Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 28 listopada 2021
w Esensji w Esensjopedii

J.J. Abrams
‹W ciemność. Star Trek›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułW ciemność. Star Trek
Tytuł oryginalnyStar Trek Into Darkness
Dystrybutor UIP
Data premiery31 maja 2013
ReżyseriaJ.J. Abrams
ZdjęciaDaniel Mindel
Scenariusz
ObsadaChris Pine, Zachary Quinto, Benedict Cumberbatch, Alice Eve, Zoe Saldana, Karl Urban, Bruce Greenwood, John Cho, Peter Weller, Simon Pegg, Anton Yelchin
MuzykaMichael Giacchino
Rok produkcji2013
Kraj produkcjiUSA
CyklStar Trek
Czas trwania129 min
WWW
Gatunekakcja, przygodowy, SF
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Star Trek Nowej Przygody
[J.J. Abrams „W ciemność. Star Trek” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Swoim pierwszym „Star Trekiem” J. J. Abrams otworzył dla siebie jedno z najsłynniejszych filmowych uniwersów i tak poustawiał sprawy, że mógł je kreować właściwie od początku. Drugim filmem pokazuje, czym chce je wypełnić.

Konrad Wągrowski

Star Trek Nowej Przygody
[J.J. Abrams „W ciemność. Star Trek” - recenzja]

Swoim pierwszym „Star Trekiem” J. J. Abrams otworzył dla siebie jedno z najsłynniejszych filmowych uniwersów i tak poustawiał sprawy, że mógł je kreować właściwie od początku. Drugim filmem pokazuje, czym chce je wypełnić.

