Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 lutego 2020
w Esensji w Esensjopedii

Wiera Storożewa
‹Odszkodowanie›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułOdszkodowanie
Tytuł oryginalnyКомпенсация
ReżyseriaWiera Storożewa
ZdjęciaOleg Kiericzenko
Scenariusz
ObsadaJurij Kuczenko, Lubow Tołkalina, Władimir Jepifancew, Polina Kuczenko, Irina Gorbaczowa, Anfisa Miedwiediewa, Anna Szczerbinina, Olga Mołocznaja, Aleksander Dżus, Andriej Nazimow, Gieorgij Kuzubow, Dmitrij Sartakow, Natalia Drajczik, Władimir Korszunow, Janina Kogut, Roman Griedin, Wadim Afanasjew, Eduard Riabinin, Denis Kołomojec, Anton Anosow, Aleksiej Owsiannikow
MuzykaIlja Szypiłow
Rok produkcji2010
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania86 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

East Side Story: Mroczny cień przeszłości
[Wiera Storożewa „Odszkodowanie” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Wiera Storożewa ma już w Rosji wyrobioną markę. Byłą aktorkę i dokumentalistkę, jako autorkę filmów fabularnych najbardziej interesują zawiłości ludzkiego losu, życiowe zakręty, sukcesy i następujące po nich z zaskakującą regularnością niepowodzenia. „Odszkodowanie” to opowieść o moskiewskim biznesmenie, którego pewnego dnia dopada przeszłość, obracająca w gruzy wszystko, co przez ostatnich kilkanaście lat osiągnął.

Sebastian Chosiński

East Side Story: Mroczny cień przeszłości
[Wiera Storożewa „Odszkodowanie” - recenzja]

Wiera Storożewa ma już w Rosji wyrobioną markę. Byłą aktorkę i dokumentalistkę, jako autorkę filmów fabularnych najbardziej interesują zawiłości ludzkiego losu, życiowe zakręty, sukcesy i następujące po nich z zaskakującą regularnością niepowodzenia. „Odszkodowanie” to opowieść o moskiewskim biznesmenie, którego pewnego dnia dopada przeszłość, obracająca w gruzy wszystko, co przez ostatnich kilkanaście lat osiągnął.

