Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 1 grudnia 2021
w Esensji w Esensjopedii
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

„Autor widmo” najlepszym filmem I kwartału 2010 w polskich kinach według Stopklatki i Esensji

Esensja.pl
Esensja.pl
Dziennikarze Stopklatki i Esensji wytypowali najlepsze filmy pierwszego kwartału w polskich kinach. Na czele tego zestawienia znalazł się „Autor widmo” Romana Polańskiego , który pokonał „Wyspę tajemnic” Martina Scorsese oraz najnowszą opowieść o Sherlocku Holmesie.

Esensja

„Autor widmo” najlepszym filmem I kwartału 2010 w polskich kinach według Stopklatki i Esensji

Dziennikarze Stopklatki i Esensji wytypowali najlepsze filmy pierwszego kwartału w polskich kinach. Na czele tego zestawienia znalazł się „Autor widmo” Romana Polańskiego , który pokonał „Wyspę tajemnic” Martina Scorsese oraz najnowszą opowieść o Sherlocku Holmesie.
Kwartalne podsumowania (oraz kończące je podsumowanie całego roku) to zestawienia, które dziennikarze filmowi Stopklatki i Esensji przygotowują wspólnymi siłami już od kilku lat. W tym roku kontynuujemy prowadzenie naszych zestawień, które mamy nadzieje pomogą widzom w doborze bieżącego repertuaru. Pierwszy kwartał obfitował w sporo bardzo udane propozycji. Co ciekawe naszej listy nie zdominowały oscarowe filmy.
Od lat podsumowanie pierwszego kwartału opierało się na filmach, które walczyły o Oscary. Dokładnie przed rokiem w naszym zestawieniu wygrał „Slumdog. Milioner z ulicy”. I choć w tym roku do dziesięciu zwiększono liczbę filmów nominowanych do Oscara w kategorii Najlepszy Film, na naszą listę weszły tylko dwa z nich. Powód jest dość prozaiczny. „Avatar” to premiera z grudnia 2009, „The Hurt Locker” oficjalnie do kin nie wszedł (o tym poniżej), a kilka innych z nominowanych tytułów w ogóle się u nas nie pojawiło. Honoru Oscarów bronią więc: „W chmurach” – trzeci i najlepszy z filmów Jasona Reitmana oraz „Była sobie dziewczyna” – brytyjska opowieść o dojrzewaniu osadzona w latach 60-tych. Oba tytuły, odpowiednio na piątym i ósmym miejscu, zdecydowanie należą do udanych przedsięwzięć.
To nie one jednak zdominowały pierwszy kwartał tego roku w polskich kinach. Pierwsze miejsce dla Romana Polańskiego i jego „Autora widmo”. To jeden z tych tytułów, które każdy szanujący kinoman musi znać. Przebywający ciągle w areszcie twórca, pokazał ponownie, że kino współczesne, kameralne i mroczne jest mu znacznie bliższe od wystawnych kostiumowych opowieści. Paradoksalnie kłopoty Polańskiego bardzo się przysłużyły temu filmowi, stając się ciekawym komentarzem do jego życiowej sytuacji. Na drugim miejscu inny wielki mistrz współczesnego kina Martin Scorsese. Jego „Wyspa tajemnic” to projekt komercyjny, ale świetnie tutaj widać pazur i umiejętność genialnego twórcy do kreowania niesamowitego klimatu. Trzecie miejsce dla „Sherlocka Holmesa” w XXI wieku. To się nazywa opowiedzieć o dawnych czasach w nowoczesnym stylu. Guy Ritchie wrócił!
Bardzo ciekawie jest też na kolejnych miejscach naszego zestawienia. Wysokie czwarte miejsce dla irańskiego „Co wiesz o Elly?”, który zaprzecza naszym wyobrażeniom o kinie z tego kraju. Na szóstym miejscu jedyny przedstawiciel naszej kinematografii rewelacyjne „Wszystko co kocham” Jacka Borcucha. Końcówka zestawienia to „Głód”, „Gorzkie mleko” oraz „Lourdes” – wielkie kino małych kinematografii. Naszą listę uzupełnia mały bonus. Szczegóły znajdziecie poniżej.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
1. Autor widmo
Najfajniejsze w nowym filmie Polańskiego jest to, że potrafi zabrać nas w swoją grę – podczas oglądania „Autora widmo” cały czas umysł pracuje, próbuje łączyć fakty, próbuje zgłębiać rolę poszczególnych postaci i próbuje odgadywać zagadki i finalną tajemnicę. Ale poza tym film ma świetny klimat, kapitalnie budowany różnymi środkami – scenerią (fascynujące i niepokojące bałtyckie wybrzeże udające Atlantyk), scenografią (wnętrza!), zdjęciami (wciąż widoczny ochroniarz, idący kilka kroków za bohaterami), etc. etc. Nie można zapomnieć też świetnym aktorstwie – Ewan McGregor kapitalnie wciela się w postać człowieka zarabiającego piórem, ale Pierce Brosnan znakomity, zmyślnie rozgrywający analogie do Tony’ego Blaira, ani przez chwilę jawnie do niego nie nawiązując. Do tego świetna Olivia Williams, bezbłędny jak zwykle Wilkinson, a w epizodzie nawet łysy jak kolano Belushi…
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
2. Wyspa tajemnic
