Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 15 sierpnia 2022
w Esensji w Esensjopedii

‹27 Warszawski Festiwal Filmowy›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Organizator Warszawska Fundacja Filmowa
CyklWarszawski Międzynarodowy Festiwal Filmowy
MiejsceWarszawa
Od7 października 2011
Do16 października 2011
WWW

27 WFF: Dzień siódmy
[„27 Warszawski Festiwal Filmowy” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Dokument zainscenizowany z pomysłowością robiącą wielkie wrażenie, historyczna gęstwina podana w wyrafinowanej narracji, czysto rozrywkowa, pierwszorzędna komedia, film szybko ulatujący z pamięci, klasyczny przykład przerostu formy nad treścią – słowem, dzień siódmy na Warszawskim Festiwalu Filmowym.

Urszula Lipińska, Jarosław Loretz, Zuzanna Witulska

27 WFF: Dzień siódmy
[„27 Warszawski Festiwal Filmowy” - recenzja]

Dokument zainscenizowany z pomysłowością robiącą wielkie wrażenie, historyczna gęstwina podana w wyrafinowanej narracji, czysto rozrywkowa, pierwszorzędna komedia, film szybko ulatujący z pamięci, klasyczny przykład przerostu formy nad treścią – słowem, dzień siódmy na Warszawskim Festiwalu Filmowym.