Wiera Storożewa
‹Odszkodowanie›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułOdszkodowanie
Tytuł oryginalnyКомпенсация
ReżyseriaWiera Storożewa
ZdjęciaOleg Kiericzenko
Scenariusz
ObsadaJurij Kuczenko, Lubow Tołkalina, Władimir Jepifancew, Polina Kuczenko, Irina Gorbaczowa, Anfisa Miedwiediewa, Anna Szczerbinina, Olga Mołocznaja, Aleksander Dżus, Andriej Nazimow, Gieorgij Kuzubow, Dmitrij Sartakow, Natalia Drajczik, Władimir Korszunow, Janina Kogut, Roman Griedin, Wadim Afanasjew, Eduard Riabinin, Denis Kołomojec, Anton Anosow, Aleksiej Owsiannikow
MuzykaIlja Szypiłow
Rok produkcji2010
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania86 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Wiera Michajłowna Storożewa (rocznik 1958) do świata filmu wkroczyła dzięki wsparciu słynnej ukraińskiej reżyserki Kiry Muratowej. Wcześniej studiowała na wydziale teatralno-reżyserskim Moskiewskiego Państwowego Instytutu Kultury oraz otrzymała dyplom ukończenia Wyższych Kursów Scenariuszopisarstwa i Reżyserii (WKSR), podczas których fachu uczył ją Aleksandr Mitta. Muratowa powierzyła jej kilka niewielkich ról w swoich dziełach, jak również zachęciła do pisania scenariuszy. W latach 90. ubiegłego wieku Storożewa skupiła się jednak na realizacji obrazów dokumentalnych (w sumie wyreżyserowała ich dwadzieścia pięć), dopiero w następnej dekadzie postanowiła spróbować sił w fabule. Swoim nazwiskiem podpisała kolejno: melodramat „Niebo. Samolot. Dziewczyna” (2002), komedie romantyczne „Francuz” (2004) i „Kochaj mnie” (2005), dramaty psychologiczno-obyczajowe „Greckie wakacje” (2005) i „Podróż ze zwierzętami domowymi” (2007) oraz tragikomedię „Niedługo wiosna” (2009). „Odszkodowanie” jest jej siódmym filmem pełnometrażowym (choć listę dokonań Wiery Michajłownej należałoby uzupełnić jeszcze o nowelę „Skripacz”, która weszła w skład tegorocznego almanachu filmowego „Kocham cię, Moskwo!”), dobitnie przekonującym, że reżyserka znalazła swoje miejsce w kinematografii, stając się jedną z najbardziej szanowanych w Rosji autorek współczesnego kina kobiecego (obok wspomnianej już Muratowej, Mariny Razbieżkiny, Walerii Gaj Giermaniki, Swietłany Proskuriny, Anny Mielikian czy Mariny Lubakowej). Na obrazy Storożewej się czeka, dyskutuje się o nich, nagradza na festiwalach i przeglądach, a to najlepsza droga do odciśnięcia trwałego śladu w historii.
Współczesna Rosja to kraj ogromnych możliwości. Łatwo dorobić się w nim milionów, ale jeszcze łatwiej stracić wszystko – majątek, rodzinę, a nawet życie. Bardzo boleśnie przekonuje się o tym biznesmen i przedsiębiorca Siergiej Malcew. Na zewnątrz to prawdziwy człowiek sukcesu – prowadzi świetnie prosperującą firmę, otacza się luksusem, ma zachwycającą urodą młodą żonę, wiolonczelistkę w orkiestrze Olgę Iwanownę, oraz dziesięcioletnią córeczkę Nadię. Interesuje się nim, jakby był wielką gwiazdą show-biznesu, kolorowa prasa. Przeprowadzająca z nim wywiad dziennikarka, próbuje dociec, jakie są zainteresowania Siergieja, czy często bywa za granicą itp. itd. On zaś zaskakuje ją odpowiedzią, nietypową zresztą dla „nowych Ruskich”, że znacznie bardziej niż Londyn podoba mu się… czeska Praga. Pytania o rodzinę wywołują jednak na twarzy Malcewa delikatny grymas, jakby padł na nią cień odległej przeszłości. Jak się okazuje niebawem, nie bez powodu. Gazeta z artykułem na temat Siergieja, ozdobiona jego zdjęciem na okładce, trafia w ręce dwóch młodych dziewczyn z prowincji, które siedzą w poczekalni Urzędu Stanu Cywilnego, aby otrzymać zaświadczenie o zgonie matki. Starsza, Lena, ma dwadzieścia jeden lat, młodsza, Kristina – zaledwie szesnaście. Ich matka przez dwa lata chorowała na raka, cierpiąc ogromne katusze. Teraz zostały same, praktycznie bez środków na utrzymanie, nie bardzo wiedząc, co począć ze swoją przyszłością. Na dodatek Kristina od najmłodszych lat choruje na serce; po operacji, którą przeszła, będąc małą dziewczynką, przez cały czas musi zażywać lekarstwa. Artykuł na temat Malcewa, w którym zostaje on przedstawiony jako prawdziwy krezus, wywołuje w Lenie złość – tym bardziej że człowiek ten nie jest im obcy.
Nie mając większych perspektyw w rodzinnym mieście, dziewczyny postanawiają wyruszyć do Moskwy. Zatrzymują się w mieszkaniu, które należało niegdyś do ich zmarłego dziadka. Lena chce spotkać Siergieja, czeka więc na niego w samochodzie pod szkołą, do której uczęszcza malutka Nadia. Gdy jednak stają wreszcie naprzeciw siebie twarzą w twarz, Malcew nie reaguje – nie rozpoznaje młodej kobiety, której nie widział już przez wiele lat. Jej rozczarowanie jedynie potęguje gniew i podsuwa bardzo śmiały, ale i niebezpieczny plan. Następnego dnia, wraz z młodszą siostrą, Lena ponownie czeka pod szkołą Nadii. Kiedy ojciec spóźnia się po córeczkę, zwabia dziewczynkę do samochodu pod pozorem pokazania starych rodzinnych fotografii, po czym usypia ją i porywa. Przerażony Malcew natychmiast informuje milicję; prowadzący śledztwo Aleksiej Aleksiejewicz zarządza założenie podsłuchu w telefonie biznesmena. Będąc przekonanym, że jest to porwanie dla okupu, zakłada, iż kidnaperzy zechcą w najbliższym czasie skontaktować się z ojcem, aby przedstawić mu swoje warunki. Tak też się dzieje. Lena dzwoni wkrótce z ulicznego automatu do Siergieja i żąda od niego dwóch milionów rubli – jednego dla siebie, drugiego dla Kristiny. Nie jest to jednak wcale okup za Nadię, ale – jak wyraźnie zaznacza – odszkodowanie za ich zmarnowane życie, za zgryzoty matki, która popadła w depresję i poddała się śmiertelnej chorobie. Tym sposobem wychodzi na jaw głęboko skrywana tajemnica przeszłości Malcewa, rysa na jego, zdawałoby się, nieskazitelnym życiorysie.
