Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 19 stycznia 2018
w Esensji w Esensjopedii

O jednego wampira za daleko

Esensja.pl
Esensja.pl
Błyszczące w słońcu wampiry od Stephanie Meyer nawiedziły ekrany po raz czwarty w budzącej ogromne kontrowersje serii ekranizacji popularnej książki „Zmierzch”. „Przed świtem” to pierwsza część pomyślanego jako dyptyk finału cyklu. Jeśli tak ma wyglądać koniec wielkiego fenomenu popkulturowego, to pozostaje tylko uciec w popłochu w objęcia innych filmowych krwiopijców, chociażby telewizyjnych braci Salvatore, ponieważ najnowszy „Zmierzch” jest tworem przesłodzonym, niespójnym, nudnym i żenująco absurdalnym.

Bill Condon
‹Saga Zmierzch: Przed Świtem. Część 1›

EKSTRAKT:20%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSaga Zmierzch: Przed Świtem. Część 1
Tytuł oryginalnyThe Twilight Saga: Breaking Dawn, Part 1
Dystrybutor Monolith
Data premiery18 listopada 2011
ReżyseriaBill Condon
ZdjęciaGuillermo Navarro
Scenariusz
ObsadaKristen Stewart, Robert Pattinson, Taylor Lautner
MuzykaCarter Burwell
Rok produkcji2011
Kraj produkcjiUSA
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Pierwsza część cyklu rozczarowała kinomanów, ale podbiła serca fanów. Jednak z perspektywy czasu i w porównaniu z najnowszą odsłoną, „Zmierzch” w reżyserii Katherine Hardwicke okazuje się nieszkodliwym filmem z kilkoma solidnymi zaletami, do których na pewno można zaliczyć klimat zagrożenia, obraz nastoletniej miłości idealnej i temat tęsknot za czystymi, bezinteresownymi uczuciami. Z tym że materiał wyjściowy w postaci powieści Meyer również utrzymywał się w bezpiecznych obszarach przeciętności. Kolejne odcinki „Zmierzchu” budziły natomiast już większe wątpliwości – „Księżyc w nowiu” był zakalcem bez pomysłu, przebitym kilkakrotnie przez „Zaćmienie”, które zostało przyprawione odrobiną autoironii i wzbogacone dynamicznymi ujęciami akcji. Niestety, w „Przed świtem” Billa Condona wykres jakości znów gwałtownie opada. To przede wszystkim kwestia dosłownego potraktowania literackiego pierwowzoru i powtarzania błędów pisarki, lecz również problem rozbicia adaptacji na dwie części.
Bella i Edward, czyli dziewczyna i przystojny wampir-wegetarianin, postanawiają się pobrać. Ślub pociąga za sobą perspektywę przemienienia bohaterki w krwiopijcę i porzucenia dotychczasowego życia w pobliżu rodziny i znajomych. Jednak twórców niespecjalnie interesuje możliwość uznania związku Belli i Edwarda za metaforę drastycznych zmian towarzyszących wchodzeniu w dorosłość. Condon prowadzi główny wątek topornie, nie starając się przekuć kiepskiej fabuły w historię oferującą coś ponad odhaczenie najważniejszych wydarzeń książkowych. Po obowiązkowych rozterkach spod znaku „czy na pewno chcesz wychodzić za potwora?” przychodzi czas na wesele i złowróżbne koszmary Belli. Rozciągnięta do granic możliwości sekwencja ślubu nie ma treści, nastroju ani dynamiki. Nie wprowadza do serii niczego nowego, oprócz kolejnego długiego i wspieranego rzewną piosenką w tle pocałunku bohaterów. Po weselu następuje miesiąc miodowy na małej wysepce w okolicach Rio de Janeiro, podczas którego podstawowym dylematem bohaterów jest potencjalne wyzwolenie niszczycielskich sił u Edwarda pod wpływem podniecenia namiętnością nocy poślubnej. W oczekiwaniu na zawiązanie akcji upływa połowa seansu, po czym staje się! Bella zaczyna nosić w ciele dziecko-mutanta, pół-wampira, pół-człowieka. Nie jest to żadnym zaskoczeniem, ponieważ już w oficjalnym zwiastunie filmu twórcy nie omieszkali bezpośrednio zasugerować podobnego rozwoju wydarzeń. W dalszej części filmu okazuje się jednak, że dziecko jest silniejsze od Belli, a jego obecność nie podoba się watasze wilków.
To, co następuje po ciążowym zwrocie akcji przekracza granice logiki i sensu filmowego świata. W szarpaninie między wyczerpaną Bellą, która upiera się przy donoszeniu dziecka do szczęśliwego rozwiązania, wyrzucającym sobie seks z żoną Edwardem i lojalnym wobec przyjaciółki Jacobem-wilkołakiem nie ma już napięcia, chwilami pojawiającego się w „Zaćmieniu”. Pozostał tylko absurd, toporność i poczucie bezcelowości. Brakuje nawet możliwości wpisania na siłę w ramy historii metafory dorastania. Zwłaszcza, że trójka głównych aktorów – Kristen Stewart, Robert Pattinson i Taylor Lautner – z braku przyzwoitego materiału są jeszcze bardziej sztuczni i nieprzekonujący, niż mogłoby sugerować ich małe doświadczenie. Zawodzi zwłaszcza Stewart, która ledwo zaczęła robić karierę, a już wpadła w pułapkę wyeksploatowanych grymasów i jednowymiarowych min.
Szkoda, że filmowy „Zmierzch” nie skończył się razem z „Zaćmieniem”. Wielbiciele serii i antyfani nadal darliby koty, ale przynajmniej dałoby się zrozumieć nastolatki oczarowane miłością idealną między Bellą i Edwardem – w końcu popularność cyklu opiera się przede wszystkim na tęsknotach młodych dziewcząt za prawdziwą i niepokonaną miłością. W „Przed świtem” na próżno szukać uroków tzw. guilty pleasure, bezwstydnej przyjemności. To już tylko i po prostu zły film.
koniec
15 grudnia 2011
dodajdo

