Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 9 lipca 2020
w Esensji w Esensjopedii

Eldar Saławatow
‹PiraMMMida›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPiraMMMida
Tytuł oryginalnyПираМММида
ReżyseriaEldar Saławatow
ZdjęciaGoran Pavicevic
Scenariusz
ObsadaAleksiej Sieriebriakow, Fiodor Bondarczuk, Piotr Fiodorow, Jekatierina Wilkowa, Jurij Curiło, Aleksiej Gorbunow, Danił Spiwakowski
MuzykaPaweł Jesienin
Rok produkcji2011
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania106 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

East Side Story: Afera, jakiej świat nie widział
[Eldar Saławatow „PiraMMMida” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
1 2 »
Był „współautorem” jednej z najgłośniejszych afer finansowych w Rosji w latach 90. ubiegłego wieku. Jego nazwisko znajdowało się wówczas na ustach niemal wszystkich Rosjan. Wielu widziało w nim nadzieję na lepsze życie. Tymczasem okazał się oszustem, który za swoje przekręty wylądował w więzieniu. Teraz powstał o nim film, „PiraMMMida” Eldara Saławatowa, który oparty został na autobiograficznej książce Siergieja Mawrodiego.

Sebastian Chosiński

East Side Story: Afera, jakiej świat nie widział
[Eldar Saławatow „PiraMMMida” - recenzja]

Był „współautorem” jednej z najgłośniejszych afer finansowych w Rosji w latach 90. ubiegłego wieku. Jego nazwisko znajdowało się wówczas na ustach niemal wszystkich Rosjan. Wielu widziało w nim nadzieję na lepsze życie. Tymczasem okazał się oszustem, który za swoje przekręty wylądował w więzieniu. Teraz powstał o nim film, „PiraMMMida” Eldara Saławatowa, który oparty został na autobiograficznej książce Siergieja Mawrodiego.

