tym, że grzech jest księżulkowi kompletnie obcy, i najlepsze, co mu przychodzi do głowy, to podkradanie żebrakom drobnych i słuchanie deathmetalowej muzyki. Sprawa jednak rusza z kopyta, gdy pomoc w poszukiwaniach oferuje pulchny satanista. „Dzień bestii” to istna humorystyczna bomba, pełna smakowitych dialogów, wyciąganych w pokrętny sposób wniosków, naśmiewająca się zarówno z osób wierzących, jak i niewierzących, proponująca widzowi inteligentną grę z konwencją. Przy tym film jest zrobiony nadzwyczaj kulturalnie, portretowane postaci budzą ogromną sympatię, a niewymuszony humor ani na chwilę nie wpada w kloaczne grepsy klasy entego „Strasznego filmu”. „Dzień bestii” to również kolejny dowód na to, że kino rodem z Hiszpanii trzyma bardzo wysoką klasę, a twórcy potrafią dokonywać cudów mimo dysponowania niezbyt wygórowanym budżetem (w tym wypadku w grę wchodziło 1,5 miliona dolarów).
Jarosław Loretz

Jonathan Demme
‹Milczenie owiec›

WASZ EKSTRAKT:
80,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMilczenie owiec
Tytuł oryginalnyThe Silence of the Lambs
Data premiery31 grudnia 1991
ReżyseriaJonathan Demme
ZdjęciaTak Fujimoto
Scenariusz
ObsadaJodie Foster, Anthony Hopkins, Scott Glenn, Anthony Heald, Ted Levine, Frankie Faison, Obba Babatundé, Roger Corman, Charles Napier, Chris Isaak, Daniel von Bargen, George A. Romero
MuzykaHoward Shore
Rok produkcji1991
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania118 min
Gatunekthriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
19. Milczenie owiec (Silence of the Lambs, USA 1991, reż. Jonathan Demme)
Fenomen „Milczenia owiec” ma wiele wymiarów. Z pewnością film Jonathana Demme był nobilitacją dla gatunku, zdobywając pięć Oscarów w najważniejszych kategoriach, choć Akademia konsekwentnie ignoruje horrory. Choć stanowi część większej całości – istnieją jeszcze trzy hannibalowe filmy i luźno z nimi związany „Czerwony smok” Michaela Manna – nigdy nie udało się powtórzyć ani sukcesu, ani specyficznego nastroju podskórnej grozy przesycającej „Milczenie owiec”. Wreszcie, film Demme to fenomen dosyć…podejrzany. Służąca za podstawę scenariusza powieść Thomasa Harrisa nie należy do arcydzieł, nie raz gubiąc napięcie i czasami niepotrzebnie rozgadując się nad szczegółami. W samym filmie można wyśledzić bardzo proste, wręcz naiwnych elementy. Młoda policjantka poszukując groźnego mordercy korzysta z pomocy mistrza zbrodni, przechodząc jednocześnie osobistą podróż. Nawet ścigany przez nią Buffallo Bill nie ma w sobie nic oryginalnego, będąc zlepkiem Eda Geina, którego wyczyny opisano w „Teksańskiej masakrze piłą łańcuchową” Tobe’a Hoppera w 1974 roku i Teda Bundy’ego, który z kolei stał się bohaterem starszego o dekadę filmu telewizyjnego. O skrajnych degeneracjach częściej się tu mówi niż cokolwiek pokazuje, a z perspektywy czasu nawet najkrwawsze sceny filmu są wciąż dosyć słabymi na tle historii kina. Jednak „Milczenie owiec” od pierwszej do ostatniej minuty trzyma widza w stanie niepokoju. O najgorszych morderstwach rozmawia się tu z jednakowym spokojem jak o literaturze i muzyce klasycznej. Hannibala Lectera nawet cela, do której nie prześlizgnie się spinacz do papieru, nie pozbawia najostrzejszej broni: inteligencji. Postać grana przez Anthony’ego Hopkinsa chyba jak w żadnym innym filmie udowadnia, że ciemna strona drzemie gdzieś w zakamarkach każdej psychiki i nawet najpiękniejszy umysł, wrażliwy na wszelkie przejawy wyrafinowania, ma mroczne zakamarki. W samym filmie znajdziemy zaś tyle samo elegancji, co w zbrodniach Hannibala. Do oglądania z kieliszkiem Chianti w ręku.
Urszula Lipińska

