Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 3 grudnia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Alessandro Rossetto
‹Piccola Patria›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPiccola Patria
ReżyseriaAlessandro Rossetto
ZdjęciaDaniel Mazza
Scenariusz
ObsadaMaria Roveran, Roberta Da Soller, Vladimir Doda
Rok produkcji2013
Kraj produkcjiWłochy
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Wenecja 2013: Mała najbliższa ojczyzna
[Alessandro Rossetto „Piccola Patria” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Piccola Patria”, prezentowany w sekcji Orizzonti pierwszy film fabularny znanego dokumentalisty Alessandro Rossetto, nie mówi o Włoszech, tylko o Veneto, regionie administracyjnym znanym w Polsce jako Wenecja Euganejska. Charakteryzuje go silne poczucie odrębności i specyficzny dialekt, dla żyjących tu ludzi prawdziwą ojczyzną jest właśnie to miejsce.

Marta Bałaga

Wenecja 2013: Mała najbliższa ojczyzna
[Alessandro Rossetto „Piccola Patria” - recenzja]

„Piccola Patria”, prezentowany w sekcji Orizzonti pierwszy film fabularny znanego dokumentalisty Alessandro Rossetto, nie mówi o Włoszech, tylko o Veneto, regionie administracyjnym znanym w Polsce jako Wenecja Euganejska. Charakteryzuje go silne poczucie odrębności i specyficzny dialekt, dla żyjących tu ludzi prawdziwą ojczyzną jest właśnie to miejsce.

Alessandro Rossetto
‹Piccola Patria›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPiccola Patria
ReżyseriaAlessandro Rossetto
ZdjęciaDaniel Mazza
Scenariusz
ObsadaMaria Roveran, Roberta Da Soller, Vladimir Doda
Rok produkcji2013
Kraj produkcjiWłochy
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
„Ojczyzna to kraj dzieciństwa
Miejsce urodzenia
To jest ta mała najbliższa
Ojczyzna
Miasto miasteczko wieś
Ulica dom podwórko.”
„Oblicze ojczyzny”, Tadeusz Różewicz
Alessandro Rossetto wychował się w Padwie, później, jak przystało na włoskiego filmowca, wyjechał do Rzymu. Jego najsłynniejsze dokumenty, takie jak „Bibione Bye Bye One” z 1999 roku czy poświęcona matce „Chiusura”, opowiadają jednak o Veneto. Do swoich korzeni zdecydował się wrócić także w przypadku długo oczekiwanego, świetnie przyjętego w Wenecji fabularnego debiutu.
Z zamiarem nakręcenia „Piccola Patria” nosił się przez wiele lat. Fabuła wielokrotnie się zmieniała, ale główne założenia pozostały takie same: film miał być nakręcony w dialekcie, z którego zrozumieniem mają problem nawet rdzenni Włosi, miał zawierać dokumentalne wstawki oraz poruszać wątek rasizmu, wciąż bardzo odczuwalnego w tym regionie.
Gdyby pokusić się o próbę streszczenia filmu, fabułę można zamknąć w paru słowach.
Luisa (zmysłowa Maria Roveran) wiąże się z pochodzącym z Albanii Bilalem (Vladimir Doda). Jej rodzice krzywo patrzą na ten związek, zwłaszcza uprzedzony do obcokrajowców ojciec. Sytuację dodatkowo komplikuje złożona relacja łącząca ją z przyjaciółką Renatą (Roberta Da Soller) i pozornie prosty sposób mający umożliwić jej zarobienie dodatkowych pieniędzy.
Młodzi debiutanci i znalezieni dosłownie na ulicy amatorzy dotrzymują kroku tak doświadczonym aktorom jak Lucia Mascino czy Mirko Artuso, który przeraża w roli oślepionego przez nienawiść ojca. Jednak to Veneto gra w filmie główne skrzypce.
W przedstawionym w debiucie Rossetto regionie rytm życia wyznaczają wiejskie imprezy i polityczne zebrania, podczas których nasilają się nastroje rasistowskie. To świat absurdów, gdzie do Albańczyka krzyczy się „ty czarnuchu” i nie chce się już dotknąć królika po tym, jak nadano mu chińskie imię. To świat, gdzie dobry obcokrajowiec, to martwy obcokrajowiec. Nad wszystkim góruje znajdujący się w Villafranca di Verona hotel „Antares”, gdzie nakręcono większość zdjęć. Czarny, milczący moloch nasuwa skojarzenie z „Odyseją kosmiczną” Kubicka.
Film nie boi się ryzyka, nie boi się seksu i brudu. Jest szorstki, ale też piękny wizualnie, zapytany o inspiracje reżyser nieprzypadkowo powoływał się na „Pianistkę” Michaela Haneke. Widać, że reżyser dobrze zna ten świat i chyba nawet go lubi, choć daleko mu od ideału. A może właśnie dlatego.
koniec
10 września 2013

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kasztanowy ludzik: Odc. 2. To dopiero początek koszmaru
Marcin Mroziuk

3 XII 2021

Kiedy Mark Hess wytrwale podąża tropem, który inni uznali za błędny, wprawdzie nie mamy pewności, czy uda mu się rzeczywiście odkryć coś istotnego, ale za to oczywiste się dla nas staje, czemu nie najlepiej dogaduje się on z przełożonymi.

więcej »

Kasztanowy ludzik: Odc. 1. Tajemnica goni tajemnicę
Marcin Mroziuk

29 XI 2021

Trzeba przyznać, że już sam początek „Kasztanowego ludzika” rzeczywiście wciska widzów w fotele. Wprawdzie później fabuła rozwija się zgodnie ze sprawdzonymi regułami gatunku, ale dla fanów dobrych kryminałów pierwszy odcinek będzie wystarczającą zachętą do obejrzenia całego serialu – będącego ekranizacją powieści Sørena Sveistrupa.

więcej »

Moja wielka, grecka tragedia
Agnieszka ‘Achika’ Szady

22 XI 2021

Czy „Eternals” to komiksowa głupotka z wydumanymi na siłę problemami, czy może tragedia na miarę antyczną, w której wybory jednostek mają wpływ na losy milionów? Jedno i drugie? Albo żadne z powyższych?

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Pani Zemsta
— Marta Bałaga

W drodze
— Marta Bałaga

Ze szkoły drukarskiej na festiwal w Wenecji
— Marta Bałaga

Samotność w wielkim mieście
— Marta Bałaga

Umarli milczą
— Marta Bałaga

Happy Ending
— Marta Bałaga

Obcy wśród nas
— Marta Bałaga

Ladies Punk
— Marta Bałaga

Anarchy in Sweden
— Marta Bałaga

Złoty Lew dla „Sacro GRA”

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.