Eldar Saławatow
‹PiraMMMida›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPiraMMMida
Tytuł oryginalnyПираМММида
ReżyseriaEldar Saławatow
ZdjęciaGoran Pavicevic
Scenariusz
ObsadaAleksiej Sieriebriakow, Fiodor Bondarczuk, Piotr Fiodorow, Jekatierina Wilkowa, Jurij Curiło, Aleksiej Gorbunow, Danił Spiwakowski
MuzykaPaweł Jesienin
Rok produkcji2011
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania106 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Zacznijmy od małej dygresji z polskiego podwórka. Kiedy było już niemal pewne, że władza komunistyczna w Polsce upadnie, gdy powoli dokonywała się gospodarcza transformacja ustrojowa, skromny biznesmen z Warszawy – niegdyś właściciel studia fotograficznego, później handlujący obrazkami z wizerunkiem papieża Jana Pawła II – postanowił zrobić interes życia. Stworzył „Dorchem”, spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, której podlegała między innymi sieć kantorów wymiany walut. Tego było mu jednak za mało i parę miesięcy później, w październiku 1989 roku, zrobił kolejny krok – zarejestrował Bezpieczną Kasę Oszczędności. Ten parabank oferował znacznie wyższe oprocentowanie lokat niż państwowa PKO, dlatego też zaufało mu około jedenastu tysięcy Polaków. W czerwcu 1990 roku właściciel BKO wyjechał do Niemiec, po czym ślad po nim zaginął na dwa lata; spółka zaś stała się niewypłacalna. Lech Grobelny, bo to on był bohaterem jednej z najgłośniejszych afer finansowych III RP, trafił ostatecznie do aresztu, ale szybko go opuścił. Zginął przed czterema laty w nie do końca wyjaśnionych okolicznościach; być może zamordowany przez kogoś, kto w wyniku jego działalności stracił majątek. W tym samym czasie, gdy w Polsce Grobelny tworzył Bezpieczną Kasę Oszczędności, w Rosji raczkowała, założona przez Siergieja Pantelejewicza Mawrodiego, spółka „MMM”, która niebawem wyrosła na największą piramidę finansową w historii tego kraju. Jej losy przedstawia film „PiraMMMida” Eldara Saławatowa.
Kim był Mawrodi? Urodził się w Moskwie w 1955 roku. Studiował matematykę – najpierw w Instytucie Fizyko-Technicznym, a następnie w Instytucie Budowy Maszyn Elektronicznych. Naukę porzucił na początku lat 80., by zająć się nielegalnymi wówczas interesami (na przykład kopiowaniem zagranicznych filmów na kasety wideo), za co zresztą po raz pierwszy w życiu trafił do aresztu. W 1989 roku – wraz ze swoim młodszym bratem Wiaczesławem oraz niejaką Olgą Mielnikową – założył przedsiębiorstwo „MMM” (nazwa pochodziła od pierwszych liter nazwisk właścicieli). Podlegało mu wiele firm, zajmujących się między innymi importem komputerów i sprzętu biurowego. Jako że spółka uchylała się od płacenia podatków, banki zaczęły uchylać się od udzielania jej kredytów; to z kolei zmusiło Mawrodiego do zmiany profilu działalności – na czysto finansowy. W połowie 1993 roku wpadł on na pomysł stworzenia piramidy, która przyciągnęłaby inwestorów indywidualnych – zwykłych Rosjan, do tej pory lokujących swoje oszczędności głównie w… skarpetach. „MMM” wydrukowało 991 tysięcy akcji. Przypominały one banknoty, choć zwane były „biletami”; widniała na nich podobizna Mawrodiego. Pierwszego lutego 1994 roku spółka rozpoczęła agresywną kampanię reklamową, której bohaterem był „szary Rosjanin” Lońka Gołubkow. Ta fikcyjna postać, w którą wcielił się zawodowy aktor Władimir Piermiakow, zdobyła tak wielką popularność, że wybrana została nawet… Człowiekiem Roku 1994.
Sprzedaż akcji „MMM” trwała do czwartego sierpnia 1994 roku, czyli do chwili aresztowania Mawrodiego. W tym czasie ich wartość wzrosła sto dwadzieścia siedem razy; wykupiło je – według dość mętnych szacunków – od piętnastu do dwudziestu milionów obywateli Rosji. Ponoć w samej tylko Moskwie jednego dnia spółka zarabiała nawet pięćdziesiąt milionów dolarów. Kreml, zaniepokojony rozwojem sytuacji, apelował publicznie, aby powstrzymywać się od zakupu „biletów”, więcej – zachęcał „akcjonariuszy” do odbierania swoich pieniędzy. Ludzie pozostawali jednak głusi. Po zamknięciu właściciela „MMM” – niemal tradycyjnie w takich przypadkach: za niepłacenie podatków – pod moskiewskim Białym Domem, czyli siedzibą rządu federacyjnego, odbywały się manifestacje, podczas których żądano uwolnienia Mawrodiego i oskarżano władze o spowodowanie upadku firmy i utratę oszczędności. O tych właśnie wydarzeniach postanowił opowiedzieć Eldar Saławatow, przenosząc na ekran autobiograficzną książkę twórcy największej piramidy finansowej w dziejach Rosji. Film nakręcono w 2009 roku za 2,2 miliony dolarów. I choć akcja dzieje się w Moskwie, zdjęcia powstawały w białoruskim Mińsku – tam odnaleziono odpowiedni klimat, przywodzący na myśl lata 90. XX wieku. Termin premiery parokrotnie zmieniano (i odwlekano): z wiosny na jesień 2010, a następnie na zimę 2011; ostatecznie film trafił do dystrybucji kinowej 7 kwietnia. „PiraMMMida” jest dopiero trzecim pełnometrażowym obrazem trzydziestoletniego Saławatowa; wcześniej zrealizował on tylko obyczajowy komediodramat „Siemiejka Ady” (2007) oraz sensacyjny „Antykiller D.K.: Miłość bez pamięci” (2009).
Głównym bohaterem filmu, wzorowanym na Mawrodim, jest Siergiej Kondratjewicz Mamontow – były pracownik naukowy (matematyk), który stracił pracę w wyniku redukcji etatów. Od tamtego momentu zastanawia się, w jaki sposób mógłby wykorzystać swoją nieprzeciętną inteligencję i talent matematyczny. Wreszcie wpada na pomysł stworzenia piramidy finansowej. Jest 1994 rok. W Rosji to czas przemian społecznych i gospodarczych. Socjalizm jeszcze nie upadł, a kapitalizm jeszcze nie okrzepł. W kraju odbywa się powszechna prywatyzacja, majątek zgromadzony przez państwo w epoce Związku Radzieckiego wyprzedawany jest podczas aukcji. Problem polega jednak na tym, że nie są do nich dopuszczani inwestorzy zagraniczni; tymczasem w Rosji niewielu jest, jak na razie, przedsiębiorców dysponujących odpowiednimi środkami, aby przejmować fabryki, kopalnie, nafto- i gazociągi. Możliwość taką mają tylko nieliczne banki powiązane z najwyższymi kręgami władzy. To nie przypadek; chodzi tak naprawdę o to, aby mogła się uwłaszczyć nomenklatura. W efekcie majątek państwowy praktycznie za bezcen staje się własnością oligarchów. Pewnego dnia postanawia rzucić im rękawicę nikomu nieznany biznesmen. Korzystając z pośrednictwa telewizji, informuje on Rosjan o powstaniu nowej instytucji kredytowej – „MMM” – i rozpoczyna masową sprzedaż jej akcji, a mówiąc precyzyjniej – „biletów”, potocznie zwanych „mamontowkami”. Reklamy nowej firmy praktycznie nie schodzą z anteny (zajmują ćwierć czasu przeznaczonego na tego typu programy). Punkty sprzedaży „biletów” wyrastają jak grzyby po deszczu, w ciągu tygodnia zgłasza się do nich milion obywateli Rosji. „Mamontowki” z dnia na dzień zyskują na wartości, stając się nowym środkiem płatniczym w kraju, na równi z rublami i dolarami.
Na Mamontowa natychmiast zwracają uwagę służby specjalne. Wspierający – czy też może raczej należałoby stwierdzić: ochraniający – właściciela Megawaz Banku, Ilję Bielawskiego, Michaił Wiktorowicz – pułkownik FSK, czyli Federalnej Służby Wywiadowczej, poprzednika Federalnej Służby Bezpieczeństwa (FSB) – zastanawia się, kto stoi za właścicielem „MMM”, bo przecież: „To nie może być tak, że nikt za nim nie stoi”. Przynajmniej nie w Rosji. Bielawski dostrzega w działalności Siergieja Kondratjewicza zagrożenie dla własnych interesów, zaczyna snuć więc plan pozbycia się go. Na drodze temu staje jednak Dmitrij Zotik, który pewnego dnia pojawia się u Mamontowa i informuje go o czyhającym nań zagrożeniu. Biznesmen w nagrodę czyni Zotika szefem swojej ochrony, jednocześnie też podejmuje kroki wrogie wobec Megawaz Banku. Z biegiem czasu „MMM” gromadzi coraz więcej pieniędzy, które powierzają firmie zwykli Rosjanie (emeryci, renciści, ale nawet dyrektorzy zakładów, którzy wstrzymują z tego powodu wypłaty pensji); właściciel chce je przeznaczyć na zakup prywatyzowanych przedsiębiorstw – fabryk, kopalni, hut. Ma mu w tym pomóc świeżo pozyskany geniusz matematyczny Anton Fomin, znany ze swego zamiłowania do lolitek i… wystawnego życia. Działalność Mamontowa ściąga na jego głowę ogromne niezadowolenie nomenklatury. Dostrzegając zaciskającą się wokół swojej szyi pętlę, Siergiej Kondratjewicz postanawia użyć najpotężniejszego działa – umieszcza w prasie, w miejscu, w którym do tej pory ukazywały się reklamy spółki, przesłanie do Rosjan. Informuje w nim o rozpoczęciu przez władze agresywnej kampanii przeciwko „MMM”, po czym straszy Kreml złożeniem wniosku o zorganizowanie referendum w sprawie votum nieufności wobec rządu Federacji. Groźby robią wrażenie na Białym Domu, bo kto zapewni rosyjskich przywódców, że na apel Mamontowa nie wyjdą na ulice miliony jego „akcjonariuszy”…
1 2 »

