Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 19 grudnia 2018
w Esensji w Esensjopedii

Zmarł Aleksiej Połujan – kapitan Żurow z „Ładunku 200”

Esensja.pl
Esensja.pl
Był mistrzem drugiego planu. Ulubieńcem Aleksandra Rogożkina i, zwłaszcza w ostatnich latach, Aleksieja Bałabanowa. Najczęściej obsadzano go w rolach charyzmatycznych milicjantów bądź psychopatycznych czarnych charakterów. W najgłośniejszym ze swoich filmów – „Ładunku 200” – połączył oba te wizerunki, kreując postać paranoidalnego kapitana Żurowa. Odszedł przedwcześnie 8 stycznia 2010 roku.

Sebastian Chosiński

Zmarł Aleksiej Połujan – kapitan Żurow z „Ładunku 200”

Był mistrzem drugiego planu. Ulubieńcem Aleksandra Rogożkina i, zwłaszcza w ostatnich latach, Aleksieja Bałabanowa. Najczęściej obsadzano go w rolach charyzmatycznych milicjantów bądź psychopatycznych czarnych charakterów. W najgłośniejszym ze swoich filmów – „Ładunku 200” – połączył oba te wizerunki, kreując postać paranoidalnego kapitana Żurowa. Odszedł przedwcześnie 8 stycznia 2010 roku.
W swojej karierze, choć wystąpił w sumie w kilkudziesięciu filmach, zagrał jedynie dwie główne role – a i tak przejdzie do historii rosyjskiej kinematografii. Kreacją, która zapewni mu wieczną sławę, jest psychopatyczny kapitan radzieckiej milicji Żurow w pamiętnym „Ładunku 200” (2007) Aleksieja Bałabanowa. Aleksiej Władimirowicz Połujan urodził się w kwietniu 1965 roku w Leningradzie. O tym, że został aktorem zdecydował czysty przypadek. Gdy miał piętnaście lat, idąc ulicą rodzinnego miasta z pracy do domu babci, został zaczepiony przez dwie osoby – niskiego, kulejącego mężczyznę z brodą oraz kobietę w średnim wieku. Gdy zażądali od niego: „Ściągaj czapkę!”, postanowił im się przeciwstawić. Czapka była bowiem pamiątką po dopiero co zmarłej matce i za nic w świecie nie chciał się z nią rozstawać. Odparł więc zadziornie: „Nie oddam”. Kobieta odpowiedziała na to: „Nie musisz oddawać”, po czym – przyglądając mu się uważnie – zasypała go pytaniami: Czy umie grać na gitarze? A czy chodzi na rękach? itp. itd. W końcu przedstawiła się jako reżyserka filmowa Dinara Asanowa i zaprosiła młodego Aloszę na casting do filmu. W taki sposób chłopiec trafił na plan młodzieżowego dramatu „Pacany”, który wszedł na ekrany kin w Związku Radzieckim w 1983 roku i stał się aktorskim debiutem Połujana. Rok później Aleksiej zagrał swoją pierwszą główną rolę w melodramacie z życia nastolatków „Podsłuchana rozmowa” Siergieja Potiepałowa. Wiązał z nią wielkie nadzieje, ale obraz przepadł w kinach i dzisiaj już mało kto o nim pamięta. W efekcie Alosza wrócił do swoich codziennych zajęć, powoli zapominając o aktorskim epizodzie w swoim życiu. Na szczęście nie zapomniano o nim w wytwórni „Lenfilm”.
Kiedy pod koniec lat 80. ubiegłego wieku leningradzki reżyser Aleksandr Rogożkin przystąpił do pracy nad dramatem „Karauł” (1989), potrzebował do drugoplanowych ról żołnierzy aktorów nieopatrzonych, o charakterystycznych twarzach – dokładnie takich, jaką miał Połujan. Film, opowiadający opartą na faktach historię, która rozegrała się w mieście nad Newą w lutym 1987 roku, stał się jednym ze sztandarowych dzieł epoki Gorbaczowowskiej pierestrojki. Zdobył nagrody na festiwalach w Berlinie i Strasburgu; kreacja Aleksieja Władimirowicza jako szeregowca Nikołaja Mazura też nie przeszła niezauważona. Jako aktor niezawodowy nie otrzymywał jednak intratnych propozycji; przez wiele lat pamiętał o nim tylko Rogożkin. Ale przynajmniej u niego zawsze mógł liczyć na, choćby epizodyczną, rolę. W 1991 roku zagrał w dramacie obyczajowo-psychologicznym „Trzecia planeta”; rok później pojawił się w głośnym historycznym „Czekiście” (opartym na wstrząsającym opowiadaniu Władimira Zazubrina z 1923 roku „Drzazga. Opowieść o Niej i o Niej”); następnie trafił do obsady kryminalnego „Aktu” (1993) oraz kultowych już dzisiaj rosyjskich komedii „Osobliwości narodowego polowania” (1995) i „Operacja »Do siego roku«” (1996). Przełomowym okazał się dla Połujana 1997 roku, kiedy to postanowił skorzystać z jego usług Aleksiej Bałabanow, który właśnie realizował wówczas pierwszą część „Brata”. Jedną z głównych ról w tym filmie, przestępcę Wiktora Bagrowa, grał Wiktor Suchorukow. Okazało się jednak, że miał on zbyt miękki jak na bandytę głos, dlatego też asystenci reżysera sprowadzili na plan Aleksieja Władimirowicza i poprosili go o wykonanie dubbingu.
Od tej pory Połujan nie mógł się już opędzić od propozycji. Nie były one może zbyt ambitne, ale przynajmniej zapewniały mu stały dochód. Jako czarny charakter pojawił się w serialach sensacyjnych „Ulicy razbitych fonariej” (1998-1999 i 2001-2002), „Ubojnaja siła 5” (2003), „Gospoda oficery 1-2” (2004); przez kilka lat grał również w historyczno-obyczajowym „Czornym woronie” (2000-2005), który był panoramą dziejów Związku Radzieckiego i Rosji od lat 40. XX wieku po czasy współczesne. W 2005 roku ponownie do współpracy zaprosił go Rogożkin; wspólnie nakręcili pięcioodcinkowy dramat „Swoja czużaja żyzn’”. A potem był już… „Ładunek 200” Bałabanowa. Reżyser długo szukał aktora, który by mógł przekonująco zagrać kapitana Żurowa. Wielu – a byli wśród nich między innymi Siergiej Makowiecki, Kirył Pirogow i Jewgienij Mironow –odmawiało po zapoznaniu się ze scenariuszem, ponieważ nie chcieli wcielać się w postać tak jednoznacznie negatywną. Aleksiej Władimirowicz początkowo miał się pojawić jedynie w mało znaczącym epizodzie. Bałabanow, chcąc się przekonać, czy aktor poradzi sobie z rólką, którą dla niego przewidział, zaprosił go do swego domu. I wtedy się okazało, że Połujan nie da rady fizycznie. Był już bowiem po trzech operacjach chorej trzustki, miał poszyty cały brzuch, wciąż nosił bandaże. Reżyser z przykrością oznajmił mu, że nic z tego nie będzie. Jednak kilka dni później zadzwonił i oznajmił: „Zapraszam cię do zagrania głównej roli”. W jednym z wywiadów udzielonych już po premierze dzieła aktor skomentował to następująco: „Musiał zobaczyć wtedy coś w moich oczach. Oczy mam czarne, a wzrok ciężki”.
W roli Żurowa Aleksiej Władimirowicz wypadł znakomicie. To przede wszystkim jego kreacja, do spółki z Aleksiejem Sieriebriakowem, zdecydowała o wielkim sukcesie tego kontrowersyjnego dzieła. Grająca ofiarę Żurowa, młodziutką Angelikę, Agnija Kuzniecowa, tak wspominała spotkanie z Połujanem: „Pierwszy raz zobaczyłam go w bufecie, w Wyborgu, gdzie zaczęliśmy zdjęcia. Zobaczyłam i wystraszyłam się. Miał bardzo demoniczny wygląd. Ale tak naprawdę okazał się dobrym, życzliwym i delikatnym człowiekiem”. W następnym roku w rosyjskich kinach pojawiły się aż trzy filmy, w których można było oglądać charyzmatycznego aktora: będąca ekranizacją wczesnej prozy Michaiła Bułhakowa „Morfina” Bałabanowa, obyczajowy dramat „Odnażdy w prowincyi” Jekatieriny Szagałowej oraz – zrealizowane w koprodukcji z Amerykanami i Egipcjanami – klasyczne kino akcji „Czużyje” Jurija Grymowa. W tym roku natomiast miał swoją premierę psychologiczny dramat Igora Wołoszyna „Ja”, w którym Aleksiej Władimirowicz zagrał ostatnią ze swoich ról. Wcielił się, co można poniekąd uznać za prorocze, w… kierowcę karawanu. Wkrótce też przegrał walkę z niezwykle ciężką chorobą; zmarł 8 stycznia 2010 roku w swoim domu w miasteczku Lodiejnoje Pole nieopodal Petersburga. Pogrzeb odbył się wczoraj.
koniec
16 stycznia 2010

