Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 4 grudnia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Oleg Pogodin
‹Dom›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDom
Tytuł oryginalnyДом
ReżyseriaOleg Pogodin
ZdjęciaAntoine Vivas-Denisow
Scenariusz
ObsadaSiergiej Garmasz, Bohdan Stupka, Władimir Jepifancew, Łarisa Maliewannaja, Jekatierina Riednikowa, Gleb Podgorodinski, Igor Sawoczkin, Aleksandra Bliednaja, Jewgienija Dmitrijewa, Aleksander Nazarow, Piotr Zajczenko, Tatiana Szczankina, Iwan Dobronrawow, Kirył Połuchin, Anżela Kolcowa, Jelizawieta Romanowa
MuzykaEduard Artiemjew
Rok produkcji2011
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania127 min
Gatunekdramat, sensacja
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

East Side Story: Peckinpah. Rodriguez. Bergman. Zemsta i doński step
[Oleg Pogodin „Dom” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
1 2 »
Jezuuu!!! Obsady mogłyby pozazdrościć „Domowi” Olega Pogodina najsłynniejsze hollywoodzkie superprodukcje. Bohdan Stupka, Siergiej Garmasz, Władimir Jepifancew czy Jekatierina Riednikowa to nie tylko gwiazdy największego formatu w Rosji, ale przede wszystkim fenomenalni aktorzy. Film zaś, w którym grają, choć zaczyna się jak kameralny dramat psychologiczny, to kończy jak krwawy western w stylu Sama Peckinpaha.

Sebastian Chosiński

East Side Story: Peckinpah. Rodriguez. Bergman. Zemsta i doński step
[Oleg Pogodin „Dom” - recenzja]

Jezuuu!!! Obsady mogłyby pozazdrościć „Domowi” Olega Pogodina najsłynniejsze hollywoodzkie superprodukcje. Bohdan Stupka, Siergiej Garmasz, Władimir Jepifancew czy Jekatierina Riednikowa to nie tylko gwiazdy największego formatu w Rosji, ale przede wszystkim fenomenalni aktorzy. Film zaś, w którym grają, choć zaczyna się jak kameralny dramat psychologiczny, to kończy jak krwawy western w stylu Sama Peckinpaha.