J.J. Abrams
‹W ciemność. Star Trek›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułW ciemność. Star Trek
Tytuł oryginalnyStar Trek Into Darkness
Dystrybutor UIP
Data premiery31 maja 2013
ReżyseriaJ.J. Abrams
ZdjęciaDaniel Mindel
Scenariusz
ObsadaChris Pine, Zachary Quinto, Benedict Cumberbatch, Alice Eve, Zoe Saldana, Karl Urban, Bruce Greenwood, John Cho, Peter Weller, Simon Pegg, Anton Yelchin
MuzykaMichael Giacchino
Rok produkcji2013
Kraj produkcjiUSA
CyklStar Trek
Czas trwania129 min
WWW
Gatunekakcja, przygodowy, SF
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Pisałem o tym przy okazji recenzji pierwszego Abramsowego „Star Treka” – poprzez sprytny chwyt ze zmieniającą przeszłość ingerencją w czasie J.J. Abrams nie musiał nakręcić zwykłego prequela o młodości Kirka i Spocka, ale mógł opowiedzieć ich historię od nowa, zupełnie nie przejmując się zapisanymi w serialach i filmach późniejszymi losami swych bohaterów. Dodatkowo, dodając im traumatyczne przeżycia (dla Kirka będzie to śmierć ojca, dla Spocka zagłada całej planety) może dowolnie kształtować charaktery swych bohaterów (skoro zostali inaczej ukształtowani niż pierwowzory, mogą być zupełnie innymi ludźmi… to znaczy, innymi ludźmi i pół-ludźmi). Część pierwsza, poza nieskomplikowanym wątkiem sensacyjnym, była więc przede wszystkim nową prezentacją wszystkich znanych bohaterów. Część druga nie musi już ich przedstawiać, można więc rzec, że ona właśnie pokazuje, co zamierza zrobić ze startrekowym uniwersum Abrams. A robi coś, co z jednej strony może się spodobać starym fanom i zyskać nowych, ale z drugiej strony, niektórych starych może nieco zirytować.
Jaki jest więc pomysł Abramsa na „Star Treka”? Przede wszystkim efektowne, dynamiczne, znakomicie zrealizowane kino przygodowe. Nie chcę zbyt dużo zdradzać z fabuły „W ciemność”, bo z jednej strony kilka zwrotów akcji stanowi główne atuty scenariusza, a z drugiej strony pewne pomysły są ukłonami dla fanów dawnej serii. Abstrahuję tu od faktu, że w niezbyt mądrej polityce promocyjnej, kluczowe elementy scenariusza wyciekły na zewnątrz, wciąż może przecież znaleźć się widz, który uchował się od szalejących spoilerów. Parę słów wprowadzenia jednak nie zawadzi. Film rozpoczyna się od dynamicznej sekwencji w stylu „Poszukiwaczy zaginionej Arki” – to misja załogi „Enterprise” na prymitywnej planecie, w której Spock i Kirk demonstrują to, z czego są najbardziej znani. Ten pierwszy kierowanie się logiką do absurdu, ten drugi improwizację i niesubordynację. Owa niesubordynacja kosztuje Kirka – który to już raz! – stanowisko, ale nowe zagrożenie dla planety powoduje, że sprawy będą musiały wrócić na swoje tory (czyli Kirk na mostek kapitański „Enterprise”). Owym zagrożeniem jest genialny renegat z Gwiezdnej Floty, który, ze sobie tylko znanych powodów, rozpoczyna osobistą krucjatę przeciw Federacji i dowództwu floty. Co będzie potem? To, czego możemy się spodziewać – ziemski prolog, wyskok do Strefy Neutralnej, epizod z nieocenionymi Klingonami (jak się wymyśliło im cały język, to żal ich nie wykorzystywać), pojedynek w kosmosie, sztuczki, podstępy, teleportacje, torpedy i fazery (także nastawione na ogłuszanie). Tempo filmu jest oszałamiające, zwroty akcji liczne, aktorzy bardzo dobrze czują się w swych rolach, nie braknie humoru, głownie – jak każe tradycja – dzięki zderzaniu logiki Spocka z żywiołowością Kirka i Uhury, oraz dzięki komentarzom Scotty’ego i McCoya. Abrams jest rzemieślnikiem pierwszej klasy i „W ciemność” jest doskonałą filmową rozrywką.
Tyle tylko… czy to jeszcze jest „Star Trek”? Filmy klasycznej serii oparte były oczywiście częściowo na kosmicznych pojedynkach, ale raczej rozgrywanych w formie okrętowych podchodów w stylu filmów marynistycznych z II wojny światowej, w żadnej mierze – może poza „Pierwszym kontaktem” – nie można ich było nazwać kinem akcji. Zawsze też miewały (niezależnie od finalnych efektów) większe ambicje – mówiły o odpowiedzialności, o ekologii, polityce, religii, ewolucji ludzkości – w uproszczony popkulturowy sposób, ale zawsze. „W ciemność” takich ambicji raczej nie ma, to kino sensacyjno-przygodowe (z odrobiną kryminału) w fantastycznonaukowej otoczce, któremu bliżej do Kina Nowej Przygody niż filmów Nicholasa Meyera i Leonarda Nimoya, nie mówiąc już o serialu. Wspominałem zresztą o jawnych nawiązaniach do filmów z Indianą Jonesem, można tez spokojnie odnaleźć tu fascynację „Gwiezdnymi wojnami” czy filmami o Jamesie Bondzie. Są tu pewne elementy przywołujące dawniejsze tematy, zwłaszcza w kilku rozmowach i scenach dotyczących kwestii śmierci i stosunku do niej. Tym niemniej „W ciemność” będzie raczej zbiorem cytatów z klasyki niż jej kreatywnym rozwinięciem.
Abrams, który chyba wie, że twardych miłośników klasycznego cyklu może rozczarować, wybiera swój sposób na ich ugłaskanie. „W ciemność” jest wypełnione nawiązaniami do starych filmów i serialu. Odwołania zaczynają się od głównego wątku (odnoszącego się zarówno do serialu i jednego z filmów), pojawiają w różnych drugoplanowych smaczkach, a kończą na bardzo dosłownym cytowaniu scen i słów. Abrams nie udaje przy tym, że jego ambicją jest odtworzenie klimatu dawnych filmów. Odwoływanie się scenograficzne do serialu sprzed lat 50 byłoby absurdem, przywoływanie efektów z filmów z lat 80. również. Wszystkie te grafiki komputerowe na wyświetlaczach tworzone przez 8-bitowe komputery zostają zastąpione współczesnymi efektownymi wizualizacjami, wizja przyszłości również odpowiada naszym wyobrażeniom. Nie inaczej postępuje Abrams z bohaterami – wspomniałem, że Kirk i Spock są odmienni, ale również energiczna Zoe Saldana niespecjalnie przypomina dystyngowaną Nichelle Nicholls w roli Uhury, a zabawny Simon Pegg w roli Scotty’ego zastępuje flegmatyzm i ciepłą zgryźliwość Jamesa Doohana własną neurozą i sarkazmem. Powiedzmy sobie jednak szczerze – inaczej się nie da, „Star Trek” wymagał nowej formuły i Abrams, przy zachowaniu pewnego szacunku dla pierwowzoru, ją wymyślił, zdobywając dla serii wielu nowych fanów. A że utracił przy tym kilku dawnych? Cóż, dobro wielu zawsze było ważniejsze od dobra jednostek.
Po ochłonięciu po ponad dwóch godzinach doskonałej rozrywki przychodzi jednak refleksja – co dalej? W finałowych scenach Abrams zdaje się wprowadzać Kirka na bardziej klasyczne tory formuły „śmiało dążyć tam, gdzie dotąd nikt nie dotarł”. Czy to oznacza, że kolejny „Star Trek” będzie bardziej zbliżony do dawnej estetyki? Czy owe delikatnie zaznaczone tu elementy poważniejszych rozważań znajdą w kolejnych częściach solidniejsze rozwinięcie? „W ciemność”, wbrew tytułowi, nie jest filmem zbyt mrocznym, nie obrażę się na wpuszczenie do serii w kolejnych częściach nieco więcej ciemnej materii.
koniec
27 maja 2013

