Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 14 kwietnia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Paolo Sorrentino
‹Wszystkie odloty Cheyenne’a›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWszystkie odloty Cheyenne’a
Tytuł oryginalnyThis Must Be The Place
Dystrybutor Vue Movie Distribution
Data premiery16 marca 2012
ReżyseriaPaolo Sorrentino
ZdjęciaLuca Bigazzi
Scenariusz
ObsadaSean Penn, Frances McDormand, Shea Whigham, Harry Dean Stanton
MuzykaDavid Byrne, Will Oldham
Rok produkcji2011
Kraj produkcjiFrancja, Irlandia, Włochy
Czas trwania118 min
Gatunekdramat, kryminał, thriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Brzemię
[Paolo Sorrentino „Wszystkie odloty Cheyenne’a” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Wszystkie odloty Cheyenne’a” aspirują do miana kina ambitnego. Na aspiracjach ich zaleta niestety się kończy, bo choć najnowsza produkcja Paolo Sorrentino jest i zabawna, i zawiera inteligentny morał, brakuje jej siły przebicia.

Joanna Pienio

Brzemię
[Paolo Sorrentino „Wszystkie odloty Cheyenne’a” - recenzja]

„Wszystkie odloty Cheyenne’a” aspirują do miana kina ambitnego. Na aspiracjach ich zaleta niestety się kończy, bo choć najnowsza produkcja Paolo Sorrentino jest i zabawna, i zawiera inteligentny morał, brakuje jej siły przebicia.

Paolo Sorrentino
‹Wszystkie odloty Cheyenne’a›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWszystkie odloty Cheyenne’a
Tytuł oryginalnyThis Must Be The Place
Dystrybutor Vue Movie Distribution
Data premiery16 marca 2012
ReżyseriaPaolo Sorrentino
ZdjęciaLuca Bigazzi
Scenariusz
ObsadaSean Penn, Frances McDormand, Shea Whigham, Harry Dean Stanton
MuzykaDavid Byrne, Will Oldham
Rok produkcji2011
Kraj produkcjiFrancja, Irlandia, Włochy
Czas trwania118 min
Gatunekdramat, kryminał, thriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Chociaż włoski reżyser Paolo Sorrentino („Boski”) postanowił obsadzić w głównej roli Seana Penna, jego najnowsza produkcja wkrada się do polskich kin niezauważona, tylnymi drzwiami. Nie wiadomo, czy to z winy oskarowego zamieszania, marcowego zalewu zagranicznych blockbusterów, czy też raczej osobliwego charakteru filmu. Za granicą ta francusko-irlandzko-włoska koprodukcja, mimo całkiem przyjaznych i pozytywnych opinii krytyków, spotkała się z raczej chłodnym przyjęciem widzów. Może dlatego, że historia o wygasłej gwieździe nie do końca pasuje do wielkich multipleksów tak, jak tytułowy Cheyenne do pozornie idyllicznych i spokojnych przedmieść Dublina.
„Wszystkie odloty Cheyenne’a” to eklektyczna opowieść o artyście, którego dni świetności już dawno minęły, a jego wystawne życie to jedynie zasługa tantiem. Egzystencja Cheyenne’a to zresztą pasmo pozorów, przysłaniających ogromną samotność, odrzucenie i niemoc twórczą, skrywającą się w niedojrzałym – wbrew metryce – i zagubionym muzyku.
Sorrentino z pomocą genialnego Seanna Penna, ukrytego pod postacią eks-lidera grupy rockowej, stylizowanego na Roberta Smitha z The Cure, z zachowania przypominającego nieco wypraną z agresji wersję Ozzy’ego Osbourna, udowadnia, że upadek ze szczytu nie musi być raptowny. Może trwać latami, bez chwili wytchnienia. Historia samotności Cheyenne nie jest tak pełna fleszów ani niedającego szczęścia splendoru jak w „Somewhere. Między miejscami” Coppoli, a odrzucenie nie przybiera tak namacalnej formy jak w „Calu do szczęścia” Mitchella. Sorrentino podsuwa nam obraz tego, co może spotkać gwiazdę wielkiego formatu po tym, jak upłynie jej pięć minut. Ale dekadencja podstarzałego rockmana nie stanowi kwintesencji całej tej historii. Sorrentino zwraca swą odyseję na tory przemiany, w którą wplata wątek ojca – konserwatywnego Żyda – i Holokaustu.
Choć wszystkie te perturbacje Cheyenne’a mogą brzmieć śmiertelnie poważnie, historia z twarzą Seanna Peanna ukrytą pod toną makijażu, peruką kruczoczarnej czupryny i nieodłączną, czerwoną pomadką, to dość pogodna opowieść, nie pozbawiona humorystycznych akcentów. Jednak to właśnie rzeczony pierwszoplanowy aktor i jego kreacja, a nie sama historia, pokręcona i nieoczywista, doprowadziły najprawdopodobniej „Wszystkie odloty Cheyenne’a” do konkursu głównego na MFF w Cannes. Cheyenne to postać, której mimo osobliwej aparycji, po prostu nie da się nie lubić, bo utożsamia pewien powszechny, niewypowiedziany lęk przed odrzuceniem. Prócz kreacji aktorskiej Penne’a film może pochwalić się jeszcze jednym atutem – oryginalnym montażem, okraszonym cudowną, równie eklektyczną co cała historia, muzyką, która stanowi transparentne dopełnienie całego obrazka.
Mam duże wątpliwości, czy „Wszystkie odloty Cheyenne’a” sprzedadzą się w wersji kinowej. Brakuje mu wielkoformatowego polotu, dobrego marketingu i kilku silnych argumentów (poza Seannem Pennem), które stałyby się rzecznikiem w walce o decyzję repertuarową widza. Wszak filmów dobrze zmontowanych, umiarkowanie interesujących, opatrzonych informacją o udziale w znamienitym, międzynarodowym festiwalu, u nas dostatek.
koniec
16 marca 2012

