Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 29 listopada 2021
w Esensji w Esensjopedii

David O. Russell
‹Fighter›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułFighter
Tytuł oryginalnyThe Fighter
Dystrybutor Monolith
Data premiery4 marca 2011
ReżyseriaDavid O. Russell
ZdjęciaHoyte Van Hoytema
Scenariusz
ObsadaMark Wahlberg, Christian Bale, Amy Adams, Melissa Leo, Jack McGee, Melissa McMeekin, Bianca Hunter, Erica McDermott
MuzykaMichael Brook
Rok produkcji2010
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania115 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Micky Ward i kobiety
[David O. Russell „Fighter” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Metoda Davida O. Russella w jego najnowszym filmie przypomina w pewien sposób taktykę Micky’ego Warda na ringu. Pozornie nic bardzo doniosłego się nie dzieje, a struktura opowieści zalicza po kolei większość motywów znanych z innych filmów bokserskich i sportowych. Jednak gdzieś na brzegach kadrów, w tle, w najmniej spodziewanych momentach reżyser umieszcza niezwykle efektywne niespodzianki, które okazują się kluczowymi, nokautującymi ciosami w nerkę, czyniącymi z „Fightera” dzieło bardziej wyjątkowe, niż mogłoby się wydawać.

Karol Kućmierz

Micky Ward i kobiety
[David O. Russell „Fighter” - recenzja]

Metoda Davida O. Russella w jego najnowszym filmie przypomina w pewien sposób taktykę Micky’ego Warda na ringu. Pozornie nic bardzo doniosłego się nie dzieje, a struktura opowieści zalicza po kolei większość motywów znanych z innych filmów bokserskich i sportowych. Jednak gdzieś na brzegach kadrów, w tle, w najmniej spodziewanych momentach reżyser umieszcza niezwykle efektywne niespodzianki, które okazują się kluczowymi, nokautującymi ciosami w nerkę, czyniącymi z „Fightera” dzieło bardziej wyjątkowe, niż mogłoby się wydawać.

