Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 14 czerwca 2021
w Esensji w Esensjopedii

Nicolas Winding Refn
‹Drive›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
80,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDrive
Dystrybutor Vue Movie Distribution
Data premiery16 września 2011
ReżyseriaNicolas Winding Refn
ZdjęciaNewton Thomas Sigel
Scenariusz
ObsadaRyan Gosling, Carey Mulligan, Christina Hendricks, Ron Perlman, Brian Cranston, Oscar Isaac, Albert Brooks, Tiara Parker
MuzykaCliff Martinez
Rok produkcji2011
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania95 min
WWW
Gatunekakcja
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Jazda
[Nicolas Winding Refn „Drive” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
O filmie Nicolasa Windinga Refna mówi się, że ma wielu ojców, ale jego wartość nie leży w bogactwie skojarzeń, które wywołuje. Filmy coraz więcej przypominają, ale paradoksalnie szybko się je zapomina. „Drive” pozostaje w pamięci.

Łukasz Gręda

Jazda
[Nicolas Winding Refn „Drive” - recenzja]

O filmie Nicolasa Windinga Refna mówi się, że ma wielu ojców, ale jego wartość nie leży w bogactwie skojarzeń, które wywołuje. Filmy coraz więcej przypominają, ale paradoksalnie szybko się je zapomina. „Drive” pozostaje w pamięci.

Nicolas Winding Refn
‹Drive›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
80,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDrive
Dystrybutor Vue Movie Distribution
Data premiery16 września 2011
ReżyseriaNicolas Winding Refn
ZdjęciaNewton Thomas Sigel
Scenariusz
ObsadaRyan Gosling, Carey Mulligan, Christina Hendricks, Ron Perlman, Brian Cranston, Oscar Isaac, Albert Brooks, Tiara Parker
MuzykaCliff Martinez
Rok produkcji2011
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania95 min
WWW
Gatunekakcja
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Jedną z moich ulubionych rozrywek z czasów dzieciństwa była łamigłówka, w której należało połączyć ze sobą cyfry w odpowiedniej kolejności tak, by ukazał się zarys kogoś lub czegoś. Długopis wędrował między jedną cyfrą, a drugą i powoli z pozornego nieładu wyłaniał się porządek. Nie mogłem podejrzewać, że wiele lat później, kiedy będzie to jedynie mglistym wspomnieniem, będę robił to samo, pisząc o filmach. Współczesne kino bowiem pod wieloma względami przypomina dziecięcą łamigłówkę, z tą różnicą, że zamiast cyfr należy połączyć ze sobą ciąg skojarzeń i zapożyczeń. To trochę jak zabawa w detektywa, w której jak po sznurku dociera się do upragnionego sensu. A ponieważ ktoś już dawno rozwikłał tę zagadkę, nie ma w niej już miejsca na tajemnicę.
Główny bohater „Drive” jest bezimienny. Nie wiemy jak się nazywa, skąd pochodzi, nie dowiadujemy się wiele o jego motywacjach. Wiadomo tylko, że już od pewnego czasu jest w Los Angeles. Pod wieloma względami przypomina samego reżysera, bo kim jest Nicolas Winding Refn, jeśli nie tajemniczym przybyszem w Mieście Aniołów? Niektórzy widzą w nim postmodernistę, który za nic ma sobie ramy gatunkowe, jeszcze inni dostrzegają w jego fascynacji przemocą wpływy Kubricka i Hanekego. W przypadku jego filmów sieć potencjalnych inspiracji jest niezwykle szeroka i „Drive” nie jest wyjątkiem. Wymienia się m.in. nazwiska Michaela Manna, Clinta Eastwooda, czy Jeana Pierra Melvilla. Te wyliczenia przypominają mi rozrywkę z dzieciństwa – wodzę myślami między jednym nazwiskiem, a drugim, z punktu A do punktu B, ale tym razem zdaje się do to niczego nie prowadzić. „Drive” jest swego rodzaju łamigłówką – to prawda, ale w odróżnieniu od wielu innych postmodernistycznych dzieł ma w sobie tajemnicę.
Co ciekawe, sam reżyser w odpowiedzi na pytanie o inspiracje wymienił tylko jeden tytuł – „Pretty Women”. Oczywiście, można jego odpowiedź potraktować jako dowcip, ale wydaje mi się, że w tym momencie był do bólu szczery. Chciał w ramach kina gatunków nakręcić współczesną baśń i udało mu się – w „Drive” rolę rycerza odgrywa Kierowca (Ryan Gosling), księżniczką jest dziewczyna z sąsiedztwa (Carey Mulligan), smok to groteskowy żydowski gangster (Ron Perlman) i tylko zła czarownica jest prawdziwie demoniczna (Albert Brooks). Jak przystało na baśń jest w tym wszystkim odrobina lukru, ale jego słodycz miesza się ze słonym smakiem krwi.
Jeśli więc wszystko układa się w jedną całość, to gdzie w tym miejsce na tajemnicę?
Kierowca w filmie nosi kiczowatą kurtkę ze skorpionem, która wygląda jak żywcem wyjęta z kina klasy B. W kącikach ust trzyma wykałaczkę jak zbir z Dzikiego Zachodu. Wydawałoby się, że składa się wyłącznie z samych zapożyczeń. Z kinem Refna sprawa ma się podobnie. Ubrane jest ono w szereg klisz, ale pod ich warstwą kryje się coś oryginalnego, co działa rozbrajająco na każdego, kto chciałby odkryć jego istotę. Pod tym względem reżyser przypomina Michaela Petersona z „Bronsona”. Ten, choć jest uwięziony w czterech ścianach więziennej celi, za wszelką cenę stara się uniknąć zaszufladkowania. Dla Refna więzieniem jest dyskurs postmodernistyczny, ale i on znajduje sposób na to, aby nikt nie umieścił go w szufladce. Możemy próbować zarzucić na niego sieć intertekstualnych nawiązań, ale to na nic. W łamigłówce jaką nam serwuje nie do nas należy łączenie ze sobą punktów. W pierwszej scenie „Drive” przyglądamy się nocnej panoramie Los Angeles, które jawi się jako labirynt doby postmodernizmu – tryskający światłem, a przy tym chłodny i wyniosły. Kierowca informuje swojego zleceniodawcę, że w mieście jest 100 tys. ulic, ale nie musi znać trasy. Inaczej mówiąc, nie jest ważne jak dotrzemy do celu, ważne że w końcu go osiągniemy. Liczy się jazda.
koniec
26 września 2011