William Friedkin
‹Egzorcysta›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułEgzorcysta
Tytuł oryginalnyThe Exorcist
ReżyseriaWilliam Friedkin
ZdjęciaOwen Roizman
Scenariusz
ObsadaEllen Burstyn, Max von Sydow, Lee J. Cobb, Linda Blair, William Peter Blatty
MuzykaSteve Boeddeker
Rok produkcji1973
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania122 min
Gatunekgroza / horror
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
18. Egzorcysta (The Exorcist, USA 1973, reż. William Friedkin)
„Egzorcysta” to jeden z najstraszniejszych, a zarazem jeden z najbardziej kontrowersyjnych momentów amerykańskiego kina. Choć jego lądowanie na ekranach z pewnością zamortyzowało wcześniejsze pojawienie się „Dziecka Rosemary” Polańskiego, skandal wokół książki Williama Petera Blathy’ego dotknął także film Friedkina. Nic dziwnego, reżyser zachował wszystkie oburzające kawałki z literackiego pierwowzoru od sceny onanizowania się krucyfiksem przez Regan począwszy. Film, podobnie zresztą jak książka, zasadza się na efektownym podkręceniu szatańskiego opętania i procesu odprawiania egzorcyzmów. Sedno jego wielkości i grozy nie tkwi w realizmie, ale właśnie w wybujałości wizji jedynie pozorującej jakiś z związek z rzeczywistością, do czego przekonuje nas otwarcie filmu. „Egzorcysta” dziś straszy, bo jest bezczasowy. William Peter Blathy pisząc książkę bazował na wydarzeniach z 1949 roku, Friedkin bez problemu przeniósł je o dwadzieścia lat później, a twórcy „Egzorcyzmów Emily Rose” podobną historię osadzili w czasach współczesnych. Ale „Egzorcysta”, podobnie jak „Lśnienie”, to przede wszystkim opasły katalog wstrząsających scen, które ustawiły poprzeczkę tak wysoko, że do dziś żaden reżyser nie może do niej doskoczyć. Choćby pierwotnie usunięta z filmu scena pajęczego spaceru Regan – trwa zaledwie kilka sekund a robi wrażenie jakiego nie udało się powtórzyć żadnemu ze spektakularnych zejść po schodach powyginanych zjaw w azjatyckich horrorach.
Urszula Lipińska

