Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Natalia Nazarowa, Aleksandr Kasatkin
‹Córka›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCórka
Tytuł oryginalnyДочь
ReżyseriaNatalia Nazarowa, Aleksandr Kasatkin
ZdjęciaAndriej Najdionow
Scenariusz
ObsadaMaria Smolnikowa, Igor Mazepa, Jana Osipowa, Oleg Tkaczow, Władimir Miszukow, Maria Zwonariowa, Anastazja Imamowa, Władimir Kokoriew, Kirył Nazarow
MuzykaAleksandr Manockow
Rok produkcji2012
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania110 min
Gatunekdramat, psychologiczny
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

East Side Story: Bóg nie jest sentymentalny
[Natalia Nazarowa, Aleksandr Kasatkin „Córka” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
« 1 2

Sebastian Chosiński

East Side Story: Bóg nie jest sentymentalny
[Natalia Nazarowa, Aleksandr Kasatkin „Córka” - recenzja]

Nazarowa i Kasatkin nakręcili bardzo wyrazisty dramat obyczajowy z elementami thrillera psychologicznego, przywodzący na myśl swym ponurym i klaustrofobicznym małomiasteczkowym klimatem oparty na scenariuszu Friedricha Dürrenmatta film Ladislao Vajdy „W biały dzień” (1958). U Rosjan jednak, w przeciwieństwie do dzieła szwajcarskiego mistrza, bardzo ważną rolę odgrywa także wątek religijny. Nie bez powodu jedną z ofiar maniakalnego zabójcy jest córka popa. Ojciec Walentin musi tym samym zmierzyć się z własną słabością; musi nie tylko zwalczyć rodzące się w nim wątpliwości, ale również podnieść na duchu swoich bliskich – żonę Ninę i syna Ilję. Ale jak wytłumaczyć im fakt, że Bóg tak mocno doświadczył właśnie rodzinę swojego wiernego sługi? Czym sobie na to zasłużyli? W „Córce” pada więc odwieczne pytanie: Dlaczego, skoro jest tak wszechmocny i miłosierny, Najwyższy zezwala na czynienie Zła? Jedna z możliwych odpowiedzi jest taka: „Bóg nie jest sentymentalny. Może pokazać ci się od najgorszej strony, ale ty powinieneś Go przyjąć”. Kto wie, czy nie są to najważniejsze słowa, które padają w filmie Nazarowej i Kasatkina… Choć, przyglądając się scenariuszowi, można odnieść wrażenie, że jest to przede wszystkim opowieść o poszukiwaniu zwyrodniałego zbrodniarza – prawda wygląda trochę inaczej. Zagadka, kto zabija, zostaje bowiem wyjaśniona dość wcześnie, dzięki czemu autorzy mogą w dalszej części filmu skupić się na innych aspektach opowiadanej historii. Interesuje ich głównie to, dlaczego młode dziewczyny muszą ginąć, co kieruje mordercą? Jak udaje mu się prowadzić normalne życie, popełniając jednocześnie tak straszliwe zbrodnie? Bo przecież nikt, włącznie z policją, nie ma wątpliwości, że sprawcą jest człowiek z miasteczka lub jego okolicy, którego codziennie spotykają na ulicy, z którym wymieniają uśmiechy, może nawet uściski dłoni. Jednocześnie obraz skupia się na psychologii małomiasteczkowej społeczności, która po aresztowaniu zabójcy wydaje własny wyrok – nie tylko na niego, ale również na jego bliskich, którzy muszą teraz cierpieć za nieswoje winy. I znów rodzą się przy okazji kolejne etyczno-egzystencjalne pytania – o odpowiedzialność najbliższej rodziny za to, czego dopuszcza się jeden z jej członków, o Boga, który pozwala na eskalację przemocy, w końcu – o nas samych. Bo nie sposób, docierając do finału „Córki”, nie zastanowić się nad tym, jak sami zachowalibyśmy się w podobnej sytuacji?
Główne role nastoletnich bohaterów Nazarowa i Kasatkin powierzyli młodym aktorom bez większego doświadczenia na planie filmowym. Innę Krajnową zagrała dwudziestopięcioletnia Maria Smolnikowa, która za swoją kreację otrzymała nagrodę na X Moskiewskim Festiwalu Kina Ojczystego „Moskiewska Premiera”; w Maszę Kuzniecową wcieliła się jej rówieśniczka Jana Osipowa, natomiast w syna popa Ilję Fomina – Igor Mazepa (rocznik 1990). Dla całej trójki, doskonale znającej się ze studiów w RATI (byli w tej samej grupie), występ w „Córce” był kinowym debiutem. Podobnie zresztą jak dla starszego o pokolenie Władimira Miszukowa (filmowego ojca Walentina), który choć z wykształcenia jest aktorem, to jednak na chleb zarabia jako ceniony i wzięty fotografik (współpracuje z wieloma prestiżowymi pismami modowymi). Z kolei grający kapitana Bachmietjewa Kirył Nazarow jest absolutnym amatorem. Na plan „Córki” trafił z dwóch powodów: mniej istotny to ten, że jest szwagrem Natalii Wadimownej, bardziej – że na co dzień pracuje jako śledczy. Mógł więc jednocześnie służyć jako ekspert. Ojciec Inny obdarzony został twarzą Białorusina Olega Tkaczowa (rocznik 1966), znanego chociażby z „Riority” (2008) Piotra Todorowskiego, „Kadeta” (2009) Witalija Dudina, „Popa” (2009) Władimira Chotinienki i „Pięciu narzeczonych” (2011) Karena Oganesiana. W epizodach pojawiają się również Jewgienij Tkaczuk („Ja”, „Na końcu świata”) jako prokurator Titow oraz Maria Zwonariowa („Pietia w drodze do Królestwa Niebieskiego”, „Człowiek w oknie”) jako Galina, matka Maszy. Za kamerą, w roli operatora, Nazarowa i Kasatkin postawili doświadczonego, trzydziestopięcioletniego Andrieja Najdionowa – absolwenta WGIK-u i ucznia Wadima Jusowa – którego poznali na planie „Słuchając ciszy”, a który poza tym ma wpisaną w curriculum vitae także współpracę z Iwanem Wyrypajewem („Euforia”, 2006; „Tlen”, 2010). Za ścieżkę dźwiękową odpowiada natomiast Aleksandr Manockow, dla którego 2012 rok okazał się wyjątkowo pracowity – poza „Córką” skomponował też muzykę do „Konwoju” Aleksieja Mizgiriowa i „Dnia nauczyciela” Siergieja Mokrickiego.
koniec
« 1 2
25 listopada 2012