‹27 Warszawski Festiwal Filmowy›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Organizator Warszawska Fundacja Filmowa
CyklWarszawski Międzynarodowy Festiwal Filmowy
MiejsceWarszawa
Od7 października 2011
Do16 października 2011
WWW
„Droga na drugą stronę” („Crulic – The Path to Beyond”, reż. Anca Damian)
Czy tego chcemy czy nie, moc współczesnego kina, także dokumentalnego, leży w formie i Anca Damian zdaje się świetnie to rozumieć. Sposób narracji i przedstawiania wydarzeń w tym filmie skłania się metodzie łączenia dokumentalnego materiału z animacją. Zwłaszcza początkowe sceny stanowiące biograficzną notkę o dzieciństwie i życiu Claudio Crulica na tyle barwnie wprowadzają widza w świat bohatera, że aż trudno uwierzyć, gdzie ten film nas zaprowadzi. Przedstawiona w dokumencie historia swego czasu była dosyć głośna po obu stronach konfliktu: polskiej i rumuńskiej. Rumun Crulic w trakcie podróży po świecie przybywa do Polski, gdzie staje się głównym podejrzanym o kradzież portfela i trafia do krakowskiego więzienia. Claudio desperacko próbuje walczyć o wolność i sprawiedliwość, uciekając się w końcu do drastycznego sposobu demonstracji swojej niewinności. Podejmuje głodówkę, która po jakimś czasie doprowadza go do wagi 40 kilogramów i śmierci. Choć wiele faktów składało się na jego korzyść, nikt w porę nie usłyszał krzyku Claudio. Tę wstrząsającą historię, Anca Damian przeniosła w odrealniony ekranowy świat, który jeszcze podsycił jej dramatyzm. Zamiast suchej relacji z faktów, „Droga na drugą stronę” przypomina raczej coś w stylu osobistej refleksji nad życiem Crulica, a zwłaszcza jego finalnym aktem. W potoczystej opowieści nie ma jednak nadmiernego psychologizowania i zażartego śledztwa. W centrum zainteresowań reżyserki leży głównie ludzki wymiar tej tragedii którzy, trzeba przyznać, zainscenizowała z pomysłowością robiącą wielkie wrażenie.
Urszula Lipińska
„17 godzin” („17 Hours”, reż. Chema de la Pena)
Historyczna gęstwina podana w wyrafinowanej narracji. „17 godzin” to kino bez fajerwerków, suche, niemal dokumentalne, wiernie śledzące wydarzenia i nierozpraszające się próbami budowania emocji tradycyjnymi środkami. Tych kilkanaście gorących godzin z kart hiszpańskiej historii przybliża wydarzenia z 1981 roku. W ciągu jednej nocy, dwunastu uzbrojonych żołnierzy bierze za zakładników trzystu pięćdziesięciu deputowanych, zamyka ich w sali kongresu i rozpoczyna batalię o przywrócenie dyktatury w kraju. Intensywność opowiadania tego filmu robi wrażenie: dobrze znać konteksty, bo łatwo się w nim zgubić. „17 godzin” porusza dramatyzmem losów jednostki uwikłanej w politykę, choć trzyma się z dala od tanich chwytów. Nie znamy bohaterów od strony innej niż tej ściśle związanej z wydarzeniami historycznymi i to wielka zasługa reżysera, że przekonał nas do nich bardzo ograniczonymi środkami. Powściągliwie grający aktorzy, akcja rozbita zaledwie na trzy miejsca, dramaturgia zaklęta głównie w dialogu – „17 godzin” to totalna odwrotność polskiego kina historycznego. Pewnie dlatego tak bezceremonialnie wciąga nas w sam środek wydarzeń i nie puszcza do samego końca.
Urszula Lipińska
„Superclásico” („Superclásico”, reż. Ole Christian Madsen)
Seans z „Superclasico” to jak degustacja dobrego wina – może wprawić w przyjemny rausz a nie powoduje kaca. Christiana, wielbiciela dobrych trunków i właściciela małego sklepiku z winami, właśnie opuściła żona. Mężczyzna zamiast pogodzić się z tym faktem, postanawia udać się do Argentyny wraz z synem, Oskarem i odzyskać żonę, która aktualnie mieszka w nieprzyzwoicie luksusowej wilii z narzeczonym – znanym i nieziemsko przystojnym piłkarzem, nagminnie paradującym po posesji bez majtek. Na sukces filmu, oprócz zabawnych gagów i postaci (kulturalni złodzieje, mechanik-filozof, pokojówka skrywająca pod nieskazitelnym fartuchem wulkan seksualnej energii), składa się gorąca atmosfera skąpanego w słońcu Buenos Aires, podrasowana odpowiednią muzyką. Nie zabraknie przy tym lekko nostalgicznych tonów, ocierających się o konwencję realizmu magicznego, zwłaszcza w rozbudowanym wątku Oskara i jego pierwszej miłości (cudowna scena tańczących karaluchów). Ole Christian Madsen udowadnia, że da się zrobić czysto rozrywkową, pierwszorzędną komedię, nie schlebiając przy tym najmniej wyrafinowanym gustom.
Zuzanna Witulska
„Jestem Mitsuko” („Mitsuko kankaku”, reż. Kenji Yamauchi)
Tytuł filmu jest trochę zwodniczy, bowiem w tej opowieści tak naprawdę bohaterki są dwie: siostry Mitsuko i Emi. Młodsza z nich, Mitsuko, zajmuje się fotografią i w związku z wymuszoną przez mającego finansowe kłopoty ojca sprzedażą domu rozpoczyna pracę jako barmanka w nocnym lokalu. Starsza Emi, próbująca odgrywać wobec Mitsuko rolę matki, wikła się w tym czasie w romans z żonatym szefem firmy, w której pracuje. Obie natomiast mają kłopoty z natrętnym amantem, zmyślającym niestworzone rzeczy po to tylko, by być jak najbliżej Mitsuko, w której się zadurzył. Jak widać z powyższego, fabułka jest nieskomplikowana i z grubsza oparta na umiarkowanie ciepłym, dość często absurdalnym humorze, który ma osładzać różne życiowe niepowodzenia. Niestety, im dalej w las, tym mocniej humor przygniatany jest przez sceny jawnie dramatyczne, aż w końcu reżyser sięga po broń ostateczną – wiadro krwi. Wysiłek to jednak daremny, bo film, mimo że porządnie zrobiony i nieźle zagrany, bardzo szybko ulatuje z pamięci, ani ucząc widza czegoś konkretnego, ani go przesadnie bawiąc.
Jarosław Loretz
„Trzy i pół” („Seh-O-Nim”, reż. Naghi Nemati)
Przyzwyczajono nas, że kino irańskie to smakołyk. Praktycznie co film, to tematyka ważka, głęboka i poruszająca, a twórcy, którzy w tych produkcjach maczali palce, to godni naśladownictwa fachowcy. A tu proszę, trafia się taki „Trzy i pół” i nijak do schematu nie pasuje. Owszem, fama niesie, że został zakazany w rodzimym kraju, że reżyser ma przez niego same kłopoty, bo tematyka trudna i niewygodna, że w końcu to dzieło poruszające tematy tabu. No cóż, może to i prawda, przynajmniej z tą cenzurą i kłopotami, ale tak na zdrowy rozum trudno stwierdzić, co jest takiego niezwykłego w opowiedzianej przez Nematiego historii. Bo to, co się przytrafia trójce bohaterek, owszem, jest naznaczone tragedią, ale – jeśli nie liczyć biurokracji meldunkowej – mogłoby się zdarzyć w dowolnej części ziemskiego globu. Sednem akcji jest bowiem próba ucieczki za granicę trzech więźniarek, które wyszły na kilkudniową przepustkę. Przez cały film plączą się one po kraju kradzionym samochodem i wykłócają telefonicznie ze szmuglerem, a w międzyczasie jedna z nich odkrywa, że jest w ciąży. I tyle. Żeby to jeszcze było zajmująco opowiedziane – ale nie jest. Historia niemożliwie się wlecze, serwując w nadmiarze długie najazdy kamery na twarze bohaterek, natomiast niemal zupełnie zapominając o uwiarygodnieniu postaci, o których widz do samego końca praktycznie niczego konkretnego się nie dowiaduje. Na dokładkę od czasu do czasu trafia się scena, która znalazła się tutaj prawem kaduka, jak choćby potrącenie pieszego przez szmuglera. Trochę ożywczego zamieszania wprowadza w śniętą intrygę sama końcówka filmu, ale na ratowanie obrazu, w istocie błahego mimo poważnej, ciężkiej formy i objawionego na samym finiszu tragizmu, jest już zdecydowanie za późno. „Trzy i pół” to taki klasyczny przykład przerostu formy nad treścią.
Jarosław Loretz
koniec
14 października 2011

