Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Bryan Singer
‹X-Men 2›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułX-Men 2
Tytuł oryginalnyX2
Dystrybutor Syrena
Data premiery1 maja 2003
ReżyseriaBryan Singer
ZdjęciaNewton Thomas Sigel
Scenariusz
ObsadaIan McKellen, Halle Berry, Brian Cox, Bruce Davison, Rebecca Romijn, Alan Cumming, Hugh Jackman, Famke Janssen, Anna Paquin, Patrick Stewart, James Marsden
MuzykaJohn Ottman
Rok produkcji2003
Kraj produkcjiUSA
CyklX-Men
Czas trwania133 min
WWW
GatunekSF
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Mutanci kwitną
[Bryan Singer „X-Men 2” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Dwa elementy zasługują na największy podziw - akcja i wizja. "X-men 2" to film fabuły, film, w którym wydarzenia następują po sobie zgodnie z prawami logiki i zdrowego rozsądku, a jednocześnie na widzów narychtowano armaty pełne zaskoczenia.

Eryk Remiezowicz

Mutanci kwitną
[Bryan Singer „X-Men 2” - recenzja]

Dwa elementy zasługują na największy podziw - akcja i wizja. "X-men 2" to film fabuły, film, w którym wydarzenia następują po sobie zgodnie z prawami logiki i zdrowego rozsądku, a jednocześnie na widzów narychtowano armaty pełne zaskoczenia.