Gregory Widen
‹Armia Boga›

WASZ EKSTRAKT:
60,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułArmia Boga
Tytuł oryginalnyThe Prophecy
Dystrybutor Vision
ReżyseriaGregory Widen
ZdjęciaRichard Clabaugh, Bruce Douglas Johnson
Scenariusz
ObsadaElias Koteas, Christopher Walken, Virginia Madsen, Eric Stoltz, Viggo Mortensen, Amanda Plummer, Adam Goldberg, J.C. Quinn
MuzykaDavid C. Williams
Rok produkcji2005
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania98 min
Gatunekgroza / horror
EAN5907176893649
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
17. Armia Boga (God’s Army/The Prophecy, USA 1995, reż. Gregory Widen)
Któż się mógł spodziewać, że Gregory’emu Widenowi, scenarzyście „Nieśmiertelnego”, tak dobrze się uda reżyserski debiut? Bo film rzeczywiście w każdym calu jest doskonale zrobiony. Jego najmocniejszą stroną jest oryginalna fabuła, opowiadająca o toczącej się w Niebie wojnie aniołów, w której szalę zwycięstwa ma przechylić dusza zmarłego właśnie, wyjątkowo podłego człowieka. Na jej poszukiwanie rusza Gabriel, bezwzględny i cyniczny anioł, który nagle stwierdza, że wbrew pozorom nie będzie to najłatwiejsze zadanie. W owego anioła wcielił się charyzmatyczny Christopher Walken i jak zwykle zagrał doskonale, przydając filmowej postaci drapieżności i wyrafinowania. I to właśnie głównie dzięki jego roli film zyskał głębię i charakter, tak niezbędne do wybicia się ponad masę przeciętnych produkcji. Nie da się przy tym zaprzeczyć, że świetnie sprawdził się też Viggo Mortensen w roli Lucyfera, ponury, chłodny, przypominający zachowaniem nie tyle upadłego anioła, ile posępne, chciwie wypatrujące ofiar ptaszysko. Zresztą, cała reszta obsady, z Eliasem Koteasem i Virginią Madsen na czele, również stanęła na wysokości zadania i spowodowała, że „Armię Boga” wciąż ogląda się z niesłabnącym zainteresowaniem, zwłaszcza, że całości towarzyszą bardzo porządne zdjęcia i nastrojowa muzyka. Jest to jednocześnie doskonały przykład na to, że horror oparty na motywach religijnych nie musi być wcale drętwym, ckliwym, pozbawionym logiki pamfletem na Szatana.
Jarosław Loretz

Gieorgij Kropaczjow, Konstantin Jerszow
‹Wij›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWij
Tytuł oryginalnyВий
ReżyseriaGieorgij Kropaczjow, Konstantin Jerszow
ZdjęciaWiktor Piszczalnikow, Fjodor Proworow
Scenariusz
ObsadaLeonid Kurawliow, Natalia Warlej, Aleksiej Głazyrin
MuzykaKaren Chaczaturian
Rok produkcji1967
Kraj produkcjiZSRR
Czas trwania77 min
Gatunekgroza / horror, komedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
16. Wij (ZSRR 1967, reż. Georgi Kropachyov, Konstantin Yershov)
Trzecia z kolei dokonana w ojczyźnie pisarza adaptacja opowiadania Nikołaja Gogola (dwie poprzednie – z lat 1909 i 1916 – były jeszcze filmami niemymi) obrosła już legendą. Co nie powinno dziwić, bo choć obraz powstawał w bardzo trudnych warunkach, udał się znakomicie. Dość powiedzieć, że to jedyne dzieło kinematografii radzieckiej i rosyjskiej, które znalazło się w naszym zestawieniu. Pierwotnie „Wija” miał reżyserować sam ówczesny szef „Mosfilmu” Iwan Pyrjew. Z powodu chronicznego braku czasu jego realizację ostatecznie powierzył jednak dwóm słuchaczom, organizowanych przez Związek Filmowców ZSRR, Wyższych Kursów Reżyserii – Gieorgijowi Kropaczowowi oraz Konstantinowi Jerszowowi. Materiał, który nakręcili, rozczarował. Kierownictwo wytwórni uznało go za „zbyt realistyczny”. Aby ratować film, dokończenie prac nad nim powierzono specjaliście od wysokobudżetowych baśni Aleksandrowi Ptuszce (między innymi „Nowy Guliwer”, „Ilia Muromiec”, „Bajka o carze Sałtanie”). Ten przerobił scenariusz, wiele scen nakręcił od nowa, jak również zajął się efektami specjalnymi.
Tytułowy Wij to w mitologii Słowian wschodnich demon, który zamieszkiwał podziemia, służąc tam Czarnobogu i dowodząc armiami piekieł. Słynął z tego, że prawie przez cały czas spał. Gdy jednak się przebudził, siał prawdziwe spustoszenie – potrafił bowiem zabijać wzrokiem. Powieki Wija były tak ciężkie, że pomniejsze demony musiały podtrzymywać mu je widłami. I to właśnie z nim musi stoczyć bój młody kleryk-seminarzysta Choma (w tej roli Leonid Kurawliow). Otóż pewnego dnia, wędrując ze swymi dwoma towarzyszami, trafia on do samotnej chaty, zamieszkałej przez starą wiedźmę (którą gra mężczyzna, Nikołaj Kutuzow). Zostaje przez nią zniewolony i uprowadzony; chcąc zaś wyzwolić się spod jej wpływu, katuje ją na śmierć. Wiedźma jednak, by zemścić się na mężczyźnie, odradza się w ciele młodej i pięknej kobiety (Natalia Warlej). Choma musi więc zmierzyć się z czarownicą powtórnie, przebywając z nią trzy noce w cerkwi. W tym czasie złe moce jednoczą swoje siły. Z zakamarków wypełzają najobrzydliwsze demony, a wśród nich ten najpotężniejszy – Jego Wysokość Wij (zagrał go cyrkowy akrobata Nikołaj Stiepanow).
Ukraińska ludowa legenda w filmie zyskała nowy przerażający wymiar. Pojedynek Chomy z wiedźmą można bowiem odczytać symbolicznie, jako zmaganie się człowieka z tkwiącymi w nim samym demonami. Scena finałowa, w której młody kleryk musi opędzać się od całej masy demonów i stawić czoła Wijowi – po dziś dzień robi ogromne wrażenie. Takich efektów specjalnych nie powstydziliby się wtedy nawet Amerykanie. Film był zresztą w latach 70. ubiegłego wieku wyświetlany w USA, Argentynie, Finlandii i Francji, w niektórych z tych krajów zdobywając nawet status dzieła kultowego. Inspiracje „Wijem” można zresztą dostrzec także w wielu współczesnych horrorach realizowanych zarówno w Azji, jak i Hollywood. W Rosji w przyszłym roku trafi do kin remake tego obrazu.
Sebastian Chosiński