Komentarze

16 III 2012   03:41:49

Kilka rzeczy odebrałem nieco inaczej. Wydaje mi się, że:
1. Nie może być mowy o upadku ze szczytu, a o decyzji pod wpływem emocji, ewentualnie przemyśleń. Celowe wycofanie się w cień, co oczywiście można odbierać jako upadek, niemniej tak nie uważam. Nawet jeżeli jego pięć minut minęło, to żyje tak jak chce. Można co najwyżej przypiąć mu łatę ekscentryka albo dziwaka. Nie jest celem powrót na szczyt, możliwy od zaraz. do faceta dotarło jakie konsekwencje może mieć jego twórczość, stąd niemoc twórcza. Upadek, dekadencję, niemoc twórczą w połączeniu z desperacką próbą powrotu na szczyt, wyśmienicie przedstawiono w Performance z 1970 roku, z Jaggerem w roli byłego gwiazdora.
2. Odrzucenie też odpada, przynajmniej moim zdaniem, co wypływa z punktu pierwszego. Nie odrzuca go rodzina ani przyjaciele, tym bardziej fani, sam rezygnuje. relacje z ojcem to konsekwencja jego wyborów 3 dekady wcześniej.
3. Samotność, też nie. Szczęśliwy związek, przynajmniej tak odbieram małżeństwo. Się przecież kochają (bardzo dobra kreacja F. McDormand). Otacza się ludźmi których do siebie dopuszcza.
4. Dekadencja to chyba zbyt mocne słowo. Nie chleje, nie ćpa (kiedyś wciągał, bo igieł się boi), nawet nie pali, jest wierny żonie w skrócie nie łajdaczy się. Strój, makijaż, nietypowy sposób wysławiania, wreszcie znudzenie to na dekadencję zbyt mało. Facet prowadzi zwykłe, trochę nudne życie rentiera.
5. Podoba mi się sposób w jaki film traktuje o Holokauście. Przekaz kierowany jakby do innej generacji aniżeli ofiary i dzieci ofiar. Tak mię się wydaje :).
6. To nie tylko opowieść o byłej gwieździe. Cóż pokręcona i nieoczywista historia, dodam jeszcze, że nieco pretensjonalna, to prócz obłędnej kreacji Penna zdecydowanie atut obrazu. warto wspomnieć o błyskotliwych uwagach wypowiadanych przez głównego bohatera wywołujących uśmiech, a jednocześnie niezwykle trafnych.

19 III 2012   15:30:59

Co autorka ma na myśli, pisząc, że film wchodzi tylnymi drzwiami???

19 III 2012   17:02:33

A to, że film wszedł na nasze ekrany nie robiąc wielkiego, marketingowego zamieszania :). Niemal do dnia premiery było o nim bardzo cicho w mediach. Pozdrawiam.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Ferajna z Baker Street: Odc. 4. Wszystkie twarze mordercy
Marcin Mroziuk

13 IV 2021

W kolejnym dochodzeniu, które doktor Watson zleca Bei i jej towarzyszom, wyjaśnienie popełnionej zbrodni znowu wymaga odwołania się do zjawisk nadprzyrodzonych. I chociaż nadzorujący to śledztwo inspektor Lestrade nie wyklucza, że sprawca posiadał takie moce, to możemy się przekonać, że policjant z wyraźną niechęcią współpracuje z Jessie.

więcej »

Sky Rojo: Odc. 1. Wolne w burdelu
Marcin Mroziuk

12 IV 2021

Cóż z tego, że „Sky Rojo” w sumie nie jest złym serialem, skoro w przypadku nowego dzieła twórców „Domu z papieru” poprzeczka była ustawiona znacznie wyżej. Dla zaspokojenia oczekiwań widzów nie wystarcza więc postawienie na mieszankę przemocy i seksu okraszoną sporą dawką czarnego humoru.

więcej »

East Side Story: „Zwyczajny” komunizm
Sebastian Chosiński

11 IV 2021

Czy można wyobrazić sobie coś bardziej fascynującego i dramatycznego niż dwudziestowieczna historia Rosji? Znaczona trzema rewolucjami, wojnami toczonymi w Europie i Azji, dyktaturą bolszewików, z której wyrósł totalitaryzm stalinowski. Okres ten przybliżają trzy zrealizowane w ostatnich dwóch latach filmy dokumentalne: „Puste strony” Marii Popricack, „Szaman” Andrieja Osipowa oraz „Klasztor. Kim jesteśmy” Ełły Tuchareli.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Oddech starego człowieka
— Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Pażdziernik 2015 (1)
— Jarosław Loretz, Jarosław Robak

Dandys-wędrowiec
— Elżbieta Obroślak

Konkurs na recenzję filmową: Piękne kino
— Bartosz Marzec

Bogowie epoki ołowiu
— Tomasz Rachwald

Tegoż autora

Pyr-Con Epizod XV: Fani nacierają
— Joanna Pienio

Stary człowiek i Park Chan-wook
— Joanna Pienio

Budzi się zło. Martwe zło
— Jarosław Loretz, Joanna Pienio

Czterej pancerni
— Joanna Pienio

To jeszcze nie czas
— Joanna Pienio

Kupili ZOO – i co z tego?
— Joanna Pienio

Norweskie (złe) wychowanie
— Joanna Pienio

Zmysł utracony
— Joanna Pienio

W matni
— Joanna Pienio

Była sobie kobieta
— Joanna Pienio

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.