Komentarze

16 XII 2011   08:30:52

RedNacz powinien dać Ewie dodatek za pracę w szkodliwych warunkach. :-)

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Ludzie na skraju załamania nerwowego
Konrad Wągrowski

19 I 2018

Czy mamy już polskie „Dzikie historie”? Pokazywany na festiwalu Forum Kina Europejskiego ORLEN Cinergia „Atak paniki” może nie jest jeszcze dziełem na miarę filmu Damiána Szifrona, ale naprawdę niewiele mu brakuje. Debiutancki film Pawła Maślony już zebrał wiele w pełni zasłużonych pochwał.

więcej »

East Side Story: Współczesny western górniczy
Sebastian Chosiński

14 I 2018

Nieczęsto zdarza się, aby uznany reżyser zdecydował się stanąć przed kamerą po… ćwierćwieczu milczenia. Mówiąc jednak precyzyjniej: po dwudziestu pięciu latach przerwy w realizacji filmów fabularnych. Bo dokumentalne jednak w tym czasie kręcił. Chodzi o Ormianina Karena Geworkiana, który „Całą naszą nadzieją…” postanowił zabrać głos w dyskusji nad bardzo ważną dla Rosji (choć nie tylko dla niej) kwestią społeczną.

więcej »

Blaski i cienie świata liliputów
Konrad Wągrowski

11 I 2018

Najnowszy film Alexandra Payne’a zaskakuje formą i tematem, ale budzi przy tym raczej mieszane uczucia.

więcej »

Polecamy

Partia na party w czasach Brexitu

Dobry i Niebrzydki:

Partia na party w czasach Brexitu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Jak smakują Porgi?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Chwała na wysokości?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Podręczne z Kairu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Atak paniki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Coco jest spoko, ale czy to kolejne arcydzieło?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Męska wrażliwość nie ma racji bytu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

To nie Ragnarok, tylko Ragnaroczek
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Grimm Girl, czyli diabeł tkwi w szczegółach
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Tegoż twórcy

O pozorach, raz jeszcze
— Wojciech Lewandowski

Esensja ogląda: Marzec 2017 (3)
— Piotr Dobry, Marcin Osuch, Jarosław Robak

Berlinale 2015: Ostatni ukłon
— Marta Bałaga

Gorzki happy end?
— Gabriel Krawczyk

Blask sukcesu
— Ewa Drab

Tegoż autora

Szybciej. Głośniej. Więcej zębów
— Ewa Drab

Samochody (nie) latają
— Ewa Drab

Kreacja automatyczna
— Ewa Drab

PR rządzi światem
— Ewa Drab

(I)grać i (wy)grać z czasem
— Ewa Drab

Llewyn Davis jest palantem
— Piotr Dobry, Ewa Drab, Grzegorz Fortuna

Wszyscy jesteśmy oszustami
— Ewa Drab

Rzut kośćmi i sekrety Freuda
— Ewa Drab

Kto się boi Vina Diesla?
— Ewa Drab

Duch z piwnicy
— Ewa Drab

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.