Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 21 września 2021
w Esensji w Esensjopedii

Ranking na premierę: Bo świat i tak jest pokręcony! – 7 absurdów na siódmy film duetu Burton-Depp

Esensja.pl
Esensja.pl
Twórca unikalnych, pełnych absurdów i makabry, dzieł filmowych, Tim Burton, znalazł w 1990 roku pokrewną duszę i inkarnację wszystkich swoich nieprzystosowanych do nudnej rzeczywistości filmowych postaci. Od tej pory nakręcił z Johnnym Deppem siedem filmów, z czego ostatni, „Alicja w krainie czarów”, właśnie gości na naszych ekranach. A jakie były najbardziej odlotowe sceny i pomysły z filmów tego duetu?

Ewa Drab

Ranking na premierę: Bo świat i tak jest pokręcony! – 7 absurdów na siódmy film duetu Burton-Depp

Twórca unikalnych, pełnych absurdów i makabry, dzieł filmowych, Tim Burton, znalazł w 1990 roku pokrewną duszę i inkarnację wszystkich swoich nieprzystosowanych do nudnej rzeczywistości filmowych postaci. Od tej pory nakręcił z Johnnym Deppem siedem filmów, z czego ostatni, „Alicja w krainie czarów”, właśnie gości na naszych ekranach. A jakie były najbardziej odlotowe sceny i pomysły z filmów tego duetu?

Nasz cotygodniowy cykl tekstów to swego rodzaju zapowiedź najgorętszej (naszym zdaniem) premiery filmowej następnego dnia. Z tej okazji w każdy czwartek zaprezentujemy ranking w jakiś sposób nawiązujący do tej premiery, a może nawet poszerzający waszą filmową wiedzę o tematyce najciekawiej zapowiadającego się filmu. Brzmi poważnie, ale obiecujemy, że będzie przede wszystkim ciekawie.