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Uciekając przed duszmenami…
Sebastian Chosiński

8 VII 2020

Po „Gorącym lecie w Kabulu” filmowcy z Kraju Rad przez kilka lat omijali temat wojny w Afganistanie szerokim łukiem. Dopiero po dojściu do władzy Michaiła Gorbaczowa powrócił on na wokandę ze zdwojoną siłą. tym reżyserem, który przerwał milczenie, był Siergiej Niłow, autor skromnego dramatu „Szurawi”, co na język polski przetłumaczyć można jako… „Radzieccy”.

więcej »

Zajęcia pozalekcyjne: Odc. 2. Trafiła kosa na kamień
Marcin Mroziuk

6 VII 2020

Prowadzenie przestępczej działalności wiąże się oczywiście ze sporym ryzykiem, ale na Oh Ji-soo cios spada z zupełnie niespodziewanej strony. Kiedy znika jego telefon, przez który może kontaktować się z panem Lee i namierzać miejsce pobytu pracujących dla niego kobiet, główny bohater wie, że w każdej chwili może zostać zdemaskowany. I wkrótce jego najgorsze obawy nabierają całkiem realnych kształtów.

więcej »

East Side Story: Niewiara, Beznadzieja i Nienawiść
Sebastian Chosiński

5 VII 2020

„Kochaj ich wszystkich” można odbierać jako portret współczesnej kobiety. Walczącej i zdeterminowanej. Wyzwolonej i dominującej nad mężczyznami. Gdyby nie fakt, że film ten jest dziełem reżyserki Marii Agranowicz, mogłyby go spotkać wręcz oskarżenia o męski szowinizm i chęć zdyskredytowania Wiary, Nadziei i Miłości (wyjaśnienie w tekście!).

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Szczury z supermarketu.

Do sedna:

Kevin Smith. Szczury z supermarketu.
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy.
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka.
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata.
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Birdman.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Biutiful.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Babel.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. 21 gramów.
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.