Peter Jackson
‹Martwica mózgu›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMartwica mózgu
Tytuł oryginalnyBraindead
ReżyseriaPeter Jackson
ZdjęciaMurray Milne
Scenariusz
ObsadaTimothy Balme, Diana Peñalver, Elizabeth Moody, Ian Watkin, Peter Jackson
MuzykaPeter Dasent
Rok produkcji1992
Kraj produkcjiNowa Zelandia
Czas trwania104 min
Gatunekgroza / horror, komedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
15. Martwica mózgu (Braindead, Nowa Zelandia 1992, reż. Peter Jackson)
„Martwica mózgu” Petera Jacksona uchodzi wśród wielbicieli czarnego humoru w horrorze za jedno z najważniejszych dokonań ostatniego dwudziestolecia. Peter Jackson dysponował po raz pierwszy bardzo przyzwoitym budżetem (ok. 2 mln dolarów, m.in. od prywatnych inwestorów z Japonii), który pozwalał na realizację efektów specjalnych, ale i całości produkcji na wysokim poziomie. W filmie znalazło się miejsce dla animacji poklatkowej, mnóstwa wyszukanych efektów charakteryzacyjnych, wielu masek czy ogromnej ilości protez. Nie ma nawet sensu streszczać tu samej historii – ten film trzeba po prostu zobaczyć osobiście. Warto jednak podkreślić, że chodzi o wykorzystanie znanego, banalnego schematu, który został przez Jacksona-scenarzystę odwrócony: oglądamy opowieść o zombie, z tą różnicą, że o ile standardowo w opowieści tego typu bohater jest przez zombie ścigany i otaczany w jakimś opuszczonym domostwie, u Jacksona zadaniem bohatera jest niejako „opieka” i powstrzymanie zombie przed opuszczeniem domu. Film uchodzi dziś za jeden z najkrwawszych obrazów w historii horroru, trzeba jednak podkreślić, że podobnie jak w swych poprzednich filmach, tak i tutaj przemoc Jacksona na każdym kroku podszyta jest najczarniejszym humorem. Owszem, film jest w mnóstwie scen obrzydliwy, chwilami wręcz krwawy nie do zniesienia, ale jest przy tym również niewiarygodnie zabawny. Takie jest zresztą ogólne podejście Jacksona do całego gatunku horroru. Sam ujął to następująco w jednym z wywiadów: „Po prostu nie umiem traktować horrorów poważnie. Jeśli widz ma się udać w przejażdżkę po kinie gore, to chce wiedzieć, że jego przewodnik ma odpowiednio pokręcone poczucie humoru”. „Martwica mózgu” jest szczytowym punktem Jacksonowskiej trylogii gore (wraz ze „Złym smakiem” i „Meet the Feebles”) i jednocześnie najbardziej bezkompromisowym ukłonem Jacksona w stronę wielbicieli horroru. To produkcja naprawdę dla ludzi o mocnych nerwach i jeszcze mocniejszych żołądkach. Reszta widowni może popaść w stan oszołomienia po pierwszych kilku minutach (w których nawiasem mówiąc Jackson nawiązuje do jednego ze swoich ulubionych filmów, „King Konga”). Do nie przekonanych raczej nie trafi argumentacja Jacksona, że sam film to przecież komedia w stylu Bustera Keatona, tyle że z domieszką krwi i posoki. Jackson doszedł tym filmem do muru – pójść dalej w gatunku komediowego horroru gore chyba się nie da. Zdołał na szczęście nakręcić film tak dobry, że zasłużył na miejsce w panteonie absolutnej klasyki gatunku.
Michał Chaciński

