Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 7 grudnia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Steve McQueen
‹Wstyd›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWstyd
Tytuł oryginalnyShame
Dystrybutor Gutek Film
Data premiery24 lutego 2012
ReżyseriaSteve McQueen
ZdjęciaSean Bobbitt
Scenariusz
ObsadaMichael Fassbender, Carey Mulligan, James Badge Dale
MuzykaHarry Escott
Rok produkcji2011
Kraj produkcjiWielka Brytania
Czas trwania99 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Bezwstydny
[Steve McQueen „Wstyd” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Zanim jeszcze „Wstyd” Steve’a McQueena wszedł na polskie ekrany, dostał niemal darmową reklamę ze strony krytyków i kinomanów, potępiających Akademię w czambuł z powodu braku choćby jednej nominacji do Oscara dla tego filmu. Oskarżenia o bigoterię, niechęć do spraw związanych z seksualnością, strach przed obrazem podejmującym problem w sposób bezkompromisowy – pretensji trochę się nazbierało. Przy okazji do Wstydu przyległa łatka Ostatniego tanga w Paryżu naszych czasów, co w moim przypadku – jako że film Bertolucciego uważam za stęchłą ramotę – nie nastrajało optymistycznie...

Piotr Sarota

Bezwstydny
[Steve McQueen „Wstyd” - recenzja]

Zanim jeszcze „Wstyd” Steve’a McQueena wszedł na polskie ekrany, dostał niemal darmową reklamę ze strony krytyków i kinomanów, potępiających Akademię w czambuł z powodu braku choćby jednej nominacji do Oscara dla tego filmu. Oskarżenia o bigoterię, niechęć do spraw związanych z seksualnością, strach przed obrazem podejmującym problem w sposób bezkompromisowy – pretensji trochę się nazbierało. Przy okazji do Wstydu przyległa łatka Ostatniego tanga w Paryżu naszych czasów, co w moim przypadku – jako że film Bertolucciego uważam za stęchłą ramotę – nie nastrajało optymistycznie...

Steve McQueen
‹Wstyd›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWstyd
Tytuł oryginalnyShame
Dystrybutor Gutek Film
Data premiery24 lutego 2012
ReżyseriaSteve McQueen
ZdjęciaSean Bobbitt
Scenariusz
ObsadaMichael Fassbender, Carey Mulligan, James Badge Dale
MuzykaHarry Escott
Rok produkcji2011
Kraj produkcjiWielka Brytania
Czas trwania99 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Recenzja nadesłana na Konkurs Esensji.
Koniec końców obraz McQueena okazał się dobry, ale w pewien sposób także rozczarowujący – a na pewno przereklamowany. Cały czas nie mogłem się zdecydować, czy historia trzydziestoletniego, spełnionego zawodowo menadżera uzależnionego od seksu (w każdej niemal jego formie), próbuje być obnażeniem emocjonalnej pustki wypełniającej współczesne społeczeństwo, piekącą publicystyką czy też raczej przypowieścią o winie i upadku, z moralitetowym zabarwieniem. Wydaje się, że McQueen kluczył po wszystkich trzech drogach, zawracając i nadrabiając dystans, ale równie często, co po ubitym trakcie, łaził po zalegającym pobocza bagnie.
Nie chcę przez to powiedzieć, że obraz jest zły – trzeba przyznać, iż pewne elementy reżyser rozegrał znakomicie. Pierwsza połowa filmu, kiedy budowany jest portret Brandona i jego świata, jest rewelacyjna: począwszy od długiego ujęcia otwierającego, z Fassbenderem leżącym w nieco trupiej pozie na łóżku, poprzez fragmenty prezentujące dystans mężczyzny do ludzi, w tym także kolegów z pracy – aż do samych zbliżeń seksualnych, które nie mają jednak wiele wspólnego z erotyzmem. Szybki numerek pod mostem, masturbacja pod prysznicem i w biurowej toalecie, oglądanie pornoli w kuchni, dziwka zamówiona do wynajętego mieszkania – wszystko to jest odarte z podniecenia, mechaniczne, wynika nie tyle z czystej potrzeby, co z przyzwyczajenia. Trudno zresztą zauważyć na twarzy Fassbendera zadowolenie po tych pospiesznych numerkach... Chłód i dystans zdaje się przenikać każdy poziom egzystencji bohatera – nawet jego mieszkanie pozbawione jest elementów mogących je nieco ocieplić, chociażby roślin doniczkowych. McQueen świetnie przedstawia dualizm między fizjologicznością, ukazywaną pod postacią nagiego Fassbendera, a wystudiowaną, w pewien sposób bezduszną formą; między zagubieniem i niepewnością wynikającą z randki z koleżanką z pracy, a pozbawioną wątpliwości fizycznością seksu. Jednak i tak to, co robi największe wrażenie, to gra aktorska. Fassbender w niezwykle przekonujący sposób portretuje człowieka, który powoli się wypala, wyniszcza, ale czyni to nie z powodu związanej z tym przyjemności, lecz niemożności zerwania z nałogiem. Mężczyznę wrażliwego, ale również władczego, o elektryzującym spojrzeniu (scena w metrze, gdy Brandon uwodzi wzrokiem obcą kobietę, jest subtelna, ale ma siłę solidnego kopa) a przy tym także wyrachowanego. Jednak znakomicie wtóruje mu Carey Mulligan w roli Sissy – zagubionej siostry, domagającej się uwagi i odrobiny miłości, tak samo jak Brandon naznaczonej pustką i rozpadem, ale zdeterminowanej, by odnaleźć jakąś uczuciową ostoję, mimo dość mizernych rezultatów. To właśnie kreacje aktorskie sprawiają, że wzajemna relacja rodzeństwa – dziwaczna, destruktywna, zdecydowanie nieco nienormalna – tak mocno działa na widza.
Ale skoro jest tak dobrze, to czemu jednak jest źle? Przede wszystkim dlatego, iż dla mnie film rozbija się na dwie dość wyraźne części – w pierwszej McQueen buduje świat Brandona, dokonuje jego wiwisekcji, odsłaniając jego alienację i dystans, zatracenie się w seksualnej aktywności, której reżyser jednak nie demonizuje. I tutaj pojawia się pierwszy problem: tak naprawdę, mimo swego nałogu, Brandon nie wydaje się nieszczęśliwy – dobrze wpisuje się w łańcuch jemu podobnych, samotnych atomów, negujących potrzebę dłuższych związków i zażyłych kontaktów. Dopiero przybycie Sissy – owego „pasożyta” łaknącego zainteresowania – ujawnia nieprzystosowanie mężczyzny. Tyle że kryzys bohatera nie musi wynikać li tylko z rozbicia iluzji samowystarczalności, ale także prostego faktu, iż zwykły porządek, wypracowany z czasem, został bezpardonowo rozbity przez przybycie niechcianego gościa. Ten brak mocnego akcentu da się łyknąć; gorzej, że w dalszej części filmu McQueen wpada w ton niemal moralizatorski. Moment, kiedy Brandon zostaje obnażony, zażenowany, kiedy jego pustka zostaje uwidoczniona, jest wstrząsem: tak dla niego, jak i dla widza; nagle świat menadżera ulega rozpadowi, dekonstrukcji. Jednak zamiast iść dalej w tym kierunku, reżyser zaczyna serwować widzowi rozwiązania nie tyle nawet oczywiste, co wręcz łopatologiczne. Jak pokazać, że bohater przeżywa kryzys i nie potrafi zbudować trwałej więzi? Ot, gdy ma przelecieć koleżankę z pracy, którą podrywa, nagle okazuje się impotentem, a późniejszy szybki numerek z przygodną laską ma być remedium, dowodem, że jednak nadal mu staje. Dalsze sceny to kolejne stopnie powolnego upadku, kiedy Brandon już nawet nie próbuje udawać, że seks ma jeszcze jakiekolwiek znaczenie, poza samym faktem jego uprawiania. Na dodatek McQueen, jakby dla odmiany, traktuje w tych partiach stosunek jak materialny znak upodlenia (widać to najlepiej, gdy bohater ląduje w pewnym momencie w obskurnym gejowskim klubie, gdzie czerwone światło i kopulujący wokół faceci budują niemal infernalny klimat). Estetyzacja – wysmakowana i trzymana w ryzach – tutaj uwalnia się i wpada w amok: kontrapunktowa muzyka klasyczna zaczyna trącić pompatycznością, scena seksu z dwiema prostytutkami, wydłużona ponad miarę, mimo wycieńczonej i przerażonej twarzy Brandona przemienia się mimowolnie w pean na rzecz płatnej miłości, zaś ostateczna przemiana przychodzi w rezultacie potwornie kiczowatego i melodramatycznego rozwiązania fabularnego. Gdyby nie ostatni obraz, przedstawiający bohatera w metrze, stanowiący znakomitą ramę i wprowadzający mocne niedopowiedzenie, finał filmu byłby potworną pomyłką.
Jednak „Wstyd” zobaczyć warto – McQueen stworzył pięknie skomponowane, momentami bardzo poruszające, choć może nie do końca zwarte dzieło, którego największą zaletą jest znakomite aktorstwo Fassbendera i Mulligan. I niekoniecznie mówię tutaj o cielesnych walorach aktorów... chociaż zapewne znajdą się i tacy, dla których będzie to główny wabik do wybrania się do kina.
koniec
12 marca 2012