Bryan Singer
‹X-Men 2›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułX-Men 2
Tytuł oryginalnyX2
Dystrybutor Syrena
Data premiery1 maja 2003
ReżyseriaBryan Singer
ZdjęciaNewton Thomas Sigel
Scenariusz
ObsadaIan McKellen, Halle Berry, Brian Cox, Bruce Davison, Rebecca Romijn, Alan Cumming, Hugh Jackman, Famke Janssen, Anna Paquin, Patrick Stewart, James Marsden
MuzykaJohn Ottman
Rok produkcji2003
Kraj produkcjiUSA
CyklX-Men
Czas trwania133 min
WWW
GatunekSF
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
"X - men" to był dobry film. Dobre efekty, sympatyczne aktorstwo, a przede wszystkim bijąca z filmu chęć pokazania problemu stosunków ludzko - mutancich wyróżniały go bardzo in plus spomiędzy wszelkich tfurcydzieł typu "Czerwonej planety", "Mrocznego widma", czy reszty chały psującej opinię wszystkim fantastom. Było nieźle, zdecydowano się na dokrętkę. W części pierwszej mutanci rozgrywali między sobą bój o władzę, w drugiej kwestia tego, kto tu z kim rywalizuje, komplikuje się w sposób znaczny i widzowi wiele radości dający.
Zacznijmy jednak od tego, że to jest przede wszystkim film akcji. Czegobyśmy z niego nie odczytali, czegobyśmy nie wypatrzyli, "X-men 2" to przede wszystkim śmigły i lekki film, z dobrą, momentami mocno zaskakującą fabułą, z cieszącymi oko efektami i humorystycznymi gagami. To prowadzony sprawnie pomiędzy spięciem, a rozluźnieniem thriller, który każdego widza uczęstuje solidną porcją kinowego ubawu, bez zmuszania do dwugodzinnej redukcji IQ.
Dwa elementy zasługują na największy podziw - akcja i wizja. "X-men 2" to film fabuły, film, w którym wydarzenia następują po sobie zgodnie z prawami logiki i zdrowego rozsądku, a jednocześnie na widzów narychtowano armaty pełne zaskoczenia. Przygody X-menów czarują i pasjonują, nie pozwalają się oderwać, współczynnik wyrwania widza z rzeczywistości jest tu bardzo wysoki. Ta scenariuszowa inteligencja wspomagana jest wydatnie wysiłkami speców od wysiłków specjalnych, którzy w "X-men 2" wyciskają naprawdę wiele ze swoich procesorów. Scena pościgu odrzutowców, czy rozpoczynający film zamach, to obrazy, których wcześniej na ekranach nie było i nieprędko komukolwiek uda się je przeskoczyć, zarówno rozmachem, jak i grą barwy i kształtu.
Mówiąc krótko - widać, że do filmu usiadł ktoś z głową. Miał pomysł na film, na jego fabułę i jego wygląd, co więcej, postąpił bardzo rozsądnie, angażując aktorów z poprzedniej części. Wyjąwszy Patricka Stewarta (profesor Xavier), który jest nieco sztywny, cała reszta popisuje się zdolnościami w epizodach. Jest znakomity Magneto (Ian McKellen, znany w pewnych kręgach jako Gandalf), złamany i pokonany, jest Kurt Wagner, mutant religijny, jest diaboliczny i dziobaty pułkownik Stryker (Brian Cox), jest tradycyjnie uroczy w paskudny sposób Wolverine (Hugh Jackman), ba, nawet Mystique (Rebecca Romijn-Stamos) jest niezła w swej działce. Więcej szansy do wykazania się dano Halle Berry (Storm), cóż, laureatka Oskarów jest jednak zawsze nieco równiejsza.
Cóż jednak aktorzy mogą pokazać ze swych talentów w filmie akcji, gdzie zazwyczaj głównie wrzeszczy się "fuck!" i rzuca bon moty? W "X-men 2" mogą, bo film ten, choć wzorcowy w swoim tempie, pełen jest zdań, scen, wydarzeń, które pozwalają przypisać twórcom coś więcej niż jedynie mechaniczną sprawność. To jest bowiem film myśli, film, gdzie między eksplozjami raczy się widza obserwacjami. Problem mutantów, jeśli się tacy pojawią, jest trudny i drażliwy. Jak wiadomo, ludzie są słabi w dogadywaniu się ze sobą, szczególnie, jeżeli mają się ze sobą porozumieć dwie grupy. A tu nagle, na całym świecie pojawia się nowy, prężny naród, z którym trzeba się dogadać, bo może być różnie. To nie są bezbronne ofiary, które da się byle czym zastraszyć, to ludzie obdarzeni mocą, dzięki której garstka dzieci potrafi skutecznie stawiać czoła grupie uzbrojonych komandosów. Co potrafią duzi chłopcy i dziewczynki obdarzeni mocą... cóż, ci, którzy pójdą na "X-men 2" będą to mogli ujrzeć na własne oczy.
Problem nieco wydumany, mutantów nie ma wśród nas. Niemniej jednak problem tego, jak się zachować wobec tych Innych, tych brzydkich cyklistów zanieczyszczających nasz krystaliczny obraz świata, to nie jest kwestia wydumana - to jest zagadnienie czekające na rozwiązanie. Dominują dwie metody - "dogadajmy się" i "zabijmy/zdominujmy się". Te dwie postawy wyraźnie widać w "X-men 2". Linia podziału nie biegnie jednak wzdłuż granicy mutanci - zwykli ludzie. Wcale nie wyznacza jej talent do miotania ognia z... hm, ręki, smarkania monomolekularną nicią czy plucia kwasem chlorosulfonowym. To drobiazgi, mocno drugorzędne.
Do tej najważniejszej kwestii dochodzi seria małych, acz cieszących myślącego widza obserwacji. Dostajemy, w wersji mocno szkicowej, problem mutanta religijnego, który też chce być dzieckiem Boga, choć Biblia niekoniecznie się na ten temat wypowiada. Widzimy, jak niesłuszne geny oddzielają nastolatków od rodziny, która nie potrafi pogodzić się z niezwykłym darem swego dziecka. Krótkie są te scenki, akcja musi galopować naprzód, ale są niezłe i czas, jaki na takie przerywniki można poświęcić, został wykorzystany do maksimum.
Podsumowując moje wnioski z "X-men 2" - dochodzę do wniosku, że prawdziwymi mutantami są ci, w których duch jest świeży i naszemu gatunkowi obcy. To ci, którymi nie rządzą instynkty zrodzone podczas naszego małpiego epizodu na prerii, którzy potrafią wyjść poza mentalność hordy pawianów i zrozumieć, że szczytne miano "człowiek" zobowiązuje do paru rzeczy, chociażby do rezygnacji z prób dominacji i rządzenia, które kiedyś, dawno temu, pozwalały skutecznie dobrać się do najładniejszej samicy i najlepszego kęsa, a dziś wiodą ludzkość na zatracenie. To ci, którzy potrafią spojrzeć ponad pradawny instynkt, każący się trzymać w kupie swoich, podobnych i posługujących się odpowiednim kodem sygnałów. Pocieszającym morałem tego filmu jest zwycięstwo "ludzi" - tej frakcji mutantów, która, mimo wszystko, chce jeszcze żyć z nami w zgodzie. Pytanie brzmi - kiedy zawiodą, kiedy zwierzęta w ludzkim i mutancim przebraniu zdołają ich zmusić do kapitulacji i wywołają masową wojnę i prześladowania, w których zanurzą się z bezrozumną, pradawną radością? Cóż, mam nadzieję, że jeszcze nie w trzeciej części, bo "X-men 2", jak rzadko która filmowa seria, budzi we mnie nadzieje na kontynuację, w której ci sami aktorzy i ci sami scenarzyści dopiszą nowy, równie fascynujący rozdział historii ludzi i mutantów.
koniec
1 maja 2003