W związku z jutrzejszą premierą filmu „Alicja w Krainie Czarów” zapraszamy na 7 absurdów na siódmy film duetu Burton-Depp.
1. Ku zachwytowi Eda Wooda, Bela Lugosi szarpie się w płytkim stawiku z nieruchomą, gumową ośmiornicą. (Ed Wood, 1994)
„Ed Wood” to jeden z najciekawszych filmów Burtona: brakuje w nim przesadnej baśniowej stylizacji często pojawiającej się w jego filmowym świecie, jest za to wyborna tragikomedia pomagająca w zrozumieniu, jakim człowiekiem był okrzyknięty najgorszym reżyserem wszech czasów Ed Wood. Burton puszcza oko do widza, aranżuje śmieszne sceny, zręcznie operuje inteligentnym humorem, ale nigdy nie wyśmiewa się ze swojego bohatera, zachowując dla niego pełny szacunek. To także znakomite role Johnny’ego Deppa i Martina Landau w roli legendarnego Beli Lugosi. Dzięki nim, humor wypełniający film wydaje się podszyty słusznym smutkiem i zastanowieniem nad losem nietypowych postaci kina dążących do spełnienia marzeń. Zabawnych scen w „Edzie Wodzie” nie brakuje. Jedną z nich jest walka z bezwładną ośmiornicą grającą rolę straszliwego potwora. Bela Lugosi wrzeszczy i tapla się w brodziku z gumowym rekwizytem, co Ed Wood kwituje cudownie naiwnym zachwytem i deszczem pochwał. Brak muzyki i totalne skupienie na tym, co dzieje się na ekranie daje niezapomniany efekt komiczny.
2. Edward Nożycoręki zostaje poddany zabiegom upiększającym przez konsultantkę kosmetyczną. (Edward Nożycoręki, 1990)
Pierwszy film duetu Burton-Depp to współczesna baśń o Pięknej i Bestii, satyra na amerykańskie społeczeństwo, wreszcie historia o nieprzystosowaniu i słabościach człowieka. Edward Nożycoręki, niedokończony twór zmarłego naukowca, zostaje przygarnięty przez amerykańską panią domu, żyjącą wraz z rodziną na typowym, choć podkoloryzowanym i epatującym sztucznością, osiedlu domków jednorodzinnych. Nie nauczony ludzkich zachowań, Edward szybko je sobie przyswaja, nie poprzestając na znajomości pozytywnych uczuć i wartości, ale przede wszystkim ucząc się czysto negatywnej postawy otaczającego go, pozornie nieszkodliwego, świata. Mimo, że ton filmu jest raczej melancholijny, niż humorystyczno-groteskowy (jak to u Burtona), historia nie jest wolna od zaskakujących absurdów. Jednym z nich jest próba zatuszowania blizn na twarzy Edwarda kremami i podkładami – reklamowa codzienności w zderzeniu z niesamowitością postaci przypomina, że oglądamy coś więcej, niż tylko zwyczajne przekształcenie konwencji klasycznych baśni.
O „Edwardzie Nożycorękim” pisaliśmy niedawno w rankingu filmów o miłości.
3. Sweeney Todd śpiewa sentymentalną „Johannę” do ukochanej córki, podrzynając gardła kolejnym delikwentom na fotelu golibrody. (Sweeney Todd, 2008)
Z założenia „Sweeney Todd” to mroczny, gotycki musical o zemście bez możliwości przebaczenia, autodestrukcji i brutalnych morderstwach dokonywanych przez tytułowego bohatera. Jednak film nie robiłby większego wrażenia, gdyby nie umowność całej historii i groteskowy humor tlący się pod powłoką opowieści o krwawym zadośćuczynieniu. Kamienna powaga Johnny’ego Deppa w roli głównej zostaje zmyślnie skonfrontowana z makabrycznie zabawnymi sytuacjami podkręcanymi przez Burtona nieprofesjonalnym wokalem jego aktorów. Jednak przecież nie o świetne śpiewanie tu chodzi, bo inaczej „Sweeney Todd” nie wyróżniałby się specjalnie na tle innych musicali, ale o charakterystyczny styl reżysera. Kwintesencją całego filmu okazuje się scena podrzynania gardeł przy akompaniamencie rzewnej pieśni: teatralna, sztucznie jaskrawoczerwona krew, bezwolne ofiary przypominające manekiny, śmiertelna powaga Deppa i sentymentalna melodia oraz tekst piosenki. Po prostu urocze.
4. Jedno z dzieci odwiedzających fabrykę Willy’ego Wonki puchnie do rozmiarów wielkiej kuli i zostaje przetoczone do wyciskarki owoców. (Charlie i fabryka czekolady, 2007)
Sposób, w jaki Burton przedstawił książeczkę Roalda Dahla przypomina słodkie kino familijne tylko na pierwszy rzut oka. Już przy drugim spojrzeniu okazuje się, że „Charlie i fabryka czekolady” to adaptacja załadowana po brzegi absurdalnymi rozwiązaniami i iście grimmowskimi w stylu przestrogami dla najmłodszych, które z lukrem niewiele mają wspólnego, budują za to niepojęte uczucie niepokoju skrywanego za zasłoną kolorowej przygody w niesamowitej fabryce. Umpa-Lumpasy, rzeka czekolady, teleportacja słodyczy przez ekran telewizora i wreszcie forma ukarania każdego z niegrzecznych dzieci – wszystko to nie przystaje bynajmniej do standardowych rozwiązań fabularnych. Ale najbardziej odjechana wydaje się kara dla mistrzyni żucia gumy, która skuszona spróbowaniem gumy imitującej trzydaniowy obiad, zmienia się w gigantyczną jagodę przetoczoną do wyciskarki owoców. Uwaga: możecie już nigdy nie tknąć jagód. Albo gumy do żucia.
