Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 3 czerwca 2020
w Esensji w Esensjopedii

Tomasz Wasilewski
‹Płynące wieżowce›

EKSTRAKT:20%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPłynące wieżowce
Dystrybutor Alter Ego Pictures
Data premiery22 listopada 2013
ReżyseriaTomasz Wasilewski
ZdjęciaJakub Kijowski
Scenariusz
ObsadaMateusz Banasiuk, Katarzyna Herman, Marta Nieradkiewicz, Bartosz Gelner, Olga Frycz, Izabela Kuna, Mirosław Zbrojewicz, Mariusz Drężek, Katarzyna Maciąg
MuzykaLeszek Możdżer
Rok produkcji2013
Kraj produkcjiPolska
Czas trwania85 min
Gatunekdramat, psychologiczny
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

13. T-Mobile Nowe Horyzonty: Relacja trzecia
[Tomasz Wasilewski „Płynące wieżowce”, Danis Tanović „Senada”, Takashi Miike „Słomiana tarcza” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
W trzeciej już relacji z trwającego 13. Festiwalu T-Mobile Nowe Horyzonty proponujemy głośny pierwszy polski film o gejach, autentyczny wizerunek bośniackiej prowincji i najnowszą produkcję niezmordowanego Takashiego Miike.

Kamil Witek

13. T-Mobile Nowe Horyzonty: Relacja trzecia
[Tomasz Wasilewski „Płynące wieżowce”, Danis Tanović „Senada”, Takashi Miike „Słomiana tarcza” - recenzja]

W trzeciej już relacji z trwającego 13. Festiwalu T-Mobile Nowe Horyzonty proponujemy głośny pierwszy polski film o gejach, autentyczny wizerunek bośniackiej prowincji i najnowszą produkcję niezmordowanego Takashiego Miike.

Tomasz Wasilewski
‹Płynące wieżowce›

EKSTRAKT:20%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPłynące wieżowce
Dystrybutor Alter Ego Pictures
Data premiery22 listopada 2013
ReżyseriaTomasz Wasilewski
ZdjęciaJakub Kijowski
Scenariusz
ObsadaMateusz Banasiuk, Katarzyna Herman, Marta Nieradkiewicz, Bartosz Gelner, Olga Frycz, Izabela Kuna, Mirosław Zbrojewicz, Mariusz Drężek, Katarzyna Maciąg
MuzykaLeszek Możdżer
Rok produkcji2013
Kraj produkcjiPolska
Czas trwania85 min
Gatunekdramat, psychologiczny
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
PŁYNĄCE WIEŻOWCE (REŻ. TOMASZ WASILEWSKI)
Polski film na festiwalu to pewne ryzyko, a gdy na dodatek znajduje się w nowo horyzontalnym konkursie, to ryzyko od razu się podwaja. Choć doceniam reżyserską odwagę, bo temat homoseksualizmu w polskim kinie to zdecydowanie zbyt często temat tabu, to z przykrością stwierdzam, że „Płynące wieżowce” Tomasza Wasilewskiego nie mają prawa nawet najcichszym szeptem nazywać siebie polskim „Brokeback Mountain”.
Przepiękny i wielowątkowy film Anga Lee wyznaczył niedościgniony poziom, który nie tyle powinien być wzorem co dowodem dla każdego filmowca, że można poruszająco opowiedzieć trudną historię bez opierania się jedynie na jej kontrowersyjności. Wasilewski nie stara się kopiować dzieła wybitnego reżysera, lecz w filmowym rzemiośle gubi się tak często, jak życzylibyśmy tego głównemu bohaterowi.
Protagonistą „Płynących wieżowców” jest szorstki w obyciu Kuba - młody wysportowany pływak. Na otwarciu galerii sztuki, gdzie idzie tylko ze względu na swoją dziewczynę, czuje się jak zwierzę w potrzasku. Tam spotyka Michała, inteligentnego chłopaka, który obudzi w im uczucie, którego nigdy by się nie spodziewał.
Odkrywanie seksualnej tożsamości ma jednak niewiele wspólnego z chaotycznym i kipiącym od emocji miotaniem się z miejsca na miejsce. U Kuby większe rozterki nie mają racji bytu. Związek z Michałem od pierwszego spotkania wydaje się oczywistością, czymś co przyszło tak naturalnie, że nie trzeba przed samym sobą i otoczeniem się z niego tłumaczyć. Rozdarcie między społeczną poprawnością a porywem serca widzimy na tyle rzadko, że bez problemu niknie pod fasadą i tak niezbyt śpiesznej opowieści.
Aktorskiej nietrafionej oszczędności niestety wtóruje słabo napisany scenariusz. Zdawkowe dialogi między bohaterami, mające zapewne potęgować uczucie zagubienia w nowej rzeczywistości, pokazują jedynie nieudolność w operowaniu w filmowej przestrzeni. Postacie pozbawione tekstu gapią się w nieokreślone punkty. Smutne, beznamiętne spojrzenia są jedynie wątpliwą ozdobą dla kilku estetycznych kadrów. Reszta elementów także ze sobą nie współgra. Jak choćby ścieżka dźwiękowa - w formie pasująca momentami lepiej do kina katastroficznego - którą szalony montażysta brutalnie rżnie kiedy tylko przyjdzie mu na to ochota, nie dając jej szansy pełnienia jakiejkolwiek roli uzupełnienia, i tak już miałkich charakterów.
W „Płynących wieżowcach” jest taka scena (mniemam, że z założenia miała być swego rodzaju inside jokiem), gdy rodzina Michała rozmawia przy obiedzie o wczorajszym meczu. W pewnym momencie jeden z rozmawiających rzuca zdanie, świetnie podsumowujące cały film: „Słabo grali, Wasilewski był najgorszy”. Oj był...