George Sluizer
‹Zniknięcie›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułZniknięcie
Tytuł oryginalnySpoorloos
ReżyseriaGeorge Sluizer
ZdjęciaToni Kuhn
Scenariusz
ObsadaBernard-Pierre Donnadieu, Gene Bervoets, Johanna ter Steege
MuzykaHenny Vrienten
Rok produkcji1988
Kraj produkcjiFrancja, Holandia
Czas trwania107 min
Gatunekdramat, groza / horror
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
14. Zniknięcie (Spoorloos, Holandia 1988, reż. George Sluizer)
„Zniknięcie” George’a Sluizera to pozycja wyjątkowa na naszej liście. Film, w którym nie ma prawie żadnych drastycznych scen. Film, który przez większość czasu zdaje się raczej dramatem obyczajowym niż horrorem czy thrillerem, w którym dominują sceny małżeńskich sprzeczek i życia rodzinnego. Film prawie w całości o powolnym, spokojnym tempie i rozbudowanych dialogach. A pomimo tego film absolutnie przerażający.
Rex i Saskia są młodym holenderskim małżeństwem, które wspólnie wyjeżdża na wakacje do Francji. Przekomarzają się, czasem kłócą, ale w sumie kochają. Na jednej ze stacji benzynowych Saskia idzie kupić coś do picia – i nigdy więcej nie wraca do samochodu… Mijają lata, nie ma śladów, policja jest sceptyczna, co do tego, czy nastąpiło tu przestępstwo. Jedynie Rex nie ustaje w poszukiwaniach – brak świadomości tego, co stało się z jego żoną, nawet gdyby miała być to najstraszliwsza prawda, jest dla niego największą torturą. Pewnego dnia odzywa się do niego pewien Francuz, Raymond Lemorne, twierdzący, że wie, co się stało z Saskią.
Sam nie wiem, co jest najbardziej przerażające – finał tego filmu, postać Lemorne’a, czy też dramat Rexa. Zacznijmy od Lemorne’a. Nic w tej postaci, szczegółowo przecież zarysowanej, nie przypomina Hannibala Lectera. Nie ma tu pozy, nie ma erudycji, nie ma zimnego okrutnego spojrzenia. Oglądamy przeważnie spokojnego, zwyczajnego ojca rodziny… Czy właśnie nie tacy bywali seryjni mordercy? Czy nasz strach nie wynika z faktu, że ten wizerunek jest bardzo bliski rzeczywistości i tej właśnie rzeczywistości, w której nawet nasz sąsiad może być zupełnie kimś innym niż nam się wydaje, najbardziej się boimy? Dziwne jedynie, że Lemorne nie ma jeszcze swojego stałego miejsca w panteonie filmowych psychopatów. W pełni na to zasługuje.
Ale „Zniknięcie” to też dramat głównego bohatera. Mówi się o tym, że dla rodzin zaginionych najstraszliwszy jest brak pewności – i to w „Zniknięciu” zostało doskonale oddane, do tego stopnia, że widz w pełni rozumie finałową desperację bohatera, choć może się domyślać, w jakim kierunku go prowadzi. Ale, tak czy inaczej, finał „Zniknięcia” jest szokujący, potwornie logiczny i po prostu przerażający.
Konrad Wągrowski