Oscara za najlepszy film, którego „Infiltracja” zdobyła w 2007 roku, niektórzy przyjęli z ulgą. Niespełniony do tamtej chwili reżyser, którego Akademia skrzywdziła, nie doceniając „Taksówkarza”, „Chłopców z ferajny” czy „Kasyna”, mógł wreszcie odetchnąć. Ulotniła się presja, nikt już nie będzie mówił, że reżyser po raz kolejny kręci pod oscarowe gusta. Z tą wymarzoną nagrodą może kręcić już wyłącznie to, na co ma ochotę. Jeśli „Wyspa tajemnic” jest pierwszym z nich, to ja tylko proszę o więcej. Jest to film bez ambicji tworzenia przekrojowego portretu społeczeństwa w momencie przełomu, bez potrzeby wskazywania palcem głęboko ukrytych patologii. Jest za to świetnym studium charakteru skrzywionego przez osobistą tragedię. Znakomitym kinem.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
3. Sherlock Holmes
Guy Ritchie wyplątał się z małżeńskiej kabały z Madonną i z filmu na film jest coraz lepszy. Reaktywacja klasycznego bohatera na miarę gustów współczesnej młodocianej widowni: szybko, efektownie, kolorowo, dowcipnie. Cudownie zblazowany Downey Jr., którego Holmes stanowi skrzyżowanie Tony’ego Starka z doktorem House’em, potwierdza, że jest jak wino – im starszy, tym lepszy. Do tego Jude Law jako elegant, który się oprychom nie kłania, ładnie zrekonstruowany Londyn z epoki i pomysłowo pokazane sceny potyczek na pięści. Czekamy na ciąg dalszy i profesora Moriarty’ego w pełnej krasie.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
4. Co wiesz o Elly?
Technika filmowa w służbie dramatyzacji obyczajowego uścisku czy kulturowe tło potęgujące thrillerowe napięcie? Ani jedno, ani drugie wydaje się nie brać góry i może dlatego „Co wiesz o Elly?” robi pionujące wrażenie. Asghar Farhadi czuje kino, wie kiedy przyciąć ujęcie, przekierować kamerę, przenieść perspektywę opowiadania na inną postać, wprowadzić nowego bohatera. Trudna sztuka w kraju, w którym wydaje się, że mało kto słyszał o istnieniu zawodu montażysty. Wystarczy przyjrzeć się kilku scenom poprzedzającym zniknięcie Elly, żeby zauważyć, że reżyser nigdy nie polega na samym, bez wątpienia świetnym scenariuszu, ale ma przemyślany każdy szczegół. Podobnie jak w „Perskim nowym roku” intensyfikuje emocje z wyczuciem godnym Bergmana, buduje napięcie rodem z Hitchcocka przy czym fabularnie ma niewiele wspólnego z tym pierwszym i jeszcze mniej z tym drugim.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
5. W chmurach
Jason Reitman prowadzi swoich bohaterów przez stany euforii i mielizny nastroju w konkretnym kierunku. W „W chmurach” chodzi o człowieka, o jego wartość w świecie rządzonym zasadami zysków i strat. Właśnie dlatego pierwsza, drapieżna połowa filmu, w której nacisk jest położony na konflikty ideologiczne pomiędzy głównymi postaciami oraz lekkie ujęcie satyryczne, musi ustąpić drugiej, lżejszej, klimatem przypominającej filmy typu „U progu sławy”. Nie jest to jednak minus tego obrazu, jak wielu twierdzi, skazując kulminacyjne sceny na miano spektaklu z ostrzem stępionym przez ideologiczne „ciepłe kluchy”. Druga część „W chmurach” nie tylko znakomicie uzupełnia początkowe akty, ale tak naprawdę przedstawia to, do czego Reitman od samego początku dąży, wyłuskując swoje przesłanie spośród rozmów pomiędzy bohaterami oraz poszczególnych wydarzeń. „W chmurach” jest również filmem tak dobrym, ponieważ opowiada o współczesnym świecie w momencie, kiedy nie odszedł on jeszcze do przeszłości, w sposób, który łączy zabarwioną lekkim humorem celność obserwacji z łagodnym sentymentem za czasami minionymi, kiedy mobilność zawodowa, globalizacja, synergia i inne tego typu kwestie nie ustalały hierarchii wartości oraz światopoglądu. W efekcie stając się jednym z najbardziej humanistycznych obrazów ostatniego czasu.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
6. Wszystko co kocham
Zrealizowany bez zadęcia, bezpretensjonalny film „Wszystko co kocham” to kolejny udany po „Tulipanach” obraz w reżyserii Jacka Borcucha . Jest to próba obiektywnego, niejednoznacznego spojrzenia na czas przełomu, jakim był stan wojenny w Polsce. Na szczęście reżyser, a zarazem autor scenariusza nie uprawia propagandy na korzyść bądź niekorzyść którejś ze stron konfliktu, nie gloryfikuje tamtych czasów, a wręcz ukazuje, jak można było zręcznie manipulować ideologią dla własnych osobistych celów. Emocje zostały ukazane w sposób subtelny, nienachalny, dialogi są oszczędne, film ma raczej powolny, senny rytm, któremu towarzyszy muzyka skomponowana przez Daniela Blooma (również autora nastrojowej muzyki do filmu „Tulipany”). Jednocześnie nie ma w filmie niepotrzebnych dłużyzn, zdarzenia następują po sobie linearnie, nie ma gwałtownych zwrotów akcji, a sceny zostały zrealizowane sprawnie warsztatowo. Powstał film prowokujący do refleksji nad tamtym okresem, który nie jest przesiąknięty pesymizmem, ukazujący życie w różnych odcieniach, takim jakie jest, bez czarno-białego podziału, gdzie młodzieńczy bunt doskonale stapia się z hasłami „Solidarności”.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