Komentarze

01 VI 2013   22:50:21

Hej, ale dlaczego w .pl nie pokazują go w IMAX!??!
To jest bardzo smutne. Film jest zrobiony pod IMAX-a...
Nie mówiąc o tym, że nasze inne kina są bardzo kiepskie (ciemne - szczególnie w 3D, rozdwojony obraz na brzegach, mały ekran, odblaski z oświetlenia...).
Jestem bardzo wstrząśnięty.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Moja wielka, grecka tragedia
Agnieszka ‘Achika’ Szady

22 XI 2021

Czy „Eternals” to komiksowa głupotka z wydumanymi na siłę problemami, czy może tragedia na miarę antyczną, w której wybory jednostek mają wpływ na losy milionów? Jedno i drugie? Albo żadne z powyższych?

więcej »

East Side Story: Jak wystarać się o państwowe dotacje?
Sebastian Chosiński

21 XI 2021

Z dużym prawdopodobieństwem, jeśli jakiś chłopiec nie marzył w dzieciństwie o tym, aby w dorosłym życiu zostać strażakiem bądź futbolistą, mogła mu przyjść do głowy… kariera w show-biznesie. O takiej właśnie marzy bohater kinowego debiutu Andrieja Nazimowa „Zagraj ze mną”, który wbrew własnemu nazwisku – Biessławny – chce zostać sławnym aktorem.

więcej »

Squid Game: Odc. 9. Pieniądze szczęścia nie dają
Marcin Mroziuk

19 XI 2021

Dobrze, że finałowa rozgrywka zajmuje zaledwie część ostatniego odcinka, bo w sumie dość łatwo przewidzieć, kto zostanie jej zwycięzcą. A chociaż z zainteresowaniem obserwujemy przebieg późniejszych wydarzeń, to zakończenie stwarzające możliwość kontynuacji tej historii (z której Netflix z pewnością skorzysta) budzi obawy, czy drugi sezon nie będzie dla twórców jedynie odcinaniem kuponów od niebywałej popularności serialu.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja ogląda: Styczeń 2014 (4)
— Gabriel Krawczyk, Jarosław Loretz, Daniel Markiewicz, Agnieszka Szady

Esensja ogląda: Czerwiec 2013 (2)
— Jarosław Loretz, Agnieszka Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Śmiało podążać… wydeptaną ścieżką
— Jakub Gałka

Tegoż twórcy

Ostateczny Porządek
— Kamil Witek

Skywalker na sterydach
— Konrad Wągrowski

Przebudzona niemoc
— Jarosław Loretz

Powrót do Odległej Galaktyki
— Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Styczeń 2014 (4)
— Gabriel Krawczyk, Jarosław Loretz, Daniel Markiewicz, Agnieszka Szady

Być jak Steven Spielberg
— Krzysztof Czapiga

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (4)
— Jakub Gałka

Star Trek: Nowa nadzieja
— Konrad Wągrowski

Vera Cruise
— Urszula Lipińska

Tegoż autora

Wiekopomne dzieło króla Długouchych
— Konrad Wągrowski

Rzadka koniunkcja planet
— Konrad Wągrowski

Stulecie Stanisława Lema: Przeciętniak w swym zawodzie
— Agnieszka Hałas, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Santorini, wyspa ognia
— Konrad Wągrowski

Stulecie Stanisława Lema: Jam jest robot hartowany, zdalnie prądem sterowany!
— Miłosz Cybowski, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Podwodne wykopywanie przybysza z kosmosu
— Konrad Wągrowski

Rozbitkowie ze strumienia nadprzestrzeni
— Konrad Wągrowski

Dziesięciu z Wielkiej Ziemi: Koniec wojny, koniec serii
— Konrad Wągrowski

Dziesięciu z Wielkiej Ziemi: Ciotka chce czerwony haczyk
— Konrad Wągrowski

Dziesięciu z Wielkiej Ziemi: Centrala każe uczyć się karate
— Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.