Jean-Pierre Jeunet, Marc Caro
‹Delikatesy›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDelikatesy
Tytuł oryginalnyDelicatessen
Data premiery21 stycznia 1994
ReżyseriaJean-Pierre Jeunet, Marc Caro
ZdjęciaDarius Khondji
Scenariusz
ObsadaDominique Pinon, Jean-Claude Dreyfus, Karin Viard, Rufus, Marc Caro
MuzykaCarlos D'Alessio
Rok produkcji1991
Kraj produkcjiFrancja
Czas trwania99 min
Gatunekkomedia, SF
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
13. Delicatessen (Francja 1991, reż. Jean-Pierre Jeunet)
Ta czarna, ocierająca się o makabrę komedia jest bardzo trudna do zaszufladkowania. Można się w niej doszukiwać zarówno elementów horroru (czynsz opłaca się żywnością, a przy jej braku – zbędnymi krewnymi), science fiction (wiadomo, że trwa jakaś ciężka wojna), romansu (serenady na pile), jak i dramatu psychologicznego (mieszkańcy to istna galeria dziwaków działających sobie nawzajem na nerwy). Przede wszystkim jednak jest to pierwszorzędna groteska, aż gęsta od surrealistycznych wtrętów, zachowań i dekoracji. Wystarczy wspomnieć fenomenalne sceny „pożegnania” z babcią, sprawdzania sprężyn w łóżku, ucieczki w kuble na śmieci czy choćby produkcji muczących puszek. Ten film to dowód na niebanalną wyobraźnię zarówno Jeuneta, po dziś dzień kręcącego niesamowicie plastyczne filmy, jak i Caro, który przygodę z kinem dość szybko zakończył. Ideału dopełniają mocno nasycone kolorami zdjęcia, wyrazista gra aktorska i świetnie dopasowana muzyka, dzięki czemu film ogląda się jak długą, artystycznie wysmakowaną suitę, która z jednej strony bawi, a z drugiej uczy – przede wszystkim tego, żeby nie sądzić ludzi po pozorach. „Delicatessen” to film nietuzinkowy, dzięki któremu powstało później równie szalone, ale przy tym niezbyt porywające „Miasto zaginionych dzieci” oraz znacznie już ugrzeczniona, choć z kolei bardzo ciepła, „Amelia”.
Jarosław Loretz