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Lupin: Sez. 2. odc. 1. Wrogowie i sojusznicy
Marcin Mroziuk

14 VI 2021

Dramatyczne zakończenie pierwszego sezonu pozostawiło widzów w niepewności zarówno co do losów Raoula, którego porwał Leonard, jak i samego Assane’a Diopa odnalezionego w Étretat przez Youssefa Guedirę. Co istotne, obserwowanie dalszego ciągu tych wydarzeń dostarcza nam naprawdę mnóstwa emocji.

więcej »

East Side Story: Co robią rosyjscy żołnierze w sercu Afryki?
Sebastian Chosiński

13 VI 2021

Oglądając „Turystę”, można przeżyć déjà vu. Takie filmy powstawały w czasach Leonida Breżniewa. Sławiące bohaterską Armię Radziecką, która niesie bratnią pomoc narodom świata. A tu, proszę, jak gdyby nigdy nic Andriej Szczerbinin wyskakuje z obrazem, który propagandowo niczym się od tamtych nie różni. Ale żebyśmy byli sprawiedliwi – Amerykanie robią dokładnie to samo, a i nam trafiła się jakiś czas temu „Karbala”.

więcej »

Mordercy: Odc. 2. Kto morduje kobiety?
Sebastian Chosiński

11 VI 2021

Drugi odcinek „Morderców” Dawida Tkebuczawy rozwiewa jedną wątpliwość. „Rewizor” z Mińska, podpułkownik Leonid Ipatjew, zyskuje pewność, że od co najmniej dziesięciu lat w Witebsku i okolicach bezkarnie grasuje seryjny zabójca, który dusi kobiety. Miejscowa policja i prokuratura nie łączą jednak ze sobą popełnionych w tym czasie zbrodni, a dużą winę za to ponosi prokurator Szachnowicz.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

I want to drive you through the night…
— Judyta Żelosko

Shut up and drive
— Karol Kućmierz

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Styczeń 2017 (1)
— Sebastian Chosiński, Jarosław Loretz

Kompleks Edypa
— Ewa Drab

I want to drive you through the night…
— Judyta Żelosko

Filmy Nowych Horyzontów 2011 (1/3)
— Ewa Drab, Karol Kućmierz, Urszula Lipińska, Patrycja Rojek, Konrad Wągrowski, Kamil Witek, Zuzanna Witulska

Tegoż autora

Pozamiatane
— Łukasz Gręda

Ręce opadły
— Łukasz Gręda

Lost
— Łukasz Gręda

Dni jak ścięte wąsy
— Łukasz Gręda

Strzelają się
— Łukasz Gręda

Gumowe kule
— Łukasz Gręda

W ciemność
— Łukasz Gręda

Zaczęło się
— Łukasz Gręda

Słowiańska pełnia
— Łukasz Gręda

Pod wulkanem, czyli potworne kino Wesa Andersona
— Łukasz Gręda

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.