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

East Side Story: Alkoholowy szamański trans
Sebastian Chosiński

23 I 2022

Bohaterką kolejnego wyśmienitego filmu urodzonego i tworzącego w Jakucji reżysera Dmitrija Dawydowa jest kobieta, która w mieszkańcach wsi wzbudza strach, pogardę i obrzydzenie. A jednak to do niej przychodzą, kiedy ich bliskim nie są w stanie pomóc wykwalifikowani lekarze. Wtedy przestaje być tytułowym „Straszydłem”, a staje się ich ostatnią deską ratunku.

więcej »

Devs: Odc. 4. Teoria i praktyka
Marcin Mroziuk

22 I 2022

Jak można się było spodziewać, nie wszyscy w Amayi przestrzegają zakazu podglądania przyszłości. Teraz będziemy się więc zastanawiać, czy naprawdę musi się ziścić to, co zobaczył Forrest.

więcej »

Miłość i zbrodnia w jednym żyły domu
Sebastian Chosiński

21 I 2022

Spieszcie się oglądać stare szwedzkie kryminały na platformie Netflix, bo nie wiadomo, jak długo będą udostępnione. A warto, ponieważ, choć nie są to filmy powszechnie znane, to jednak nadzwyczaj godne uwagi. Po „Gdy robi się ciemno” dzisiaj zachęcamy Was do zaznajomienia się z „Pod osłoną mgły” Larsa-Erika Kjellgrena, którego pierwowzorem była powieść Vika Sunesona, nieznanego w naszym kraju klasyka skandynawskiego kryminału.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.