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: W te dni majowe, gdy kończyła się wojna
Sebastian Chosiński

19 I 2022

Zanim w 1977 roku powstało monumentalne „Oswobodzenie Pragi” Otakara Vávry, osiemnaście lat wcześniej o tych samych wydarzeniach, choć w znacznie bardziej kameralnej i dużo mniej patetycznej formie, opowiedział Stanisław Rostocki w swej drugiej pełnometrażowej fabule czyli „Majowych gwiazdach”. Składająca się z czterech nowel historia urzeka poetyckim nastrojem i… zapachem wiosny.

więcej »

East Side Story: Gwiaździsty sztandar ponad wody Newy
Sebastian Chosiński

16 I 2022

To nie proste: z dnia na dzień porzucić dotychczasowe życie (niekoniecznie nawet najszczęśliwsze i najbardziej ustabilizowane) i zacząć nowe w zupełnie innym kraju, tysiące kilometrów od rodzinnych stron. A na to właśnie decyduje się bohaterka dramatu obyczajowego Aleksandra Mołocznikowa „Powiedz jej”, która na dodatek chce zostawić w Rosji męża i zabrać ze sobą ich jedynego syna.

więcej »

Rozwalanie ścian tyłkiem i inne rozterki czterdziestolatków
Agnieszka ‘Achika’ Szady

15 I 2022

Niech nikogo nie zwiedzie kpiarski tytuł recenzji. „Matrix: Zmartwychwstania” jest filmem głęboko symbolicznym i stuprocentowo poważnym.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Freddie i jego koty
— Sebastian Chosiński

Killer Queen
— Piotr Nyga

Remanent filmowy 2016
— Sebastian Chosiński, Gabriel Krawczyk, Jarosław Loretz, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Powszedniość końca świata
— Jarosław Robak

Esensja ogląda: Czerwiec 2014 (1)
— Sebastian Chosiński, Jarosław Loretz, Agnieszka Szady

O mutancie, który skakał przez czas
— Konrad Wągrowski

Jednooki, jednoręki
— Marcin T. P. Łuczyński

Mutanci są wśród nas
— Eryk Remiezowicz

Tegoż autora

Kronika śmierci niezauważonej
— Eryk Remiezowicz

Zamknąć Królikarnię!
— Eryk Remiezowicz

Książka, która nie dotarła do nieba
— Eryk Remiezowicz

Historia żywa
— Eryk Remiezowicz

Na siłę
— Eryk Remiezowicz

Wpadnij do wikingów
— Eryk Remiezowicz

Gdzie korekta to skarb
— Eryk Remiezowicz

Anielski kryminał
— Eryk Remiezowicz

I po co ten pośpiech?
— Eryk Remiezowicz

Nie zawsze szczęście
— Eryk Remiezowicz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.