Danis Tanović
‹Senada›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSenada
Tytuł oryginalnyEpizoda u zivotu beraca zeljeza
Dystrybutor Spectator
Data premiery15 listopada 2013
ReżyseriaDanis Tanović
ZdjęciaErol Zubcevic
Scenariusz
ObsadaNazif Mujic, Senada Alimanovic, Semsa Mujic, Sandra Mujic
Rok produkcji2013
Kraj produkcjiBośnia i Hercegowina
Czas trwania75 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
SENADA (EPISODA U ZIVOTA BERACA ZELJEZA, REŻ. DANIS TANOVIĆ)
Choć od wojny domowej w Bośni minęły już prawie dwie dekady, jej reminiscencje wciąż pojawiają się w bośniackim kinie. Krwawa wojna kojarzona do tej pory z bólem i cierpieniem, w najnowszym filmie Danisa Tanovica, wspominana jest jednakże z zaskakującym rozrzewnieniem.
W surowym klimacie bośniackiej prowincji Nazif ledwo wiąże koniec z końcem. Z żoną Senadą i dwójka dzieci żyją z dnia na dzień. Dorywcza praca jako zbieracz złomu starcza na podstawowe potrzeby – prąd, trochę jedzenia i kielicha w knajpie. Całość ich dobytku zamyka się w niewykończonym domu i zdezelowanym oplu. Jedyne szczęścia to telewizja, i spodziewany trzeci już potomek.
Nieciekawa rzeczywistość ma jednak jeszcze ulec pogorszeniu. Senada doznaje poronienia. Nie mając ubezpieczenia, razem z Nazifem otrzymują kolejny cios: albo zapłacą za operację albo Senada może nie przeżyć. Tanović w suchych kadrach kreuje sytuację bez wyjścia. Nazif zdaje sobie bowiem sprawę, że w żaden sposób nie będzie wstanie zebrać astronomicznej dla niego sumy 500 Euro. Nikt nie jest wstanie mu pomóc. Lekarze odmawiają darmowej opieki, fundacje i stowarzyszenia pomocy wydają się być bezradne.
Kwintesencja beznadziejności w prozie życia mężczyzny zawiera się w scenie gdy samotnie stoi przed ogromną dziurą, do której mieszkańcy okolicznych wiosek wrzucają co popadnie: koło od roweru, poskręcaną siatkę, obrotowe krzesło. Niepotrzebne nikomu śmieci dla niego to sposób na przetrwanie. Raz za razem zsuwa się po skarpie, zbiera złom i mozolnie wdrapuje na szczyt urwiska. Paralelnie do wiedzionego życia sama krawędź wydaje się najwyższym szczytem jaki Nazif może kiedykolwiek osiągnąć, bez nadziei na zrobienie choćby jednego kroku dalej w bezpieczne miejsce. Dlatego nieustanne balansowanie na egzystencjonalnej krawędzi popycha go do gorzkiej konstatacji, że podczas wojny było lepiej. Zasady żołnierskiej rzeczywistości - brutalnie jasne, brak jakichkolwiek oczekiwań co do życia - jak najbardziej uzasadnione.
Tanovica tak silnie ujęła historia walki o dosłowne przetrwanie Nazifa i jego rodziny, że główne role powierzył im samym. Autentyczna do bólu kreacja zaprowadziła bezzębnego Bośniaka do aktorskiego Srebrnego Niedźwiedzia na festiwalu w Berlinie. Co ciekawe, podobno Senada nie była do końca z owego faktu zadowolona, narzekając, że przez wyjazd męża do stolicy Niemiec nie ma kto zadbać o rodzinę, a nagroda nie zapełni brzuchów jej dzieci.
Zwycięzcami „Senady” są jednak nie tylko Nazif i jego rodzina, której z pewnością będzie wieść się lepiej po premierze filmu. Prawdziwym skarbem dzieła Tanovica to zwykli ludzie. Skorzy do pomocy, bracia na dobre i złe czasy. To dzięki nim Bośnia podnosi się i otrząsa z powojennej traumy. Żyją z dala od wielkich spraw, na własnej skórze codziennie przekonując się o trudach życia.