Robert Wiene
‹Gabinet doktora Caligari›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułGabinet doktora Caligari
Tytuł oryginalnyDas Cabinet des Dr. Caligari.
Dystrybutor Vivarto
Data premiery10 lipca 2009
ReżyseriaRobert Wiene
ZdjęciaWilly Hameister
Scenariusz
ObsadaWerner Krauss, Conrad Veidt, Friedrich Feher, Lil Dagover, Hans Heinrich von Twardowski
MuzykaAlfredo Antonini
Rok produkcji1920
Kraj produkcjiNiemcy
Czas trwania71 min
Gatunekgroza / horror
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
12. Gabinet doktora Caligari (Das Cabinet des Dr. Caligari, Niemcy 1920, reż. Robert Wiene)
Pierwotnie reżyserem „Gabinetu doktora Caligari” miał być Fritz Lang. Okazało się jednak, że jest on zajęty innymi projektami, dlatego też producenci zdecydowali się ostatecznie oddać scenariusz autorstwa Carla Mayera i Hansa Janowitza w ręce Roberta Wienego. Jak się okazało, dokonali bardzo trafnego wyboru. Nakręcił on bowiem dzieło, które praktycznie zdefiniowało pojęcie filmowego ekspresjonizmu. I choć zaliczono je do nurtu fantastycznego, dzisiaj bez większych zastrzeżeń klasyfikowane jest jako horror.
Akcja rozgrywa się w prowincjonalnym Holstenwall, w którym pewnego dnia na jarmarku pojawia się niejaki doktor Caligari. Pośrodku wesołego miasteczka rozstawia on namiot, w którym, jak twierdzi, dokona przebudzenia somnambulika o imieniu Cezar. Tego samego dnia w mieście zostaje popełniona pierwsza makabryczna zbrodnia, choć początkowo nikt nie łączy ze sobą tych faktów. Zapowiedź niezwykłości, która ma się wydarzyć, ściąga do namiotu Caligariego tłum zaintrygowanych gapiów. Na ich oczach doktor budzi ze śpiączki przetrzymywanego w drewnianej skrzyni-trumnie młodzieńca, który chwilę później przepowiada, że jeszcze przed świtem życie straci Alan, jeden z widzów. Co zresztą kilka godzin później staje się faktem. Przyjaciel zamordowanego, Francis, o popełnienie morderstwa podejrzewa Cezara, dlatego też pierwszej nocy po pogrzebie zakrada się do cyrkowego wozu, w którym razem mieszkają Caligari ze wzbudzającym przerażenie somnambulikiem. W czasie kiedy Francis pilnuje wozu, ma miejsce kolejna tragedia – ktoś zakrada się do sypialni jego ukochanej, Jane Olson. Nie zabija jej jednak, jak swoje poprzednie ofiary, ale uprowadza. Rodzina dziewczyny oraz zaalarmowani mieszkańcy miasteczka rzucają się w pogoń. Porywacz po drodze porzuca nieprzytomną dziewczynę, po czym znika. Ucieka również przed policją doktor Caligari, którego ślady prowadzą do pobliskiego… szpitala psychiatrycznego.
Film Roberta Wieniego niespełna dwie dekady później stał się boleśnie aktualny. W szalonym lekarzu zaczęto bowiem doszukiwać się rysów Adolfa Hitlera; z kolei Cezar stał się symbolem zniewolonego przez nazistów społeczeństwa, opętanego do tego stopnia, że bez zmrużenia okiem było gotowe wykonywać najbardziej nawet zbrodnicze rozkazy swego wodza. Tym samym „Gabinet doktora Caligari” wyprzedził epokę, która go zrodziła, stając się dziełem nie tylko prekursorskim, ale również wizjonerskim. Klimat dzieła idealnie podkreślają fantastyczne, awangardowe dekoracje, dzięki którym filmowa rzeczywistość przeistacza się w najpotworniejszy koszmar. Na takim tle demoniczny psychiatra nie wydaje się kimś nierealnym, wręcz przeciwnie – wszyscy się go spodziewamy. Po obejrzeniu „Gabinetu…” warto więc uważniej przyjrzeć się światu, w którym żyjemy. Jeśli wyda się on Wam równie odrealniony jak ten w obrazie Wienego, należy zacząć się bać, bo oznacza to, że niebawem pojawi się kolejny szaleniec, który pociągnie nas prosto do Piekła.
Sebastian Chosiński

