Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 11 sierpnia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Raja Amari
‹Pogrzebane tajemnice›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPogrzebane tajemnice
Tytuł oryginalnyAnonymes
ReżyseriaRaja Amari
ZdjęciaRenato Berta
Scenariusz
ObsadaHafsia Herzi, Sondos Belhassen, Wassila Dari, Rim El Benna, Dhaffer L'Abidine
Rok produkcji2009
Kraj produkcjiFrancja, Szwajcaria, Tunezja
Czas trwania91 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

26 WFF: Hitchcock po arabsku
[Raja Amari „Pogrzebane tajemnice”, „26 Warszawski Festiwal Filmowy” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Ponury stary dom, nierówności płciowe i społeczne oraz suspens: „Pogrzebane tajemnice” to thriller przywodzący na myśl filmy mistrza gatunku. Dreszcze gwarantowane.

Marta Karpińska

26 WFF: Hitchcock po arabsku
[Raja Amari „Pogrzebane tajemnice”, „26 Warszawski Festiwal Filmowy” - recenzja]

Ponury stary dom, nierówności płciowe i społeczne oraz suspens: „Pogrzebane tajemnice” to thriller przywodzący na myśl filmy mistrza gatunku. Dreszcze gwarantowane.

Raja Amari
‹Pogrzebane tajemnice›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPogrzebane tajemnice
Tytuł oryginalnyAnonymes
ReżyseriaRaja Amari
ZdjęciaRenato Berta
Scenariusz
ObsadaHafsia Herzi, Sondos Belhassen, Wassila Dari, Rim El Benna, Dhaffer L'Abidine
Rok produkcji2009
Kraj produkcjiFrancja, Szwajcaria, Tunezja
Czas trwania91 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Rzecz dzieje się w zwesternizowanym kraju arabskim (Tunezja). W suterenie starego, zaniedbanego domu położonego z dala od cywilizacji żyją trzy kobiety: Aicha, Radhia i ich matka. Ich kontakt ze światem zewnętrznym ogranicza się do wyjść na zakupy. Nie mają przyjaciół, mało kto wie o ich istnieniu. Świat zapomniał o nich, a one zapomniały o świecie. Pewnego dnia potomek właścicieli posiadłości, Ali, postanawia wprowadzić się z powrotem, wprowadzając zamęt w monotonną dotąd codzienność bohaterek.
Znajomi Alego noszą zachodnie ubrania, nie stronią od alkoholu, papierosów, ani seksu przedmałżeńskiego. Ze zgorszenia podglądających ich Radhii i Matki można wnioskować, że taki styl życia absolutnie nie jest powszechny. Nastoletnia Aicha nie podziela tego oburzenia: jest zafascynowana innym światem, próbuje golić nogi, nosić buty na obcasie, malować się… Wbrew zakazom siostry i matki, wymyka się na imprezę organizowaną przez Alego. Nie potrafi jednak zachować się wśród ludzi: mówi dziwne rzeczy, uśmiecha w nieodpowiednich momentach, w końcu ucieka, kiedy Selma, dziewczyna Alego, spostrzega, że ma ona na sobie jej buty. W ten sposób nowi mieszkańcy dowiadują się, że dom ma swoją tajemnicę.
Pod nieobecność Alego, Selma zaczyna przeszukiwać zakamarki domu. Odkrywa istnienie trzech sublokatorek, udaje im się jednak schwytać ją, zanim zdąży to komuś powtórzyć. Wtedy rozpoczyna się dziwna gra między porwaną a porywaczkami. Aicha traktuje Selmę jak wymarzoną starszą siostrę: piękną, inteligentną i mającą dużą wiedzę o świecie. Radhia jest zazdrosna o każdą z cech, którymi zachwyca się Aicha, a Matka patrzy na Selmę z jednoczesnymi podziwem i przestrachem. Relacje pomiędzy porywaczkami bazują na patologicznej mieszance miłości i nienawiści, mimo tego nie wyobrażają sobie rozstania; nie dziwi więc ich wiara, że i Selmę uda im się „oswoić” i zmusić do pozostania z nimi na zawsze. Ona ma co prawda inne zdanie na ten temat, ale, świadoma zagrożenia, jakie stanowią te dziwne, na wpół zdziczałe kobiety, udaje, że zgadza się na takie rozwiązanie, jednocześnie nie porzucając myśli o ucieczce. Stopniowo zdobywa zaufanie porywaczek, by w końcu odkryć ich największą tajemnicę…