Takashi Miike
‹Słomiana tarcza›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSłomiana tarcza
Tytuł oryginalnyWara no tate
ReżyseriaTakashi Miike
ZdjęciaNobuyasu Kita
Scenariusz
ObsadaNanako Matsushima, Tatsuya Fujiwara, Takao Osawa, Gorô Kishitani, Masatô Ibu, Kento Nagayama, Tsutomu Yamazaki, Kimiko Yo, Hirotarô Honda
MuzykaKôji Endô
Rok produkcji2013
Kraj produkcjiJaponia
Czas trwania124 min
Gatunekthriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
SŁOMIANA TARCZA (WARA NO TATE, REŻ. TAKASHI MIIKE)
Najnowszy (choć przy płodności reżysera termin ten szybko się dezaktualizuje) film Takashiego Miike mógł być jednym z najciekawszych dramatów sensacyjnych ostatnich lat. Mógł – bo prócz tradycyjnej wartkiej akcji przejawiał ochoczą chęć posiadania więcej niż jednego dna. Nie został nim, bo na chęciach niestety w „Słomianej tarczy” się skończyło.
Ból po stracie bliskiej osoby to rzecz nieporównywalna z niczym innym. Rozpacz popycha do skrajności. Pragnienie zemsty na winnych staje się ceną spokoju ducha. Przekonuje się o tym potężny magnat finansowy, dziadek bestialsko zgwałconej i zamordowanej 13-latki przez złego do szpiku kości Kiyomaru. Wykorzystując swoje nieprzebrane zasoby umieszcza na pierwszej stronie najpoczytniejszego dziennika ogłoszenie: miliard jenów dla każdego kto zabije oprawcę wnuczki.
Chory na sprawiedliwość agent służby bezpieczeństwa Kazuki Mekari dostaje zadanie ochrony mordercy i przetransportowanie go całego z Fukuoki do Tokio, gdzie odpowie przed sądem za swój czyn. Zadanie tym trudniejsze, że wizja zdobycia niewyobrażalnie wysokiej nagrody(warunkiem jest też przyznanie się do winy) sieje ogromny zamęt w zhierarchizowanym i poukładanym japońskim społeczeństwie, a każdy z Japończyków jest potencjalnym zagrożeniem dla powodzenia misji.
Kreując atmosferę nieustannego niebezpieczeństwa, Miike postawił solidne fundamenty pod sprawne kino sensacyjne. Mając jednakże ambicję odejścia od gatunkowych schematów podjął próbę wypełnienia „Słomianej tarczy” psychologiczną rozgrywką. Na każdym kroku wartości moralne ścierają się z poczuciem obowiązku. Wśród członków spec-grupy co rusz kiełkują wątpliwości, czy nadstawianie własnego karku i ryzykowanie życia za złoczyńcę jest w rzeczywistości sprawiedliwe. Z jednej strony bowiem mamy postawionego mordercę, którego szczerze się nienawidzi. Życzy się śmierci i samemu chce się pociągnąć za spust. Jednocześnie szalę równoważy obowiązek ochrony w granicach prawa - fundament całego systemu sprawiedliwości - którego podważenie choćby na sekundę, wywróci go w całości do góry nogami.
Niestety uwikłanie stróżów prawa w moralny konflikt spłycane jest do dydaktycznych przerywników. Równie nie umiejętnie wykorzystuje się tu potencjał ujęty we wzajemnych podejrzeniach wśród członków grupy, gdy jasne jest, że któryś z nich jest zdrajcą. Lawirując między chęcią pogłębienia samej historii a potrzebą dynamicznej akcji, zbyt często Miike decyduje się na to drugie. Łzawe opowiastki i mało autentyczne skrajności w jakich oglądamy bohaterów sprawiają, że obietnice złożone w „Słomianej tarczy” pozostają bez większego pokrycia. Szkoda.
koniec
27 lipca 2013