David O. Russell
‹Fighter›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułFighter
Tytuł oryginalnyThe Fighter
Dystrybutor Monolith
Data premiery4 marca 2011
ReżyseriaDavid O. Russell
ZdjęciaHoyte Van Hoytema
Scenariusz
ObsadaMark Wahlberg, Christian Bale, Amy Adams, Melissa Leo, Jack McGee, Melissa McMeekin, Bianca Hunter, Erica McDermott
MuzykaMichael Brook
Rok produkcji2010
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania115 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Film zaczyna się krótką mozaiką ujęć stylizowanych na dokumentalne i dokumentalnych, czyli wywiadem z braćmi Micky’m Wardem (Mark Wahlberg) i Dicky’m Eklundem (Christian Bale) zmontowanymi z archiwalnymi materiałami pod narrację starszego z braci. Stanowi to pewną klamrę narracyjną, dość typową dla filmu opartego na prawdziwej historii i jednocześnie podstawę podejścia reżysera, który swobodnie i skutecznie miesza realne miejsca i ludzi z aktorami oraz dramaturgiczną inwencją. Jednak już pierwsza scena w „świecie przedstawionym” zawiera błyskotliwe decyzje stylistyczne, które zdradzają nieco zakamuflowanego autora-reżysera.
Pierwsze ujęcie to parafraza otwierającej sceny ze „Złota pustyni”, gdzie najpierw widzimy świat „oczami” poruszającej się w przód kamery, a dopiero po chwili wyłania się bohater, grany przez Marka Wahlberga. Jednak tutaj nie jest on sam, bo zza kadru nagle zaczynają wyskakiwać pięści należące do Dicky’ego. Bracia zaczynają żartobliwie odgrywać walkę, ujawniając śledzącą ich ekipę HBO, pracującą nad dokumentem o Dicky’m. Nagle kamera bez jakiegoś wyraźnego powodu odjeżdża gwałtownie w tył na dźwięk dęciaków z piosenki „How You Like Me Now?” – zaczyna się czołówka wprowadzająca widzów w naturalne środowisko miasteczka Lowell, Massachusetts.
„Fighter” to pierwszy film Davida O. Russella po dłuższej przerwie. Poprzednio wyreżyserował „Jak być sobą” w 2004, dość ekscentryczną, nie do końca udaną, ale bardzo ambitną komedię egzystencjalną, trochę w duchu Charliego Kaufmana. Wcześniej dostarczył brawurową komedię o tematyce rodzinnej – „Igraszki z losem” i naładowane niesamowitą energią wizualną „Złoto pustyni”. W „Fighterze” mamy do czynienia z wariacją na temat schematu hollywoodzkiej narracji biograficznej, jednak pomimo tego ograniczenia obecne są tu charakterystyczne elementy stylu Russella, które w połączeniu z dokumentalna troską o detale dają w efekcie bardzo udany powrót świetnego reżysera.
W produkcji, która zapowiadała się rutynowo i konwencjonalnie Russell postarał się o liczne urozmaicenia formalne. Walki bokserskie zostały nakręcone kamerami telewizyjnymi, którymi filmowano prawdziwe walki Warda. Mamy charakterystyczny, motywacyjny montaż treningowy. Sekwencja z przekrętów Dicky’ego, które ostatecznie doprowadziły go do więzienia, została zrobiona w stylu Scorsese, z ruchliwą kamerą poruszającą się w rytm klasycznego utworu Led Zeppelin, „Good Times Bad Times”. Mamy również „film w filmie”, czyli dokument o uzależnieniu Dicky’ego od cracku, oparty na prawdziwym filmie z 1995 – „High on Crack Street: Lost Lives in Lowell”. Składa się to wszystko na imponujący popis reżyserii i montażu. Także operator Hoyte van Hoytema (znany ze szwedzkiego „Pozwól mi wejść”) spisał się fantastycznie i ożywił wizualnie skromny świat Lowell.
Jedną z najważniejszych zalet „Fightera” jest również to, że jest on jedynie w niewielkim stopniu filmem o boksie. Esencją filmu są natomiast skomplikowane relacje rodzinne, ukrywane animozje i pretensje, które wychodzą na powierzchnię w decydujących momentach, sprowadzając sam sport na drugi na plan. David O. Russell świetnie panuje nad „epickimi”, rodzinnymi scenami, w których prawie kilkunastu aktorów współtworzy zróżnicowane wiązki relacji i interakcji, a doskonały casting (występują także prawdziwi mieszkańcy Lowell) wprowadził galerię charakterystycznych postaci i wrażenie prawdziwej, „gęstej” społeczności. Szczególnie udanym elementem jest tu chór siedmiu sióstr, które towarzyszą niemal nieustannie matce Micky’ego i Dicky’ego, stanowiąc znakomite, barwne i miejscami bardzo zabawne tło rodzinnych scen.
Cała obsada głównych postaci to same strzały w dziesiątkę. Niewielu reżyserów potrafi coś wydobyć z Marka Wahlberga, jednak tutaj bardzo dobrze się sprawdza jako małomówny, skromny bokser, zakrzyczany przez swoją matkę, siostry i liczną rodzinę, żyjący nieco w cieniu ekstrawertycznego starszego brata. Do tego świetnie przygotował się fizycznie i wiarygodnie odtworzył cielesne aspekty boksu. Christian Bale za to całkowicie i metodycznie zmienił się w Dicky’ego – wychudzonego, łysiejącego, pełnego tików narkomana, który niegdyś był obiecującym i nieobliczalnym bokserem. To, że Bale potrafi zrobić ze swoim ciałem wszystko, to żadna nowość, jednak w tej kreacji dodał jeszcze coś, czego mogło brakować w niektórych jego rolach. Postać Dicky’ego zawiera w sobie jakieś głęboko odczuwalne źródło sympatii, humoru i współczucia, które pozwala zapomnieć o Bale’u robiącym „metodę” i zobaczyć prawdziwie tragiczną, ujmującą swoją naturalnością postać, która zaprzepaściła gdzieś swój talent i potencjał. Kulminacją tego jest scena zaraz po wyjściu z więzienia, kiedy Dicky przemierza Lowell z tortem pod pachą, żeby przekonać do siebie dziewczynę Micky’ego. Do swojej zwyczajowej intensywności Bale dorzucił jeszcze subtelność i stworzył jedną z najlepszych kreacji w karierze. Melissa Leo również wycisnęła wszystkie aktorskie soki z postaci Alice Ward, balansując na granicy przerysowania, ale obdarzając ją prawdziwą osobowością, pozwalającą zrozumieć motywacje jej postępowania. Miłą niespodzianką jest także Amy Adams, która zagrała wbrew swojemu dotychczasowemu emploi, czyniąc z Charlene pewną siebie, silną kobietę, która bez mrugnięcia okiem wchodzi w konfrontacje z rodziną Micky’ego.
Warto także zauważyć, jak bardzo zabawny i pełen niewymuszonego humoru jest to film. „Przygody” Dicky’ego, jego manieryzmy i slapstickowe ucieczki przed matką (przez okno) to nie tylko interesujące sceny dookreślające jego postać, ale także udane źródło komizmu. Wspomniane wcześniej siostry i ich reakcje to jedne z najzabawniejszych czysto wizualnych gagów roku. Natomiast scena wyjścia do kina Micky’ego i Charlene na „Belle époque” budzi wręcz kojarzenia z „Annie Hall” Allena. Często najbardziej dramatyczne sceny są blisko splecione ze skrywającym się w nich absurdem i śmiesznością, co Russell dobrze rozumie i potrafi ciekawie wykorzystać, nadając im zupełnie inny wymiar, niż gdyby były zrobione zupełnie na poważnie.
David O. Russell powrócił do kina w świetnej formie, tchnął nowe życie w formułę filmu biograficzno-sportowego i zebrał do niego imponującą grupę współpracowników. Z pewnością ma jeszcze wiele do pokazania jako reżyser i pozostaje tylko czekać, co też zrobi na podstawie gry „Uncharted”. Na pewno należy mu się teraz kredyt zaufania.
koniec
4 marca 2011

