Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 sierpnia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Otar Iosseliani
‹W poniedziałek rano›

EKSTRAKT:100%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułW poniedziałek rano
Tytuł oryginalnyLundi matin
Dystrybutor Gutek Film
Data premiery30 maja 2003
ReżyseriaOtar Iosseliani
ZdjęciaWilliam Lubtchansky
Scenariusz
ObsadaJacques Bidou, Anne Kravz-Tarnavsky, Narda Blanchet
MuzykaNicholas Zourabichvili
Rok produkcji2002
Kraj produkcjiFrancja, Włochy
Czas trwania120 min
WWW
Gatunekdramat, komedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Wolność spawacza
[Otar Iosseliani „W poniedziałek rano” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Piękny film o nieśpiesznej narracji, bez łatwych punktów kulminacyjnych, bez prostego morału, ale - śpieszę uspokoić niecierpliwych - z happy endem. Nie zaliczyłabym go do kina "ambitnego" (czyt. nudnego) - ot, taki epicki obrazek o życiu, wolności i całej reszcie, w którym o wiele więcej się dzieje, niż zostaje powiedziane.

Marta Bartnicka

Wolność spawacza
[Otar Iosseliani „W poniedziałek rano” - recenzja]

Piękny film o nieśpiesznej narracji, bez łatwych punktów kulminacyjnych, bez prostego morału, ale - śpieszę uspokoić niecierpliwych - z happy endem. Nie zaliczyłabym go do kina "ambitnego" (czyt. nudnego) - ot, taki epicki obrazek o życiu, wolności i całej reszcie, w którym o wiele więcej się dzieje, niż zostaje powiedziane.

Otar Iosseliani
‹W poniedziałek rano›

EKSTRAKT:100%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułW poniedziałek rano
Tytuł oryginalnyLundi matin
Dystrybutor Gutek Film
Data premiery30 maja 2003
ReżyseriaOtar Iosseliani
ZdjęciaWilliam Lubtchansky
Scenariusz
ObsadaJacques Bidou, Anne Kravz-Tarnavsky, Narda Blanchet
MuzykaNicholas Zourabichvili
Rok produkcji2002
Kraj produkcjiFrancja, Włochy
Czas trwania120 min
WWW
Gatunekdramat, komedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Vincent (Jacques Bidou) jest spawaczem w fabryce; trudno powiedzieć, żeby kochał swoją pracę. Fabryka wygląda zresztą dość swojsko i cokolwiek chaotycznie. Dojeżdża do niej starym samochodem z równie swojskiego domku na wsi, gdzie podwórze jest błotniste, a rynna przecieka. (Genialna scena zakładania co rano drewniaków na ganku i zostawiania ich precyzyjnie przed drzwiami auta. Po południu auto wjeżdża precyzyjnie na to samo miejsce, żeby dało się znów wskoczyć w drewniaki. I tak codziennie...) Trudno stwierdzić, co łączy Vincenta z żoną (Anne Kravz-Tarnavsky), bo - jak to bywa w małżeństwach w średnim wieku - niewiele ze sobą rozmawiają poza komunikatami typu "napraw kran". Ich synowie to bystre, udane chłopaki, ale też nie bardzo lubią z ojcem gadać. Malarskie próby wychodzą bohaterowi średnio, bo ciągle mu coś przeszkadza. W ogóle jest średnio.
I tak to się wszystko kręci, dzień po dniu, aż pewnego poniedziałku Vincent - zamiast do pracy - wyrusza do miasta, do chorego ojca, od którego w ramach męskiej solidarności dostaje trochę pieniędzy na "wagary". Nic nie mówiąc żonie, bez bagażu i w jednej naddartej kurtce, bohater wsiada w pociąg do Wenecji. Tam odwiedza sfiksowanego hrabiego di Martino (gra go sam reżyser), nieświadomie daje się okraść na ulicy, maluje widoki, a przede wszystkim poznaje Carla (Arrigo Mozzo), który staje się jego kumplem, przewodnikiem po mieście i może trochę jego włoskim alter ego.
Tu odkrywamy jeden z wielu sensów tego mądrego filmu. Bo oto, po wielu godzinach włóczęgi po mieście i plaży, swobodnych rozmów, zapijanych nieśpiesznie winem, okazuje się, że Carlo też ma żonę i dzieci, też ma pracę, do której rano jeździ, ba, tak samo jak Vincent nie może spokojnie dopalić papierosa, bo nie wolno ani w fabryce, ani w autobusie. Ale czy przez to mniej piękna była Wenecja, podziwiana z dachu kamienicy, albo czy coś na tym straciło grillowanie na plaży? W życiu piękne są tylko chwile... a przecież są.
Nienachalnie symboliczny jest obraz powrotu Vincenta do Francji. Jako że zdarzyło mu się zostać bez pieniędzy, więc zostaje przez nowych kolegów przemycony "na statek służbowo" jako... spawacz. Króciutka scenka, ale jakże wymowna. Możemy nie lubić swojej roboty, a przecież to ona jest tym, co nadaje nam wymierną wartość wśród ludzi.
W filmie znajdzie się jeszcze niejedno. Na przykład, patrząc na synów Vincenta, można odnieść wrażenie, że wychowanie dzieci nie jest specjalnie trudną sztuką; wystarczy je trochę kochać, trochę o nie dbać i trochę im nie przeszkadzać. Dzieci w tym filmie nie robią wrażenia specjalnie "doinwestowanych" materialnie czy emocjonalnie - a przecież wyniki są niezłe: powrót Vincenta do wsi zauważa jego pierworodny, lecąc z dziewczyną na skonstruowanej przez siebie lotni. Młodszy syn realizuje się w amatorskim teatrzyku. Zwykłe wiejskie dzieciaki, ale czy nie chciałoby się, żeby wszystkie takie były?
Wsi spokojna, średnio wesoła... Film ładnie pokazuje prowincję. Z jednej strony - wspomniane wcześniej błoto na podwórzu, skromny wystrój domu, stare auto; plotki, podglądanie sąsiadów, listonosz podczytujący listy całej wsi, niechęć do przejeżdżających Cyganów. Z drugiej jednak strony - spawacz ze wsi wsiada w pociąg i po kilku(nastu) godzinach jest w innym kraju, ot tak sobie, z kaprysu (Unia, Unia). A niepiśmienny parobek okazuje się jednocześnie czułym narzeczonym. I tak to się wszystko plecie. Prosto, surowo, a jednak pozytywnie.
Aha, i jeszcze można się pośmiać. Parkowanie "do butów", niemożność dokończenia papierosa (śmieszna tylko dla niepalących), młody ksiądz podglądający okolicę przez lunetę, ciotki zgromadzone jak kwoki u chorego ojca, sprawna akcja układania pijanego tatusia i kumpla do snu w wykonaniu licznych córek Carla, szurnięty hrabia, wenecki kieszonkowiec... Film pełen jest takich perełek. Są też perełki nie do śmiechu, zastanawiające epizody bez dalszego ciągu, jak ten z transwestytą mieszkającym przy barowej toalecie (czyżby to odpowiedź na pytanie, dokąd prowadzi totalna ucieczka?) czy też wizyta Cyganów we wsi (zostaje tylko krokodylek).
"W poniedziałek rano" to - obok "Godzin" czy "Matriksa" na przykład - jeszcze jeden głos w dyskusji o wolności. Jeśli nie ma w życiu ucieczki od spawania i chodaków co rano, to przynajmniej może być te kilka godzin na dachu w Wenecji albo spojrzenie na świat z lotu ptaka, i może to wystarczy?
PS. Napisałam na początku, że jest happy end. Ano jest: to te szaliczki. Warto było wrócić, panie majster?
koniec
1 lipca 2003