Oleg Pogodin
‹Dom›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDom
Tytuł oryginalnyДом
ReżyseriaOleg Pogodin
ZdjęciaAntoine Vivas-Denisow
Scenariusz
ObsadaSiergiej Garmasz, Bohdan Stupka, Władimir Jepifancew, Łarisa Maliewannaja, Jekatierina Riednikowa, Gleb Podgorodinski, Igor Sawoczkin, Aleksandra Bliednaja, Jewgienija Dmitrijewa, Aleksander Nazarow, Piotr Zajczenko, Tatiana Szczankina, Iwan Dobronrawow, Kirył Połuchin, Anżela Kolcowa, Jelizawieta Romanowa
MuzykaEduard Artiemjew
Rok produkcji2011
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania127 min
Gatunekdramat, sensacja
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Czterdziestosześcioletni obecnie Oleg Pogodin, absolwent wydziału reżyserskiego Wszechrosyjskiego Państwowego Instytutu Kinematografii (WGIK) z 1993 roku, rozpoczynał karierę niepozornie – od kręcenia reklamówek i wideoklipów. Z biegiem czasu nabierał jednak rozpędu i wreszcie, po kilkunastu latach oczekiwania, udało mu się zrealizować kinowy hit – utrzymanego w konwencji przygód agenta Jamesa Bonda sensacyjnego „Niepokonanego” (2008), który trafił zresztą także, jako czteroodcinkowy miniserial, do telewizji. Dwa lata później Pogodin obecny był na planie drugiej części wojennego „bojewika” „Jesteśmy z przyszłości”, gdzie, między innymi do spółki z Estończykiem Andresem Puustusmaa, doglądał pracy swoich młodszych kolegów po fachu – Aleksandra Samochwałowa i Borisa Rostowa (choć jego nazwisko nie pojawiło się ani w napisach początkowych, ani końcowych obrazu). Potem z kolei przeniósł się na plan kolejnego swojego dzieła – dramatu psychologiczno-sensacyjnego „Dom”. W obsadzie udało mu się zgromadzić wielkie gwiazdy rosyjskiego kina i to aż z trzech pokoleń. W tym kontekście przestaje dziwić budżet filmu, który sięgnął 123 milionów rubli, co daje około 4 milionów dolarów. Na warunki amerykańskie nie jest to, co prawda, kwota przyprawiająca o szybsze bicie serca, ale w kraju naszych dawnych wschodnich sąsiadów wciąż jeszcze musi robić wrażenie. „Dom” trafił do szerokiej dystrybucji w Rosji 3 listopada 2011 roku, tydzień później miał natomiast swoją premierę na Ukrainie.
Obraz Pogodina przypomina dramat antyczny, jego twórca postanowił bowiem zachować jedność miejsca, czasu i akcji. Tytułowy dom to posiadłość pośrodku stepu gdzieś nad Donem, którą zamieszkuje wielopokoleniowa rodzina Szamanowów. Najstarszym jej przedstawicielem jest wiekowy Iwan Matwiejewicz, częściowo sparaliżowany, poruszający się na wózku inwalidzkim weteran Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Nie można mieć wątpliwości, że w latach młodzieńczych mógł wzbudzać postrach wśród rówieśników; odwagi też mu zapewne nie brakowało, czego dowodzi pokaźna ilość medali wojskowych, które ma w swojej kolekcji. Jego synem i obecną głową – a może raczej: patriarchą (bo do takiej właśnie roli aspiruje) – rodu jest Grigorij Iwanowicz, człowiek o żelaznym charakterze, który twardą ręką trzyma w posłuchu wszystkich członków rodziny. A jest ona nader liczna, ponieważ z Grigorijem Iwanowiczem i Nadieżdą Pietrowną (jego żoną) mieszkają także ich dzieci ze swoimi najbliższymi – synowie Dmitrij, Paszka i Andriej oraz córka Natalia. Zasady panujące w domu są jasne i proste, niezmienne od lat. Wszyscy pracują dla wspólnego dobra, wspólnie też jedzą posiłki, a rozdziałem zadań zajmuje się Grigorij Iwanowicz. On decyduje nie tylko o tym, kiedy synowie mają udać się w step na polowanie, ale również, kiedy można zabrać głos przy stole bądź odejść po skończeniu jedzenia. Subordynację wymusza wszystkimi możliwymi metodami – groźbą, terrorem psychicznym, a nawet użyciem siły. Dzieci – wszystkie już dorosłe, mające (poza najmłodszym Andriejem) swoje własne rodziny – nie potrafią przeciwstawić się jego woli. Nic więc dziwnego, że narasta w nich gniew i bunt, który znajduje ujście w nieakceptowanych przez ojca zachowaniach. Dmitrij odreagowuje stres, stosując przemoc wobec swojej żony Walentiny; Paszka i Andriej kombinują tylko, jak wyrwać się z rodzinnego domu; Natasza zdradza męża z miejscowym kombajnistą, z którym spotyka się codziennie o świcie w stepie albo okolicznym lesie. Upokarzany w ten sposób przez żonę Igor – wcześniej zdolny chemik, który zdecydował się porzucić dla Natalii karierę naukową – nie widzi dla siebie żadnej nadziei i, coraz bardziej zdesperowany, decyduje się podjąć wyjątkowo dramatyczną decyzję.
Grigorij Iwanowicz albo nie chce widzieć, albo naprawdę nie widzi narastających w rodzinie konfliktów. Można odnieść wrażenie, że żyje w jakimś wyimaginowanym świecie, nie dostrzegając zmian, które zachodzą dokoła. Ale moment poważnego przesilenia nadchodzi wielkimi krokami. Katalizatorem zdarzeń okazuje się rodzinna uroczystość – jubileusz (prawdopodobnie urodziny) Iwana Matwiejewicza – z okazji której w domu Szamanowów odbywa się wielki zjazd rodzinny. Z Moskwy przyjeżdża starsza z córek Grigorija Iwanowicza, Tamara, której mąż, Żyd, Boris Rojtman, jest znanym dziennikarzem telewizyjnym. Ku zaskoczeniu wszystkich pojawia się jednak jeszcze jeden, zupełnie niespodziewany gość – Wiktor, prawdziwy syn marnotrawny, który opuścił gniazdo dwadzieścia pięć lat wcześniej. Stało się to w wyjątkowo dramatycznych okolicznościach, które zmieniły całe życie młodego wówczas chłopaka. Wiktorowi towarzyszy trzech mężczyzn w czarnych garniturach; mają ze sobą wypchane torby, których zawartości nie pokazują nikomu. Mężczyzna prosi, aby informacja o jego pobycie nie wyszła poza ściany domu rodzinnego. Choć oficjalnie podaje się za biznesmena z Moskwy, chyba nikt z najbliższych nie ma wątpliwości, jakimi to interesami zajmuje się Szaman (tak mówią o nim „współpracownicy”). Nikt – poza ojcem, który wymusza na najbliższych szacunek wobec Wiktora, bo przecież wszystko, co posiadają, cały dom, to przecież za jego pieniądze. „Kim byśmy byli bez Witki?” – pyta retorycznie. Witia, dobrze ubrany, sprawiający wrażenie światowca, staje się dla młodszych braci (Paszki i Andrieja) oraz siostry Nataszy jedyną nadzieją na zmianę ich beznadziejnego, pozbawionego głębszych perspektyw życia. Gotowi są pójść za nim w ciemno, byle tylko wyrwać się z domu, który tak naprawdę jest dla nich więzieniem. Co jednak może im zaofiarować starszy brat? Okazuje się bardzo szybko, gdy na doński step dociera komando płatnych zabójców, którzy otrzymali zlecenie na Szamana.
Obraz Pogodina to typowy przykład filmowego postmodernizmu. Scenariusz został bowiem sklecony z wielu motywów obecnych w kinie światowym już od dawna (zbrodnia i kara, wina i zemsta). Bez większego trudu dostrzec można w nim inspiracje zarówno Samem Peckinpahem (vide „Dzika banda” z 1969 roku), jak i Robertem Rodriguezem („Desperado”, 1995), na dodatek przyprawione domieszką psychodramy z okolic Ingmara Bergmana („Milczenie”, 1963; „Hańba”, 1968; „Sceny z życia małżeńskiego”, 1973). Zaczyna się „Dom” jak dramat psychologiczny, kończy zaś – jak krwawy western, którego nie powstydziłby się żaden z mistrzów gatunku. Poza tym reżyser nasycił swoje dzieło wszechobecną, ale, o dziwo, wcale nie nazbyt nachalną, symboliką. Niemal wszystko – każdy czyn, każde słowo, każdy obraz – kryje w sobie drugie dno, niesie dodatkowe znaczenie. Warto więc oglądać film Pogodina w największym skupieniu od pierwszej minuty, aby wychwycić wszystkie tropy i podteksty. Już pierwsza scena robi wrażenie. Gdy Paszka i Andriej wracają o świcie z polowania, niosąc do domu zabitą zwierzynę, towarzyszy im szary wilk, który dochodzi aż do zabudowań – jego przeciągłe wycie brzmi jak memento, ostrzeżenie przed tym, co niebawem nastąpi. Nie bez znaczenia są też zadawane starszym co chwila przez trzynastoletnią Lenoczkę (córkę Dmitrija) pytania, które mają jej pomóc zrozumieć świat. Zapytawszy Igora, co to jest absurd (bo właśnie przeczytała to słowo w książce), uzyskuje od niego następującą odpowiedź: „To nasze życie”. Niby nic głębokiego, ale w odniesieniu do relacji międzyludzkich panujących w rodzinie Szamanowów – trudno przejść obok takiego wyznania obojętnie. „Dom” to bowiem także film o pozorach normalnego życia, o tętniących podskórnie nieporozumieniach, łatwo mogących przerodzić się w niechęć i nienawiść. Można jednak spojrzeć nań również jak na parabolę sowieckiego totalitaryzmu, uosabianego przez postaci starego Iwana Matwiejewicza (co to hitlerowskiego gada ścigał aż do jego berlińskiego legowiska) i Grigorija Iwanowicza, który, wzorem ojca, stara się „pielęgnować” rodzinne tradycje zamordyzmu. W tym kontekście Wiktora uznać można za inkarnację nowej Rosji, w której polityka, biznes, korupcja i zbrodnia żyją obok siebie w idealnej niemal symbiozie. Jak się okazuje w finale, wszystkim pisany jest ten sam los. Tragiczny. Ale czy sprawiedliwy?
1 2 »