5. Victor trafia do świata martwych i zostaje gorąco przyjęty jazzowym kawałkiem muzycznym o śmierci. (Gnijąca panna młoda, 2007)
„Gnijąca panna młoda” to fantastyczna animacja kukiełkowa łącząca konwencję musicalową z symboliczną opowieścią o śmierci. Tematyka i nieograniczona forma opowiadania pozwalają Burtonowi wykorzystać wszystkie te elementy filmowej narracji, które leżą mu najlepiej. Mamy więc mroczną atmosferę z przymrużeniem oka, makabryczne pomysły związane ze śmiercią oraz całe tony czarnego humoru. Burton w sposób zabawny i inteligentny przedstawia historię Victora, który przypadkowo trafia do zaświatów jako narzeczony tytułowej panny młodej. Na miejscu, w jazzowej sekwencji śpiewanej, dowiaduje się, że śmierć wcale nie jest taka straszna, a także poznaje losy nowej, niechcianej narzeczonej, Emily i to, jak stała się częścią podziemnego świata zmarłych. Numer odśpiewany i odegrany przez zespół szkieletów, a wspierany przez tłum najróżniejszych nieboszczyków, nie pozwala o sobie długo zapomnieć. Jeśli tak wygląda śmierć, to faktycznie nie jest taka straszna.
6. W zaświatach Victor dostaje od Emily ruchomy szkielet swojego zdechłego pieska, po czym każe mu udawać martwego. (Gnijąca panna młoda, 2007)
W „Gnijącej pannie młodej” Tim Burton oswaja śmierć poprzez jej ośmieszenie i zbliżenie się do niej za pomocą umownej konwencji baśniowej. Stąd, mimo niewesołej tematyki, nie próbuje nawet stronić od zabawy – w końcu zderzenie humoru z powagą śmierci jest istotą całej tej opowieści. Sama śmierć okazuje się u Burtona absurdem, wręcz pratchettowską, choć nie uosobioną, abstrakcją, z której można się tylko śmiać. Widzimy to, dzięki subtelnie zabawnej scenie z prezentem od Emily. Piesek Victora wykonuje kolejne sztuczki z tresury, ale na komendę „Udawaj martwego!”, patrzy na swojego pana ze zdezorientowaniem. Ta sekwencja to przykład rewelacyjnej gry słów oraz humorystycznego potraktowania tematu.
7. Mężny inspektor Ichabod Crane wskakuje na stół i przerażony krzyczy na widok pająka. (Jeździec bez głowy, 1999)
„Jeździec bez głowy” stanowi obok „Sweeneya Todda” najbardziej krwawy i makabryczny film w karierze Burtona, a na pewno wśród tych z udziałem Johnny’ego Deppa. Jednak wystylizowana przemoc nie wyklucza, a wręcz napędza czarny humor, którego w historii śledztwa inspektora Ichaboda Crane’a pełno. W rezultacie otrzymujemy mieszankę krwawej komedii i horroru z rewelacyjną postacią inspektora, w którego oczywiście wciela się ulubiony aktor Burtona. Depp tworzy antybohatera: strachliwego racjonalistę mdlejącego w wyniku namnożenia emocji. Ichabod Crane okazuje się zupełnym zaprzeczeniem bohaterskich bojowników dobra, którzy pokonują zło bez mrugnięcia okiem, ale za to staje się postacią oryginalną i na pewno sympatyczniejszą, niż większość filmowych protagonistów. W drugiej połowie seansu, gdy poleciało już sporo głów, a tajemnica tytułowego jeźdźca nie została jeszcze rozwikłana, Burton serwuje nam scenę znakomicie określającą głównego bohatera, jak i przypominającą o absurdalnym tonie, w jakim został nakręcony film. Crane próbuje znaleźć podejrzanych, aż w pewnym momencie w przerażeniu ucieka na stół, widząc chodzącego po podłodze pająka. Mina Johnny’ego Deppa w tej scenie – bezcenna.
O „Jeźdźcu bez głowy” pisaliśmy niedawno w rankingu horrorów.
koniec
4 marca 2010

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z filmu wyjęte: Spiski, wszędzie spiski
Jarosław Loretz

13 IX 2021

Czy duch może mieć coś wspólnego z demonami, kontrolą umysłu i przybyszami z obcej planety? Ależ oczywiście! W końcu wszystko to są… dżiny. Czy jakoś tak.

więcej »

Z filmu wyjęte: Jubileusz w złocie
Jarosław Loretz

6 IX 2021

W dwusetnym odcinku cyklu proponuję odrobinę złota. Z dalekiej Japonii.

więcej »

Nie przegap: Sierpień 2021
Esensja

31 VIII 2021

Oto podsumowanie naszych recenzji opublikowanych w drugą połowę wakacji.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Wkrótce

zobacz na mapie »
Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.