‹26 Warszawski Festiwal Filmowy›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Organizator Warszawska Fundacja Filmowa
CyklWarszawski Międzynarodowy Festiwal Filmowy
MiejsceWarszawa
Od8 października 2010
Do17 października 2010
WWW
Na jednym poziomie, „Pogrzebane tajemnice” to znakomity hitchcockowski thriller. Pod pozorami zwyczajności bohaterek kryją się odmęty urazy, żalu i zazdrości, popychające je do zbrodni. Akcja rozwija się powoli, przemoc jest pokazywana raczej szkicowo, a cały suspens opiera się na pytaniu: jak bardzo chory jest sposób rozumowania tych kobiet i do czego jeszcze są one zdolne w obronie przed znienawidzonym światem? Jest jednak druga płaszczyzna: obyczajowa. Trudno pominąć rolę, jaką w filmie odgrywa pozycja kobiet w świecie arabskim. Tunezja, kraj chcący uchodzić za nowoczesny i demokratyczny, stanowi tu dość wdzięczne tło, pozwalając na pokazanie całego spektrum postaw. Selma, piękna, silna i pewna siebie, reprezentuje liberalizm, zaś mieszkanki domu, przygaszone, wycofane, w burych, skromnych ubraniach, hołdują tradycyjnym wzorcom. Szczególnie interesujące jest to, jak skrupulatnie surowych norm obyczajowych przestrzegają kobiety, które dawno temu odwróciły się od społeczeństwa. Dobrze obrazuje to scena, w której Matka po ucieczce Aichy z imprezy sprawdza, czy jest ona jeszcze dziewicą. Nie robi tego z myślą o wydaniu jej kiedyś za mąż: według niej kobieta po prostu ma obowiązek dbać o swoją cnotę. Na tym przykładzie widać, że najskuteczniejszą formą sprawowania kontroli jest samokontrola; sprawienie, by arbitralnie ustalane normy stały się częścią światopoglądu kontrolowanego.
Sympatia reżyserki jest niewątpliwie po stronie Selmy i buntującej się przeciwko swoim opiekunkom Aichy. Nie pozostawia ona jednak złudzeń co do niedoskonałego charakteru postępu obyczajowego. Znajomi Selmy, ci sami, którzy palą, piją i tańczą przy muzyce dyskotekowej, z przerażającą łatwością godzą się z jej zniknięciem, twierdząc, że musiała z kimś odjechać (nie sposób nie zauważyć, że gdzieś w tle czai się założenie, że po kobiecie sypiającej z mężczyznami przed ślubem można się spodziewać wszystkiego, co najgorsze). Żal im tylko (a jakże) Alego. Na domiar złego, rodzice Selmy myślą, że jest ona na szkoleniu, i nawet w zaistniałej sytuacji Ali woli nie wyprowadzać ich z błędu. Można się tylko domyślać, że nie należą do ludzi przesadnie liberalnych. Istotny jest również fakt, że Matka i Radhia były kiedyś służącymi w opuszczonym domu. Chociaż ich chlebodawcy dawno się z niego wyprowadzili, one wciąż mieszkają w kwaterach służby w suterenie i zabraniają Aichy chodzić po pokojach „państwa” (kolejny przykład na internalizację norm). Odważają się zjeść obiad w jadalni na górze dopiero wtedy, gdy pozwoli im na to Selma. Czują się ograniczone w swojej wolności nie tylko dlatego, że są kobietami, ale też przez to, że należą do niższej klasy społecznej. Postęp obyczajowy jest więc ograniczony do dużych ośrodków miejskich, powierzchowny i dotyczy tylko wybranych sfer życia. Przez to niebezpiecznie prawdopodobna jest sytuacja, w której ulicami metropolii będą kroczyć wyzwolone dziewczęta z rozpuszczonymi włosami, makijażem i w zwiewnych sukienkach, a prowincja stanie się siedliskiem obyczajowych żywych skamieniałości, ludzi męczących się w imię zasad, które dawno straciły jakiekolwiek logiczne uzasadnienie.
koniec
13 października 2010