Komentarze

12 III 2012   23:08:29

Wszystko fajnie, ale za zdanie o "Ostatnim tangu..." powinno ci się codziennie do końca roku wypłacać 10 pasów na gołą dupę.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kasztanowy ludzik: Odc. 3. Źli rodzice muszą być ukarani
Marcin Mroziuk

6 XII 2021

Nie ulega wątpliwości, że po tym, jak Thulin ocaliła życie Hessowi, ich współpraca zaczyna się coraz lepiej układać. To, co razem odkryją, pozwoli im zaś na przygotowanie pułapki na mordercę. Szkopuł tkwi w tym, że plan ten będzie wiązać się ze sporym ryzykiem.

więcej »

Niedoczarowana
Agnieszka ‘Achika’ Szady

5 XII 2021

Mirabelle to wyrodek: jako jedyna z potomkiń i potomków abueli Almy nie ma magicznych umiejętności. Czy silny charakter zrekompensuje tak drastyczne braki? „Nasza magiczne Encanto” to opowieść o dojrzewaniu… w pewnym sensie całej rodziny.

więcej »

Kasztanowy ludzik: Odc. 2. To dopiero początek koszmaru
Marcin Mroziuk

3 XII 2021

Kiedy Mark Hess wytrwale podąża tropem, który inni uznali za błędny, wprawdzie nie mamy pewności, czy uda mu się rzeczywiście odkryć coś istotnego, ale za to oczywiste się dla nas staje, czemu nie najlepiej dogaduje się on z przełożonymi.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Stosunki post(m)oralne
— Karolina Ćwiek-Rogalska

New York, New York co za piekielne miasto
— Paulina Jastrzębska

Niedosyt
— Tomasz Markiewka

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Marzec 2014 (1)
— Miłosz Cybowski, Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Luty 2014
— Sebastian Chosiński, Karolina Ćwiek-Rogalska, Piotr Dobry, Grzegorz Fortuna, Jarosław Loretz

Człowiek - persona non grata
— Gabriel Krawczyk

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.