Komentarze

21 XII 2011   00:44:55

Świetny film! Wręcz rewelacyjny!

23 XII 2011   18:40:49

Na tle tego całego amerykańskiego badziewia ten film prezentuje się bardzo ożywczo.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kasztanowy ludzik: Odc. 2. To dopiero początek koszmaru
Marcin Mroziuk

3 XII 2021

Kiedy Mark Hess wytrwale podąża tropem, który inni uznali za błędny, wprawdzie nie mamy pewności, czy uda mu się rzeczywiście odkryć coś istotnego, ale za to oczywiste się dla nas staje, czemu nie najlepiej dogaduje się on z przełożonymi.

więcej »

Kasztanowy ludzik: Odc. 1. Tajemnica goni tajemnicę
Marcin Mroziuk

29 XI 2021

Trzeba przyznać, że już sam początek „Kasztanowego ludzika” rzeczywiście wciska widzów w fotele. Wprawdzie później fabuła rozwija się zgodnie ze sprawdzonymi regułami gatunku, ale dla fanów dobrych kryminałów pierwszy odcinek będzie wystarczającą zachętą do obejrzenia całego serialu – będącego ekranizacją powieści Sørena Sveistrupa.

więcej »

Moja wielka, grecka tragedia
Agnieszka ‘Achika’ Szady

22 XI 2021

Czy „Eternals” to komiksowa głupotka z wydumanymi na siłę problemami, czy może tragedia na miarę antyczną, w której wybory jednostek mają wpływ na losy milionów? Jedno i drugie? Albo żadne z powyższych?

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.