Werner Herzog
‹Nosferatu wampir›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułNosferatu wampir
Tytuł oryginalnyNosferatu: Phantom der Nacht
Dystrybutor Jawi
ReżyseriaWerner Herzog
ZdjęciaJörg Schmidt-Reitwein
Scenariusz
ObsadaKlaus Kinski, Isabelle Adjani, Bruno Ganz, Roland Topor, Walter Ladengast, Dan van Husen
MuzykaPopol Vuh
Rok produkcji1979
Kraj produkcjiFrancja, Niemcy
Czas trwania107 min
Gatunekgroza / horror
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
11. Nosferatu: Wampir (Nosferatu: Phantom der Nacht, Niemcy 1979, reż. Werner Herzog)
Zdawałoby się, że dzieło Murnaua jest niedoścignione, że żaden remake po prostu nie ma szans mu zagrozić. A jednak. Ponad pół wieku później światło dzienne ujrzał film Herzoga, ekscentrycznego reżysera, którego znakiem firmowym jest oniryczna fabuła i przeważnie Klaus Kinski w obsadzie. Jego „Nosferatu” jest hołdem złożonym filmowi Murnaua. Hołdem tym doskonalszym, że zarówno charakteryzacja Kinskiego grającego tytułową rolę, samo imię wampira (w końcu można już było dać mu imię Dracula, skoro wygasły prawa autorskie do książki), jak i operujące światłocieniem zdjęcia, są ściśle wzorowane na oryginale. Jeśli jednak Murnau poszedł w kierunku budzenia u widza odrazy stworzeniem, które z lubością oddaje się mordowaniu ludzi, to Herzog wampira uczłowieczył, czyniąc z niego cierpiącą istotę, bolejącą nad sposobem utrzymywania się przy życiu. Już od pierwszych scen wiadomo, że „Nosferatu” to film wielki i przerażający i lepiej nie oglądać go po nocy w samotności. Mroczne wnętrza, sędziwy, odrażający wampir, poruszający się jak w transie bohaterowie (to kolejny ulubiony chwyt Herzoga – aktorzy poddani hipnozie), a w końcu upiorna atmosfera, która w znacznej części jest zasługą niesamowicie posępnej muzyki niemieckiego zespołu Popol Vuh – wszystko to powoduje, że tragiczna historia Nosferatu zapada bardzo głęboko w pamięć. W porównaniu z tym filmem „Dracula” Coppoli jest lukrowanym cukierkiem dla małych dzieci.
Jarosław Loretz
« 1 3 4 5 6 »

Komentarze

« 1 7 8 9
20 XII 2019   18:17:39

a Predator to komedia czy melodramat ? Dziwię się, że tak doskonały film z Arnoldem Schwarzeneggerem nie znalazł się TUTAJ. Daję wam MINUS, chociaż może będę tu jeszcze zaglądał, bo spodobały mi się opisy filmów

« 1 7 8 9

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z filmu wyjęte: Kosmiczny nielot
Jarosław Loretz

2 VIII 2021

Jeszcze w latach 60. Ziemię namiętnie odwiedzały statki obcych cywilizacji wykonane u pobliskiego stolarza…

więcej »

Nie przegap: Lipiec 2021
Esensja

31 VII 2021

Przypominamy co zrecenzowaliśmy w Esensji w pierwszą połowę wakacji.

więcej »

Z filmu wyjęte: Wysiłek fizyczny może być szkodliwy. Dla innych.
Jarosław Loretz

26 VII 2021

Podczas wizyty na siłowni z reguły wiemy, czego możemy się spodziewać. Filmowcy jednak przekonują, że może przytrafić się sytuacja… powiedzmy mniej typowa.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.