7. Głód
Twórca o chwytliwym w przemyśle filmowym nazwisku Steve McQueen znalazł idealny balans między kinem a sztuką wizualną. Łatwo (i pewnie niecałkiem niesłusznie) posądzić „Głód” o nadmierne estetyzowanie tragedii. McQueen odwołuje się bowiem do prawdziwych wydarzeń, które miały miejsce w Imperium Brytyjskim w 1981 roku. Rząd Margaret Thatcher walczył z bojownikami IRA bezpardonowymi środkami i rękami bezlitosnych strażników więziennych. Przeciwko nim staje Bobby Sands (elektryzujący Michael Fassbender) organizując za kratami strajk głodowy. „Głód” opowiadany jest w statycznych, spokojnych kadrach o niezwykłej mocy oddziaływania. Pozbawiony emocjonalnej gwałtowności sposób przedstawienia tej historii w rzeczywistości szarpie widzem na wszystkie strony jakimś dziwnym, ukrytym pod wystudiowaną powierzchnią niepokojem. Nie często zdarzało się powiedzieć po nowohoryzontowych pokazach: na następny film tego pana czekamy z niecierpliwością.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
8. Była sobie dziewczyna
Tak zwani poważni krytycy filmowi często mylą łopatologię z prostotą. Dla nich to zwyczajnie nie do przyjęcia, że film może ot tak sobie opowiadać jakąś historię, bez silenia się na wielki przekaz, zagłębiania w problematykę sensu życia czy choćby fabularnego lub formalnego skomplikowania. Ja tak nie mam, dlatego „An Education” sprawił mi sporo przyjemności – aktorzy na wszystkich planach tworzą wyraziste kreacje, dialogi Hornby’ego tradycyjnie są lekkie i dowcipne, soundtrack finezyjnie zróżnicowany – od Mela Tormé po Duffy, a na design lat 60. można patrzeć godzinami. Świetne kino.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
9. Gorzkie mleko
Film skoncentrowany na losie kobiet napiętnowanych przez historię, ale z powodzeniem mogący służyć za studium człowieka doświadczonego terrorem i cierpieniem, które na zawsze wykrzywiają mu obraz świata. „Gorzkie mleko” to dla Claudii Llosy krok do przodu w pisaniu mitologii własnego filmowego świata i rozwijaniu swojego stylu. Dodatkowo przypieczętowuje je ponowne obsadzenie Magaly Solier w roli głównej, konsekwentnie nadając filmowi klimat podobny „Madeinusie”. Historyczna przeszłość podszyta surrealizmem: nie do końca wiadomo co jest prawdą, co niewiarygodnym ludowym przekonaniem a co wymysłem autorki. Ale wszystko razem do siebie pasuje, przekonuje i należy do rodzaju twórczości, której spod ręki polskiego reżysera pewnie nigdy nie uświadczymy.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
10. Lourdes
Na dobrą sprawę, nawet przez ułamek sekundy nie da się do końca powiedzieć o czym „Lourdes” jest. Można je czytać jako wielką manifestację, że na świecie Boga nie ma – jest jedynie czysty przypadek. Może być też stwierdzeniem, że Bóg jest, ale wyroki jego niezbadane – zasugerowana śmierć siostry Cecile i cudne wyzdrowienie Christine można rozumieć jako ofiarę pierwszej, która przysłużyła się tej drugiej. Może Hausner chodzi o świat, w którym za myśleniem o Bogu nie idzie żadna duchowość a jedynie wyobrażenie, że mamy jakiś punkt zaczepienia do którego można się odwołać lub którego można winić za nieszczęścia. Postacie, które tak zazdroszczą Christine mają wobec Boga postawę roszczeniową, a samo Lourdes to właściwie takie miejsce do którego przychodzą na wymianę: uzdrowienie za modlitwę. A można nawet odrzucić analizowanie tematyki, potraktować religię metaforycznie i oglądać „Lourdes” jak film o ludzkiej naturze, która przez kontekst religijny jaskrawieje na rzecz wyjątkowo przygnębiającej diagnozy.
Bonus:
Pomimo faktu, że „The Hurt Locker” można obejrzeć w kinach, film nie kwalifikuje się jako oficjalna premiera I kwartału 2010. Jego seanse traktowano jako prezentacje promujące DVD, nie był wprowadzony przez dystrybutora do kalendarza premier, nie był liczony do frekwencji do branżowych wyliczeń. Tym niemniej, skoro z punktu widzenia widza mógł być obejrzany podczas normalnych, redakcje zdecydowały przyznać mu specjalne wyróżnienie – gdyby wszedł do oficjalnej dystrybucji, z pewnością trafiłby do naszej dziesiątki.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
The Hurt Locker. W pułapce wojny
Wybitny film o teraźniejszości wojny. Bigelow odkrawa cały tłuszcz kina wojennego: kumpelskie epifanie, dziarskie pogwizdywania, polityczną retorykę i sentymentalizm. Zostawia surowe, wibrujące i wybuchowe „teraz” (tak się składa, że dla głównego bohatera właśnie ono jest narkotykiem). Film jest arcydziełem zdjęć, montażu i dźwięku – najbardziej spójnym przestrzennie i logicznie obrazem ostatnich lat. Zdumiewające rzemiosło, wolne zarówno od antywojennych mrzonek, jak i od głupkowatego wymachiwania flagą.
koniec
13 kwietnia 2010

