Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 28 maja 2020
w Esensji w Esensjopedii

Sacha Gervasi
‹Hitchcock›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułHitchcock
Dystrybutor Imperial CinePix
Data premiery1 marca 2013
ReżyseriaSacha Gervasi
ZdjęciaJeff Cronenweth
Scenariusz
ObsadaAnthony Hopkins, Scarlett Johansson, Jessica Biel, Michael Stuhlbarg, Helen Mirren, Toni Collette, Ralph Macchio, Danny Huston, James D'Arcy
MuzykaDanny Elfman
Rok produkcji2012
Kraj produkcjiUSA
WWW
Gatunekbiograficzny, dramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Pan i Pani Hitch
[Sacha Gervasi „Hitchcock” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Hitchock”, wbrew tytułowi, nie przedstawia całej biografii mistrza suspensu, ale opowiada o pewnym jej bardzo istotnym epizodzie – historii kręcenia jednego z najsłynniejszych filmów w karierze reżysera: „Psychozy”. Ale tak naprawdę to jest o czymś jeszcze innym.

Konrad Wągrowski

Pan i Pani Hitch
[Sacha Gervasi „Hitchcock” - recenzja]

„Hitchock”, wbrew tytułowi, nie przedstawia całej biografii mistrza suspensu, ale opowiada o pewnym jej bardzo istotnym epizodzie – historii kręcenia jednego z najsłynniejszych filmów w karierze reżysera: „Psychozy”. Ale tak naprawdę to jest o czymś jeszcze innym.

Sacha Gervasi
‹Hitchcock›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułHitchcock
Dystrybutor Imperial CinePix
Data premiery1 marca 2013
ReżyseriaSacha Gervasi
ZdjęciaJeff Cronenweth
Scenariusz
ObsadaAnthony Hopkins, Scarlett Johansson, Jessica Biel, Michael Stuhlbarg, Helen Mirren, Toni Collette, Ralph Macchio, Danny Huston, James D'Arcy
MuzykaDanny Elfman
Rok produkcji2012
Kraj produkcjiUSA
WWW
Gatunekbiograficzny, dramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
O tym, dlaczego powstawanie „Psychozy” jest warte uwagi pisałem przy okazji recenzji książki Stephena Rebello, na której oparty jest film.
O tym, dlaczego interesująca jest postać samego Hitchcocka, jednego z najwybitniejszych twórców w historii kina, postaci barwnej, ambitnej, ogarniętej różnorodnymi obsesjami, od lat zastanawiającej interpretatorów, w jakim stopniu wewnętrzne demony determinowały kształt jego dzieł – nie muszę chyba nikogo przekonywać. Opowieść o Hitchu, pokazanym poprzez perspektywę jego najsłynniejszego, pełnego podtekstów filmu, wydaje się więc być samograjem.
Niestety, głównym problemem z filmem Sachy Gervasiego jest to, że mimo zapowiedzi niewiele się z niego dowiemy o samym Hitchocku, a proces powstawania „Psychozy” sprowadzony został do najbardziej ikonicznych scen – krótko ujętego zatargu z cenzurą, bojów z wytwórnią, zagadnień związanych z finansowaniem filmu, kręcenia „sceny prysznicowej”. Nijak z filmu nie dowiemy się, dlaczego właściwie „Psychoza” była tak wielkim wydarzeniem w historii kina, na czym polegała jej wyjątkowość, co oznaczała dla kariery samego twórcy.
Najwyraźniej w trosce o pozyskanie widza, twórcy skoncentrowali się przede wszystkim na jednym aspekcie opowiadanej historii (co ciekawe, praktycznie całkowicie pominiętym w książce Rebello) – relacji Hitchocka z żoną. Alma Reville jawi się tu jako pewien rodzaj niejawnego bohatera świata filmu. To ona jest najlepszym krytykiem dzieł swego męża, to ona najwyraźniej widzi, które elementy nie grają, to ona najlepiej potrafi nadać filmom właściwy kształt. Alma (zresztą całkiem zgodnie z prawdą) realizuje się w rolach reżysera, scenarzystki i montażystki. Bez niej nie tylko „Psychoza”, ale też, jak można się domyślić, wiele innych filmów Hitcha nie miałoby znanej dziś formy.
Relacja między małżonkami łatwa nie jest – z jednej strony on jest ogarnięty swymi obsesjami, potrafi łączyć w nich przesadną zazdrość wobec żony z niezdrową fascynacją pięknymi i młodymi blondynkami. Z drugiej strony ona, niezastąpiona, ale zawsze w cieniu słynnego męża, czuje żal ze względu na to niedocenienie swej roli i niesłuszne oskarżenia. Jest w tym coś z typowych relacji starego małżeństwa, ludzi mających jednocześnie do siebie liczne, niekoniecznie uzasadnione pretensje, ale też już nie potrafiących bez siebie żyć.
Wydaje się jednak, że sam Hitch był postacią dużo bardziej złożoną i ciekawszą, niż pokazuje to film, który sprowadza go do roli człowieka odreagowującego na żonie i aktorach (a właściwie aktorkach) własne stresy, obawy co do dalszej kariery i percepcji filmów przez widzów i krytykę. Wydaje się z jednej strony, że jego relacje z blond odtwórczyniami głównych ról w swych filmach bywały bardziej mroczne, niż to pokazuje obraz Gervasiego, z drugiej strony nie możemy też liczyć na jakąś analizę geniuszu samego Hitcha. Można się obawiać, że bez wiedzy na temat jego twórczości, postać z filmu zostanie skwitowana prostym stwierdzeniem – to dziwak. A tytuł jednak zobowiązywał do bardziej wnikliwego spojrzenia.
Pomimo powyższych zastrzeżeń, przyznać muszę, że „Hitchcocka” całkiem miło się ogląda – niekoniecznie jako dzieło biograficzne (choć wiele zarysowanych elementów zachęca do poszerzania swej wiedzy o Hitchu), niekoniecznie nawet jako historię powstania „Psychozy” (choć co nieco można się o niej dowiedzieć, choćby o nietypowej kampanii promocyjnej – bardziej zainteresowanych odsyłam do książki Rebello), ale jako swego rodzaju… komedię romantyczną. Grają tu przecież świetni aktorzy (co ciekawe, Hellen Mirren, mimo braku fizycznego podobieństwa do Almy Reville, bije tu Hopkinsa na głowę) ich relacje są rozpisane na szereg sarkastycznych pojedynków słownych, można się zaśmiać, a nawet odrobinkę wzruszyć, film w żadnym momencie nie nudzi. Tyle tylko, że gdy ktoś zatrudnia dwoje zdobywców Oscarów do ról głównych, Scarlett Johansson do roli drugoplanowej, bierze na warsztat losy jednego z najsłynniejszych filmów w historii kina i daje tytuł będący nazwiskiem jednego z najwybitniejszych twórców wszech czasów, to liczy pewnie na garść najważniejszych nagród filmowych, a nie po prostu na miły nastrój widzów wychodzących z kina…
koniec
6 marca 2013