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Przejdziem Dniepr, dojdziem do Bugu…
Sebastian Chosiński

3 VI 2020

Druga odsłona kinowej epopei Jurija Ozierowa „Wyzwolenie” poświęcona jest przede wszystkim wydarzeniom, jakie miały miejsce na froncie wschodnim od sierpnia do końca grudnia 1943 roku. Należy jednak podkreślić, że zostały one rzucone na szerszą płaszczyznę. Stąd obecne w „Przełomie” wtręty opowiadające między innymi o losach Mussoliniego i pierwszej konferencji Wielkiej Trójki, do jakiej doszło w Teheranie.

więcej »

Projekt Błękitna Księga, sez. 2 odc. 5: Uprowadzenie, ale wcale nie przez kosmitów
Marcin Mroziuk

2 VI 2020

Jedną z najbardziej intrygujących postaci w pierwszym sezonie był tajemniczy mężczyzna w kapeluszu, który wprawdzie przekazywał doktorowi Hynekowi cenne informacje, ale zarazem nim manipulował. Nic dziwnego więc, że nie będziemy zawiedzeni odcinkiem, w którym nasza uwaga koncentruje się właśnie na Williamie i towarzyszących mu facetach w czerni.

więcej »

Projekt Błękitna Księga, sez. 2 odc. 4: Czy to już inwazja?
Marcin Mroziuk

1 VI 2020

Kiedy mowa o małych zielonych ludzikach, wszyscy wiemy, że chodzi o przybyszów z kosmosu. Skąd jednak wzięło się takie wyobrażenie obcych? Otóż przyczynił się do tego incydent, który badają w tym odcinku kapitan Quinn i doktor Hynek.

więcej »

Polecamy

Richard Kelly. Pułapka.

Do sedna:

Richard Kelly. Pułapka.
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata.
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Birdman.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Biutiful.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Babel.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. 21 gramów.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Amores perros.
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky „mother!”
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja ogląda: Luty 2015 (1)
— Sebastian Chosiński, Jarosław Loretz

Esensja ogląda: Marzec 2014 (3)
— Sebastian Chosiński, Ewa Drab, Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Grudzień 2013 (1)
— Gabriel Krawczyk, Konrad Wągrowski

Co nam w kinie gra: Płynące wieżowce
— Kamil Witek

Co nam w kinie gra: Senada
— Kamil Witek

Z tego cyklu

Relacja piąta
— Kamil Witek

Relacja czwarta
— Konrad Wągrowski

Relacja druga
— Konrad Wągrowski

Relacja pierwsza
— Kamil Witek

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Luty 2015 (1)
— Sebastian Chosiński, Jarosław Loretz

Esensja ogląda: Sierpień 2013 (2)
— Sebastian Chosiński, Joanna Pienio, Agnieszka Szady, Kamil Witek

Esensja ogląda: Lipiec 2013 (1)
— Jarosław Loretz, Małgorzata Steciak, Agnieszka Szady

12. T-Mobile Nowe Horyzonty: Dzień siódmy
— Patrycja Rojek, Kamil Witek, Zuzanna Witulska

Czy roboty śnią o elektrycznym sushi?
— Mateusz Kowalski

Interludium z krucjatą w tle
— Mateusz Kowalski

Tarantino w wersji hard?
— Mateusz Kowalski

Od 01, przez 09, do 11 (w skali dziesięciopunktowej)
— Michał Chaciński

Labirynt bez happy endu
— Łukasz Kustrzyński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.