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

East Side Story: Krwawiący i płonący step
Sebastian Chosiński

14 VIII 2022

Przed ośmioma laty kazachska reżyserka Marina Kunarowa nakręciła wyjątkowo nieudane kino akcji pod postacią „Polowania na Ducha”. Na szczęście kolejny jej projekt to film z zupełnie innego wymiaru. W „Płaczu Wielkiego Stepu” postanowiła bowiem zmierzyć się z tragiczną historią swojej ojczyzny i tym samym oddać hołd ponad ośmiu milionom Kazachów, którzy stracili życie w wyniku głodu i represji w latach 20. i 30. XX wieku.

więcej »

Peryferia: Odc. 2. Nie ma ucieczki od przeznaczenia
Marcin Mroziuk

12 VIII 2022

Mogłoby się wydawać, że upadek w bezdenną przepaść powinien nieuchronnie zakończyć się śmiercią. Szybko przekonamy się jednak, że w przypadku dziury na polu Abbottów tak się nie dzieje. Nieco więcej na temat właściwości tego niezwykłego obiektu dowiadujemy się dopiero pod koniec odcinka.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Zdradzony koniokrad
Sebastian Chosiński

10 VIII 2022

Kirgiski reżyser Bołotbek Szamszyjew zasłynął jako jeden z najwybitniejszych ekranizatorów twórczości swego rodaka Czingiza Ajtmatowa. Mało kto jednak przy tym pamięta, że jego dwa pierwsze filmy pełnometrażowe były easternami. Zaczął od „Wystrzału na przełęczy Karasz” – opowieści o samotnym mścicielu Bachtygule.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

27 WFF: Dzień dziesiąty i ostatni
— Urszula Lipińska, Jarosław Loretz, Zuzanna Witulska

27 WFF: Dzień dziewiąty
— Urszula Lipińska, Jarosław Loretz, Patrycja Rojek

27 WFF: Dzień ósmy
— Urszula Lipińska, Jarosław Loretz, Patrycja Rojek, Zuzanna Witulska

27 WFF: Dzień szósty
— Urszula Lipińska, Jarosław Loretz, Patrycja Rojek, Zuzanna Witulska

27 WFF: Dzień piąty
— Urszula Lipińska, Jarosław Loretz, Patrycja Rojek, Zuzanna Witulska

27 WFF: Dzień czwarty
— Urszula Lipińska, Jarosław Loretz, Patrycja Rojek, Zuzanna Witulska

27 WFF: Dzień trzeci
— Jarosław Loretz, Patrycja Rojek, Zuzanna Witulska

27 WFF: Dzień drugi
— Urszula Lipińska, Jarosław Loretz, Patrycja Rojek, Zuzanna Witulska

27 WFF: Dzień pierwszy
— Urszula Lipińska, Jarosław Loretz, Zuzanna Witulska

Z tego cyklu

Dzień dziesiąty i ostatni
— Urszula Lipińska, Jarosław Loretz, Zuzanna Witulska

Dzień dziewiąty
— Urszula Lipińska, Jarosław Loretz, Patrycja Rojek

Dzień ósmy
— Urszula Lipińska, Jarosław Loretz, Patrycja Rojek, Zuzanna Witulska

Dzień szósty
— Urszula Lipińska, Jarosław Loretz, Patrycja Rojek, Zuzanna Witulska

Dzień piąty
— Urszula Lipińska, Jarosław Loretz, Patrycja Rojek, Zuzanna Witulska

Dzień czwarty
— Urszula Lipińska, Jarosław Loretz, Patrycja Rojek, Zuzanna Witulska

Dzień trzeci
— Jarosław Loretz, Patrycja Rojek, Zuzanna Witulska

Dzień drugi
— Urszula Lipińska, Jarosław Loretz, Patrycja Rojek, Zuzanna Witulska

Dzień pierwszy
— Urszula Lipińska, Jarosław Loretz, Zuzanna Witulska

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.