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Projekt Błękitna Księga, sez. 2 odc. 3: Pustynna rozgrywka
Marcin Mroziuk

28 V 2020

Twórcy serialu postanowili wykorzystać w tym odcinku jeszcze jedno miejsce, z którym związanych jest wiele teorii spiskowych. Otóż kolejnym zadaniem Michaela Quinna i J. Allena Hyneka jest wyjaśnienie zaginięcia kaprala Millera, które zdarzyło się nie gdzie indziej tylko w Strefie 51.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Zaczęło się pod Kurskiem
Sebastian Chosiński

27 V 2020

Składająca się z pięciu pełnometrażowych filmów epopeja Jurija Ozierowa „Wyzwolenie” była – obok późniejszych o kilka lat „Żołnierzy wolności” – największym finansowym i organizacyjnym przedsięwzięciem w dziejach kinematografii radzieckiej (i kilku innych krajów komunistycznych). Całość opowiadała o dwóch ostatnich latach Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, a pierwsza część – „Ognisty łuk” – poświęcona został bitwie na Łuku Kurskim.

więcej »

Projekt Błękitna Księga, sez. 2 odc. 2: Dowody na istnienie UFO
Marcin Mroziuk

25 V 2020

Druga część opowieści o wydarzeniach w Roswell okazuje się nawet jeszcze bardziej zajmująca niż pierwsza, gdyż tym razem napięcie kilkukrotnie osiągnie naprawdę wysoki poziom, a w pewnym momencie kapitan Quinn i doktor Hynek znajdują się po przeciwnych stronach barykady, widzowie zaś wcale nie mają pewności, który z nich ma rację.

więcej »

Polecamy

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja ogląda: Marzec 2013 (3)
— Jarosław Loretz, Małgorzata Steciak, Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Marzec 2013 (2)
— Grzegorz Fortuna, Alicja Kuciel, Małgorzata Steciak, Agnieszka Szady

Esensja ogląda: Marzec 2013 (1)
— Gabriel Krawczyk, Jarosław Loretz

Tegoż autora

Reacher Yojimbo
— Konrad Wągrowski

Perła obyczajowego komiksu
— Konrad Wągrowski

Powrót do pięknej epoki
— Konrad Wągrowski

Co cechuje dżentelmena?
— Konrad Wągrowski

Pomścić córkę!
— Konrad Wągrowski

Wiedźmin #4: Życzę wam, szlachetni panowie, byście w chwili śmierci…
— Konrad Wągrowski

Wiedźmin #3: Więc to całe twoje życie? Potwory i pieniądze?
— Konrad Wągrowski

Suplement filmowy 2019
— Adam Lewandowski, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Kronika wypadków ojcowskich
— Konrad Wągrowski

Wiedźmin, odcinek 2: Grosza rzuć wiedźminowi
— Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.