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Zdradzony koniokrad
Sebastian Chosiński

10 VIII 2022

Kirgiski reżyser Bołotbek Szamszyjew zasłynął jako jeden z najwybitniejszych ekranizatorów twórczości swego rodaka Czingiza Ajtmatowa. Mało kto jednak przy tym pamięta, że jego dwa pierwsze filmy pełnometrażowe były easternami. Zaczął od „Wystrzału na przełęczy Karasz” – opowieści o samotnym mścicielu Bachtygule.

więcej »

Lista śmierci: Odc. 5. Wszystko ma swoją cenę
Marcin Mroziuk

8 VIII 2022

Nie jest żadnym zaskoczeniem ani dla widzów, ani dla głównego bohatera, że Steve Horn jest naprawdę doskonale chroniony. Dobranie mu się do skóry wymaga więc długotrwałych przygotowań, a James Reece do ostatniej chwili nie może być pewny, czy jego plan się powiedzie.

więcej »

East Side Story: Hej, kto Kazach – hajda na Szejbanszacha!
Sebastian Chosiński

7 VIII 2022

Premiera „Złotego tronu” – drugiej odsłony dylogii Rustema Abdraszewa „Chanat Kazachski” – miała miejsce dwa lata i trzy miesiące po pierwszych pokazach „Diamentowego miecza”. Co nieco zmieniło się w tym czasie w samym Kazachstanie, a dowodem na to fakt, że z filmu zniknęły tym razem wszelkie nawiązania do postaci prezydenta Nursułtana Nazarbajewa, któremu w grudniu 2016 roku oddawano na ekranie prawdziwe hołdy.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

26 WFF: Napięcie po trzęsieniu Ziemi
— Marta Karpińska

26 WFF: Animowany buc
— Marta Karpińska

26 WFF: Camp na kampusie
— Marta Karpińska

26 WFF: Mała syrenka w Tokio
— Marta Karpińska

26 WFF: Nie zawłaszczaj bliźniego swego
— Marta Karpińska

26 WFF: Tłok na pustyni
— Marta Karpińska

26 WFF: Znajdź ukrytego tygrysa
— Marta Karpińska

26 WFF: Pod gołym niebem, w syberyjskiej głuszy
— Sebastian Chosiński

Z tego cyklu

Niedziela, 17.10
— Artur Zaborski

Sobota, 16.10.2010
— Artur Zaborski

Piątek, 15.10
— Artur Zaborski

Napięcie po trzęsieniu Ziemi
— Marta Karpińska

Czwartek, 14.10
— Artur Zaborski

Animowany buc
— Marta Karpińska

Środa, 13.10
— Artur Zaborski

Camp na kampusie
— Marta Karpińska

Wtorek, 12.10
— Artur Zaborski

Poniedziałek, 11.10
— Artur Zaborski

Tegoż autora

Filmowy rok 2010: Poważny człowiek, czyli świat to dość ponure, choć pełne czarnego humoru miejsce
— Marta Karpińska, Karol Kućmierz, Marcin T.P. Łuczyński, Konrad Wągrowski

Numery wolne, ale finezyjne dosyć
— Marta Karpińska

Dwoje ludzi na peronie w Onomichi
— Marta Karpińska

Delfin a sprawa japońska
— Marta Karpińska

Rozważna i romantyczny
— Marta Karpińska

Lud wszelki w pielgrzymkę wyrusza
— Marta Karpińska

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.