Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 stycznia 2018
w Esensji w Esensjopedii

Filmy

Magazyn CLXXII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

kinowe

więcej »

dvd i blu-ray (wybrane)

więcej »

Zapowiedzi

Esensja ogląda: Styczeń 2014 (4)

Esensja.pl
Esensja.pl
W czwartej już w styczniu edycji „Esensja ogląda” przestrzegamy przed filmem „Ja, Frankenstein”, umiarkowanie pozytywnie piszemy o „Skubanych” i przypominamy dwa głośne filmy z zeszłego roku tym razem w wydaniach płytowych.
Ja, Frankenstein
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Gabriel Krawczyk [20%]
Gdyby wojny realizować według scenariusza Kevina Greviouxa, obie walczące strony bezzwłocznie musiałyby zginąć. Z nudów. Krwi by nie było, przemocy także nikt by nie doświadczył – bo czemuż miałaby służyć, jeśli konflikt w takich wypadkach rozstrzyga pierwszy znajdujący się pomiędzy walczącymi odszczepieniec lub przełamująca konwenans czarna owca. Niezależnie czy jest to człowiek pomiędzy wampirami, heroina wśród cuchnących zwierzęcym testosteronem wilkołaków, czy wreszcie bezduszne monstrum między walczącymi o ludzkie dusze siłami Dobra i Zła – u Greviouxa to ów niepożądany element musi zadecydować o losach świata. Ten ostatni przypadek realizuje najnowsza adaptacja komiksu twórcy serii „Underworld”. W „Ja, Frankenstein” wszystko odbywa się zgodnie z przewidywaniami znających tamto uniwersum widzów. Klisza wielopokoleniowej walki legionów światłości z hordami przyjmujących człowiecze ciała demonów zostaje włożona w ramy historii ludzkiej hybrydy – stworzonego przez Mary Shelley na początku XIX wieku ikonicznego tytułowego monstrum. Silący się na oryginalność spin-off (chronologicznie sequel) klasycznej gotyckiej powieści rozpada się na oczach widzów, odkrywając swą faktyczną schematyczność. I nie dziwota, bo to miałki postmodernistyczny patchwork grubymi nićmi szyty. Multum rodzących się w trakcie seansu gatunkowych skojarzeń (popkulturowa mitologia Frankensteina, wykorzystujące gotycki sztafaż „Van Helsing”, „Blade – Wieczny Łowca” oraz wspomniany „Underworld”), a także tania psychologizacja bohatera nie pomagają w strawieniu tej nudnej, wtórnej, przestarzałej o ponad dekadę potrawki. Bez wątpienia kogoś trzasnął piorun, że ów filmowy potworek na chwilę zdołał ożyć. Aż chciałoby się sparafrazować Frankensteina: lecz co to za życie!?
Skubani
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Agnieszka Szady [60%]
Film o walecznych indykach oparty jest na schemacie typowym dla kina familijnego: pogardzany fajtłapa zdobywa popularność w grupie i uznanie w oczach osoby, na której mu zależy, potem następuje katastrofa, odrzucenie i zwątpienie, a na koniec bohater bierze się w garść i ratuje sytuację. W wydaniu animowanym mieliśmy to na przykład w „Kurczaku małym”, Rybkach z ferajny” czy „Jak wytresować smoka”.
Głównym bohaterem „Skubanych” jest Franek, któremu towarzysze z farmy nie chcą uwierzyć, że skończą jako pieczeń. Porywa go Olo, o aparycji fanatycznego do granic obłędu komandosa, i razem przenoszą się do roku 1621, żeby nie dopuścić do powstania amerykańskiej tradycji spożywania indyka na Dzień Dziękczynienia. Przy okazji muszą uratować plemię tubylczych indyków, któremu grozi zagłada z rąk kolonizatorów pod wodzą okrutnego Standisha (postać wzorowana na autentycznej). Film zaczyna się jak typowe „buddy movie”, gdzie dwóch z początku skłóconych facetów musi nauczyć się współpracować, a na koniec przyjaźnić, lecz szybko pojawia się urodziwa indyczka i konflikt między mózgowcem a mięśniakiem zostaje zapomniany. W wątku romantycznym pobrzmiewają dalekie echa „Pocahontas”, jednak przybysze z przyszłości dopasowują się do nowych realiów o wiele szybciej, niż zdarzyłoby się to ludziom, i na humor wynikający ze zderzenia kultur nie ma co liczyć. Na szczęście nie ma również humoru flatulentnego, w którym tak lubują się amerykańskie produkcje (twórcy wynagrodzili to sobie zwracaniem szczególnej uwagi na pośladki indyka-komandosa). Dorosłego widza zapewne najbardziej rozbawi scena, w której córeczka prezydenta USA przedstawia Frankowi najbliższy personel, beztrosko a rozkosznie zdradzając wstydliwe tajemnice każdej osoby.
Film wygląda na skierowany do nieco młodszego widza niż np. „Strażnicy marzeń”, „Ralph Demolka” czy „Kraina lodu”. Fabuła jest jednotorowa, dość prosta, nie zawiera scen mogących wystraszyć przeciętnego kilkulatka. Twórcy nie wysilili się też specjalnie z animacją, która jest poprawna, ale pozbawiona wizualnych perełek obecnych w wymienionych wyżej produkcjach. Natomiast polski dubbing, z głosami Piotra Fronczewskiego (Olo), Cezarego Pazury (Franek) i Roberta Czebotara (komputer pokładowy S.T.E.V.E.) wypadł naprawdę przyjemnie dla ucha.
• • •
DVD i Blu-Ray
U niej w domu
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Daniel Markiewicz [80%]
Kapitalna w warstwie fabularnej zabawka dla tych, którzy lubią literackie sztuczki przełożone na obraz filmowy. Reżyser zastawia kolejne pułapki, na które łapią się i jego bohaterowie, i widz. Narracja prowadzona jest bardzo klarownie, a i tak nie wiemy, co mamy przed oczami: prawdę? Fałsz? Mieszankę jednego z drugim? Ozon miesza tropy, ale jeszcze bardziej potrafi zmieszać widza, każąc mu obserwować perwersyjną grę, jaką początkujący, nastoletni pisarz podejmuje ze swoim nauczycielem. Szwy opowieści wychodzą tu oczywiście dość wyraźnie, szczególnie w końcówce, ale przyjemności z oglądania to nie odbiera (może ją za to odebrać przeczytanie wcześniej recenzji, odradzam szczególnie wstrętny spojler Janusza Wróblewskiego w „Polityce”). Dodatkowym atutem filmu są nawiązania do literatury i filozofii – już na początku reżyser wita nas znakomitym, króciutkim dialogiem z Schopenhauerem w tle. A dalej – dalej jest już tylko dłużej i przynajmniej tak samo smacznie.
W ciemność. Star Trek
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Jarosław Loretz [80%]
Rozbuchana wizualnie space opera z galopującą akcją, wciskającą w fotel rozwałką i przebogatą scenografią, zapewniająca dwie godziny godziwej rozrywki. Cóż z tego, że tu i ówdzie logika obrywa po jajach (te supertajne projekty, w pobliże których byle neptek może podlecieć niezauważony). Że seria słynąca raczej z prób naukowego podejścia do kosmosu i przy okazji pokazania możliwych dróg rozwoju ziemskiej cywilizacji, zaczyna tonąć w kolorowych fajerwerkach i prostackich mordobiciach. Że mimo zgrabnej gry z klasycznymi częściami sagi („lustrzana” scena naprawy napędu) historia wyraźnie zaczyna się już rozjeżdżać z dotychczasowym uniwersum, skręcając w stronę niezobowiązującej przygodówki, wciąż jeszcze w miarę inteligentnej, ale już zauważalnie nasyconej sztampą i ckliwymi zagrywkami, skrojonymi pod gusta nastoletniego amerykańskiego widza. Ten film ogląda się po prostu przyjemnie i nawet jeśli widać u Abramsa mocno karkołomne wysiłki mające na celu zarówno zadowolić dotychczasowych trekkies, jak i wychować nowe pokolenie fanów, to i tak brawa mu się należą za wykrzesanie snopów iskier z czegoś, co jeszcze parę lat temu zdawało się być stygnącym trupem.
koniec
30 stycznia 2014
dodajdo