W „Odszkodowaniu” Storożewa podejmuje – czasami wprawdzie tylko mimochodem – kilka istotnych problemów, z którymi muszą borykać się obywatele współczesnej Rosji. Z jednej strony film mówi o braku perspektyw dla młodzieży, zwłaszcza tej z głuchej prowincji; z drugiej – o zagrożeniach, jakie wiążą się dla bogaczy (i ich rodzin) z posiadaniem majątku w kraju, w którym prawa bardzo często dyktują nie ci przeznaczeni do jego przestrzegania, ale będący z nim na bakier. Najistotniejszy jest jednak wątek psychologiczny – dojrzewające w młodym człowieku (w tym konkretnym przypadku w Lenie) poczucie odrzucenia, które prowadzi prostą drogą do ekstremalnych zachowań. Dziewczyna w pierwszym odruchu, dyktowanym wzburzeniem i z trudem tłumioną nienawiścią, gotowa jest bowiem zniszczyć poukładane życie Malcewa i jego najbliższych. Jej agresja uderza zresztą nie tylko w Siergieja, ale również w Olgę i niczego jeszcze nieświadomą Nadię. Kristina z kolei jest całkowitym przeciwieństwem Leny; brak jej jednak, co zapewne spowodowane jest przewlekłą chorobą, silnej woli, która pozwoliłaby przeciwstawić się starszej siostrze. Na tle Leny bardzo ciekawie rysuje się postać moskiewskiego biznesmena, który na oczach widzów z winnego staje się ofiarą całej sytuacji – tym bardziej że po pierwszym ciosie (zniknięcie ukochanej córeczki) otrzymuje kolejny (związany z nie mniej przez niego kochaną małżonką). Obraz Wiery Michajłownej to bardzo rzetelnie zrealizowane kino obyczajowo-psychologiczne, nawiązujące zarówno do klasyki amerykańskiej (widoczne są inspiracje „Thelmą i Louise” Ridleya Scotta), jak i współczesnych rosyjskich produkcji (vide „Okrucieństwo” Mariny Lubakowej). Jedyne, czego mu brakuje, to pewnego pazura, większej determinacji w działaniach głównej bohaterki, czyli Leny. A i wewnętrzna przemiana, którą przechodzi dziewczyna, mogłaby zostać przedstawiona w bardziej przekonujący sposób.
Główną rolę biznesmena Siergieja Malcewa reżyserka powierzyła jednemu z największych gwiazdorów kina rosyjskiego ostatnich lat, czyli czterdziestotrzyletniemu już dzisiaj Goszy (Jurijowi) Kucence. Czytelnicy „Esensji” znają go doskonale chociażby z „Paragrafu 78” (2007) Michaiła Chleborodowa, „Indygo” (2008) Romana Prygunowa, „Trzynastu miesięcy” (2008) Ilji Nojabriewa, „Przenicowanego świata” Fiodora Bondarczuka, „Antykillera D.K.: Miłości bez pamięci” Eldara Saławatowa oraz „Księgi Mistrzów” Wadima Sokołowskiego (wszystkie z 2009 roku). W obrazie Storożewej Kucenko udowodnił po raz kolejny, że ma wielką charyzmę, która predestynuje go przede wszystkim do wielkich ról dramatycznych. W zachwycającą urodą i porażającą seksapilem żonę Siergieja, Olgę Iwanowną, wcieliła się Lubow Tołkalina (rocznik 1978), mająca na koncie między innymi występ w mało udanej wysokobudżetowej produkcji science fiction Konstantina Maksimowa „Zakazana Rzeczywistość” (2009). Prowadzącego z Olgą Iwanowną pełną podtekstów grę erotyczną śledczego Aleksieja Aleksiejewicza zagrał natomiast, starszy od niej o siedem lat, Władimir Jepifancew, kojarzony przede wszystkim z głównych ról w dramacie sensacyjnym „Szczęściarz” (2006) Władimira Jakanina oraz klasycznym filmie akcji „Niepokonany” (2008) Olega Pogodina. Najlepsze jednak, jak się wydaje, dopiero przed tym aktorem. W najbliższych miesiącach powinny bowiem trafić do szerokiej dystrybucji niezwykle interesujące filmy, w których obsadzie się pojawił: fantastyczny „Generation Π” Wiktora Ginzburga (na podstawie kultowej powieści Wiktora Pielewina) oraz dramat wojenny „Nocz’ dlinoju w żyzn’” Nikołaja Chomierikiego.
W Lenę i Kristinę wcieliły się wkraczające dopiero w świat wielkiego kina Irina Gorbaczowa oraz Polina Kucenko (prywatnie córka Goszy). Pierwsza z nich, kończąca właśnie studia aktorskie w moskiewskiej Wyższej Szkole Teatralnej imienia Borisa Szczukina, do tej pory pojawiła się jedynie w epizodycznej rólce w „Indygo” Prygunowa oraz jednym odcinku serialu sensacyjnego „Zakon i poriadok” (2008) Gieorgija Nikołajenki; druga zadebiutowała na małym ekranie przed trzema laty – w dziesięcioodcinkowym melodramatycznym serialu „Na puti k sierdcu” Abaja Karpykowa. Pewne, choć niewielkie, doświadczenie przed kamerą ma również jedenastoletnia Anfisa Miedwiediewa, czyli filmowa Nadia Malcewa. Dziewczynka zagrała już w baśni Leonida Nieczajewa „Diujmowoczka” (2007) oraz serialu obyczajowym Aleksieja Pimanowa „Cyganki” (2009). Kompletując z kolei ekipę realizatorską, Storożewa skorzystała w dużej mierze z osób pracujących wcześniej na planie „Rusałki” (2007). Tam między innymi zadebiutował w filmie fabularnym, rozchwytywany dzisiaj, operator Oleg Kiriczenko. Oglądając bardzo udany obraz Anny Mielikian, Wiera Michajłowna zwróciła też uwagę na jego scenarzystkę – Natalię Nazarową (rocznik 1969), niegdyś absolwentkę, a obecnie wykładowcę w stołecznym Państwowym Instytucie Sztuk Teatralnych (GITIS) oraz przez kilka lat aktorkę w moskiewskim Teatrze Młodego Widza (TJuZ). Dzisiaj nazwisko Nazarowej robi się coraz gorętsze, a jej dalsza kariera w tym fachu zależeć będzie nade wszystko od sukcesu (lub jego braku) historycznej epopei Dmitrija Korobina o początkach Rusi Kijowskiej – „Jarosław. Tysiaczu liet nazad” – która czeka na zbliżającą się wielkimi krokami uroczystą premierę. Za ścieżkę dźwiękową „Odszkodowania” odpowiada natomiast stały współpracownik Storożewej, trzydziestopięcioletni Ilja Szypiłow, z którego usług reżyserka skorzystała już przy okazji „Podróży ze zwierzętami domowymi” i „Niedługo wiosna”. Kompozytor i tym razem nie zawiódł, dając się poznać zarówno jako twórca interesującej muzyki ilustracyjnej (kameralnej), jak i piosenek o zdecydowanie rockowym zacięciu.
koniec
3 października 2010