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Nie przegap: Listopad 2021
Esensja

30 XI 2021

Na coraz dłuższe wieczory proponujemy lekturę naszych listopadowych recenzji.

więcej »

Z filmu wyjęte: Szerokie usta 2: Poszerzenie
Jarosław Loretz

29 XI 2021

Cykl „twarzowy” kończę kadrem znowuż przedstawiającym kobietę, choć trudno się w jej przypadku zdecydować, czy jeszcze się zalicza do homo sapiens, czy jednak już nie.

więcej »

Z filmu wyjęte: Szerokie usta
Jarosław Loretz

22 XI 2021

Prawem serii dzisiaj trzecia kobieca twarz. Tym razem ludzka, choć nikomu bym nie życzył doświadczania tak szerokiego rozwarcia szczęk.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

100 najlepszych filmów XXI wieku. Druga setka
— Esensja

Filmowy rok 2010: Porażki i sukcesy 2010
— Piotr Dobry, Ewa Drab, Karol Kućmierz, Konrad Wągrowski, Kamil Witek, Artur Zaborski

Filmowy rok 2010: Autor widmo, czyli motywy, lęki i fobie Romana Polańskiego
— Ewa Drab, Konrad Wągrowski, Artur Zaborski

„The Social Network” najlepszym filmem roku według Stopklatki i Esensji
— Esensja

100 najlepszych filmów dekady
— Esensja

ENH, czyli ponad pół setki filmów (1)
— Ewa Drab, Karol Kućmierz, Urszula Lipińska, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Wyspa śniących
— Tomasz Rachwald

Ranking na premierę: 10 scen z filmów Martina Scorsese
— Konrad Wągrowski

Uwierz w ducha
— Karol Kućmierz

Lud wszelki w pielgrzymkę wyrusza
— Marta Karpińska

Tegoż twórcy

Co cechuje dżentelmena?
— Konrad Wągrowski

Krótko o filmach: Mroczna sielanka
— Sebastian Chosiński

Esensja ogląda: Grudzień 2017 (4)
— Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Czerwiec 2017 (3)
— Kamil Witek

Kiedy irański mężczyzna kocha irańską kobietę
— Karolina Kopcińska

Wielkopostne podpłomyki
— Wojciech Lewandowski

O pustej Golgocie
— Przemysław Ciura

Esensja ogląda: Kwiecień 2017 (1)
— Sebastian Chosiński, Piotr Dobry, Gabriel Krawczyk, Marcin Mroziuk, Konrad Wągrowski

Szpiedzy, szpiedzy wszędzie
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja ogląda: Maj 2015 (1)
— Jarosław Robak

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.