Komentarze

28 I 2010   20:29:32

mampewne skojarzenie: wielki Aleksiej P. przypomina mi równie niedocenionego w naszym kraju wielkiego Marka Walczewskiego! Podobny temperament artystyczny, niesamowita vis-comica, talent, wrażliwość...Pozdrawiam wielbicieli talentu Aleksjiea P. i łączę sie znimi w bólu...

03 II 2010   20:49:51

No fakt, rzeczywiście - też mi się kojarzy z Walczewskim. I szkoda wielka że już odszedł. Pozostały na szczęście filmy.

19 V 2010   12:25:09

Najbardziej w pamięci pozostał mi w roli kapitana Żurowa, bez którego ten film nie był by tym dziełem, którym jest. Niech spoczywa w pokoju.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z filmu wyjęte: Na parkowej ławeczce
Jarosław Loretz

17 XII 2018

Bywa, że wśród zieloności wytchnienia szukają nie tylko przypadkowi spacerowicze, ale również ci, którzy ostatnie tchnienie wydali już jakiś czas temu.

więcej »

Z filmu wyjęte: Zombie a… kobieta?
Jarosław Loretz

10 XII 2018

Przed zombie uciekają wszyscy, nawet… eee… babochłopy.

więcej »

Do kina marsz: Grudzień 2018
Esensja

9 XII 2018

Zapraszamy do zapoznania się ze – spóźnionym, przyznajemy – pakietem najciekawszych zapowiedzi filmowych na grudzień.

więcej »

Polecamy

Na parkowej ławeczce

Z filmu wyjęte:

Na parkowej ławeczce
— Jarosław Loretz

Zombie a… kobieta?
— Jarosław Loretz

Robot a kobieta
— Jarosław Loretz

Gardło Innym Podrzynam Dibbler
— Jarosław Loretz

Zacząć dzień z przytupem
— Jarosław Loretz

Łabędziot
— Jarosław Loretz

Zatokaman i wspólnicy
— Jarosław Loretz

Zatokaman
— Jarosław Loretz

Żeby lepiej słyszeć
— Jarosław Loretz

Ostatnia impreza
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Tegoż autora

Mrok w afrykańskim słońcu
— Sebastian Chosiński

Mrowienie w czaszce
— Sebastian Chosiński

Na polu walki… o przyszłość
— Sebastian Chosiński

Dlaczego Garfield jest gruby?
— Sebastian Chosiński

Świeżo, nowocześnie, z rozmachem
— Sebastian Chosiński

Lisbeth Bond i najgorsi możliwi Rosjanie
— Sebastian Chosiński

Usłyszcie ich krzyk!
— Sebastian Chosiński

Odbezpieczony granat
— Sebastian Chosiński

Bajko-makabreska
— Sebastian Chosiński

Wieje chłodem…
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.