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Co cechuje dżentelmena?
Konrad Wągrowski

24 II 2020

Guy Ritchie powraca do korzeni i kręci gangsterską komedię w stylu swych dawnych filmów. Wielbiciele „Przekrętu” i „Porachunków” nie powinni być zawiedzeni.

więcej »

East Side Story: Fatalne zauroczenie po rosyjsku
Sebastian Chosiński

23 II 2020

Reżyserski debiut aktora Grigorija Dobrygina to współczesny psychologiczny melodramat, który opowiada o tym, jak fascynacja wielkim światem i niespełnione marzenia niszczą życie młodego małżeństwa mieszkającego na rosyjskiej prowincji. W „Sheena667” krok po kroku obserwujemy destrukcję zdrowego układu damsko-męskiego, która prowadzi… – właśnie, dokąd?

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Ludzie na kutrze, a kuter w wodzie
Sebastian Chosiński

19 II 2020

W tym samym 1972 roku w Związku Radzieckim przeniesiono na ekran dwa dzieła prozatorskie Borisa Wasiljewa – debiutancką nowelę „Kuter Iwana” oraz późniejszą o dwanaście lat powieść „Tak tu cicho o zmierzchu”. Drugi film zyskał wielką sławę na całym świecie, pierwszy natomiast – na długi czas powędrował na półkę. Był po prostu zbyt pesymistyczny i obyczajowo odważny.

więcej »

Polecamy

Alejandro González Iñárritu. Babel.

Do sedna:

Alejandro González Iñárritu. Babel.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. 21 gramów.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Amores perros.
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky „mother!”
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Noe: Wybrany przez Boga
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Czarny łabędź.
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Zapaśnik.
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Źródło
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Requiem dla snu
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Pi
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Fatalne zauroczenie po rosyjsku
— Sebastian Chosiński

Nie dzieje się nic, a wydarza tak wiele
— Sebastian Chosiński

Pokaż mi swojego smartfona, a powiem ci, kim jesteś
— Sebastian Chosiński

Dziecko na wojnie
— Sebastian Chosiński

W mroku przeszłości, u schyłku życia
— Sebastian Chosiński

„Jeśli chcesz, to skacz!”
— Sebastian Chosiński

Świat w prowincjonalnej soczewce
— Sebastian Chosiński

Żona dekabrysty XXI wieku
— Sebastian Chosiński

Dzień święty święcić!
— Sebastian Chosiński

Miłość ojcowska… miłość synowska…
— Sebastian Chosiński

Tegoż twórcy

Sputnik 2014: Wizyta młodej pani
— Sebastian Chosiński

Starą łajbą do nowego świata
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.