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kasztanowy ludzik: Odc. 1. Tajemnica goni tajemnicę
Marcin Mroziuk

29 XI 2021

Trzeba przyznać, że już sam początek „Kasztanowego ludzika” rzeczywiście wciska widzów w fotele. Wprawdzie później fabuła rozwija się zgodnie ze sprawdzonymi regułami gatunku, ale dla fanów dobrych kryminałów pierwszy odcinek będzie wystarczającą zachętą do obejrzenia całego serialu – będącego ekranizacją powieści Sørena Sveistrupa.

więcej »

Moja wielka, grecka tragedia
Agnieszka ‘Achika’ Szady

22 XI 2021

Czy „Eternals” to komiksowa głupotka z wydumanymi na siłę problemami, czy może tragedia na miarę antyczną, w której wybory jednostek mają wpływ na losy milionów? Jedno i drugie? Albo żadne z powyższych?

więcej »

East Side Story: Jak wystarać się o państwowe dotacje?
Sebastian Chosiński

21 XI 2021

Z dużym prawdopodobieństwem, jeśli jakiś chłopiec nie marzył w dzieciństwie o tym, aby w dorosłym życiu zostać strażakiem bądź futbolistą, mogła mu przyjść do głowy… kariera w show-biznesie. O takiej właśnie marzy bohater kinowego debiutu Andrieja Nazimowa „Zagraj ze mną”, który wbrew własnemu nazwisku – Biessławny – chce zostać sławnym aktorem.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Styczeń 2016 (2)
— Piotr Dobry, Grzegorz Fortuna, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Esensja ogląda: Kwiecień 2014 (2)
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Jarosław Loretz, Agnieszka Szady

Esensja ogląda: Marzec 2014 (1)
— Miłosz Cybowski, Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Luty 2014
— Sebastian Chosiński, Karolina Ćwiek-Rogalska, Piotr Dobry, Grzegorz Fortuna, Jarosław Loretz

Wszyscy jesteśmy oszustami
— Ewa Drab

Esensja ogląda: Luty 2013 (Kino)
— Miłosz Cybowski, Gabriel Krawczyk, Alicja Kuciel, Konrad Wągrowski

Ach, jaka piękna choroba
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Tegoż autora

Dym/nie-dym i polarne niedźwiedzie na tropikalnej wyspie
— Konrad Wągrowski, Jędrzej Burszta, Marcin T.P. Łuczyński, Karol Kućmierz

Próby mistrza Andersona
— Karol Kućmierz

Diagramy ze słomek
— Karol Kućmierz

Mała apokalipsa
— Karol Kućmierz

Porażki i sukcesy A.D. 2011
— Piotr Dobry, Łukasz Gręda, Mateusz Kowalski, Karol Kućmierz, Joanna Pienio, Patrycja Rojek, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Jeden z najbardziej dobrodusznych filmów Coenów, czyli „Prawdziwe męstwo”
— Karol Kućmierz, Konrad Wągrowski

Dostać emocjonalnie w twarz, czyli „Rozstanie”
— Karol Kućmierz, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Romantycznie brutalny, czyli „Drive”
— Piotr Dobry, Łukasz Gręda, Karol Kućmierz, Klara Łabacz, Konrad Wągrowski, Zuzanna Witulska

Wszystkim marzy się koniec świata, czyli „Melancholia”
— Łukasz Gręda, Karol Kućmierz, Klara Łabacz, Patrycja Rojek, Konrad Wągrowski, Zuzanna Witulska

Dzisiaj morderstwo nie znaczy tego co kiedyś, czyli „Szpieg”
— Karol Kućmierz, Klara Łabacz, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.