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Lista śmierci: Odc. 6. Wielka ucieczka
Marcin Mroziuk

15 VIII 2022

Wprawdzie zamach na Steve’a Horna się powiódł, ale w efekcie główny bohater znajduje się w nie lada opałach, bo teraz krok w krok za nim podąża Tony Layun, który w dodatku korzysta z każdego możliwego wsparcia. Co ciekawe twórcy serialu nie tylko postarali się, aby obserwowanie tego pościgu dostarczyło widzom sporo emocji, ale wykorzystują te wydarzenia do ukazania nieco bardziej ludzkiego oblicza Jamesa Reece’a.

więcej »

East Side Story: Krwawiący i płonący step
Sebastian Chosiński

14 VIII 2022

Przed ośmioma laty kazachska reżyserka Marina Kunarowa nakręciła wyjątkowo nieudane kino akcji pod postacią „Polowania na Ducha”. Na szczęście kolejny jej projekt to film z zupełnie innego wymiaru. W „Płaczu Wielkiego Stepu” postanowiła bowiem zmierzyć się z tragiczną historią swojej ojczyzny i tym samym oddać hołd ponad ośmiu milionom Kazachów, którzy stracili życie w wyniku głodu i represji w latach 20. i 30. XX wieku.

więcej »

Peryferia: Odc. 2. Nie ma ucieczki od przeznaczenia
Marcin Mroziuk

12 VIII 2022

Mogłoby się wydawać, że upadek w bezdenną przepaść powinien nieuchronnie zakończyć się śmiercią. Szybko przekonamy się jednak, że w przypadku dziury na polu Abbottów tak się nie dzieje. Nieco więcej na temat właściwości tego niezwykłego obiektu dowiadujemy się dopiero pod koniec odcinka.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

31. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień drugi
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Tegoż autora

If I were P. Jackson
— Marta Bartnicka

Otwórz oczy
— Marta Bartnicka

Kill Bill - czwórgłos
— Marta Bartnicka, Michał Chaciński, Anna Draniewicz, Konrad Wągrowski

Idź i weź ze sobą dzieci
— Marta Bartnicka, Konrad Wągrowski

Chała z Karaibów
— Marta Bartnicka

Wszystko o Adamie
— Marta Bartnicka

Miłość, klapsy i czerwone pisaki
— Marta Bartnicka

Nie takie złe
— Marta Bartnicka

Neo Potter
— Marta Bartnicka

Spółka od jointów
— Marta Bartnicka

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.