Komentarze

30 I 2014   03:36:19

Panu Jarosławowi strasznie zazdroszczę, że mu się Star Trek podobał - też bym tak chciał. Dla mnie niestety film z ledwością nadający się do oglądania - fabuła bez krztyny sensu, wszechobecne i nachalne lens-flares (ileż można...), bohaterowie głupi jak niestrugane kołki. A, i jeszcze kapitan Kirk (postać w zamierzeniu pozytywna, mi się zdaje, hę?) wychodzi na brzydkiego zboczeńca, który podgląda własną podwładną w szatni. Gdyby nie strona wizualna (za którą zdecydowanie należą się pochwały), to film w moim osobistym przekonaniu stałby ramię w ramię z tym koszmarkiem "Ja, Frankenstein".

30 I 2014   14:57:54

W "Ja, Frankestein" gra nasza Iwonka, a ja łykam każdą produkcję, gdzie się pojawia :)

30 I 2014   19:04:34

Star Trek to już nie Star Trek.
Najbardziej wkurza drgająca kamera w scenach gdzie akurat torpeda fotonowa - tudzież gwiezdny krążownik - powinien sobie płynąc majestatycznie przez piękny kosmos. Nic nie widać, kupa huku, ło Matko Boska!

30 I 2014   23:40:13

Kobalt, jaka Iwonka?

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

East Side Story: Dwie – wcale nie zgryźliwe – tetryczki
Sebastian Chosiński

21 I 2018

Pojawiająca się w tytule najnowszego filmu Władimira Kotta ryba nie ma nic wspólnego z Wigilią ani świętami Bożego Narodzenia. Symbolizuje coś innego, choć związanego – luźno – z tradycją chrześcijańską. „Karp rozmrożony” to bardzo gorzka komedia o przemijaniu i miłości, której akcja rozgrywa się na głębokiej rosyjskiej prowincji.

więcej »

Ludzie na skraju załamania nerwowego
Konrad Wągrowski

19 I 2018

Czy mamy już polskie „Dzikie historie”? Pokazywany na festiwalu Forum Kina Europejskiego ORLEN Cinergia „Atak paniki” może nie jest jeszcze dziełem na miarę filmu Damiána Szifrona, ale naprawdę niewiele mu brakuje. Debiutancki film Pawła Maślony już zebrał wiele w pełni zasłużonych pochwał.

więcej »

East Side Story: Współczesny western górniczy
Sebastian Chosiński

14 I 2018

Nieczęsto zdarza się, aby uznany reżyser zdecydował się stanąć przed kamerą po… ćwierćwieczu milczenia. Mówiąc jednak precyzyjniej: po dwudziestu pięciu latach przerwy w realizacji filmów fabularnych. Bo dokumentalne jednak w tym czasie kręcił. Chodzi o Ormianina Karena Geworkiana, który „Całą naszą nadzieją…” postanowił zabrać głos w dyskusji nad bardzo ważną dla Rosji (choć nie tylko dla niej) kwestią społeczną.

więcej »

Polecamy

Partia na party w czasach Brexitu

Dobry i Niebrzydki:

Partia na party w czasach Brexitu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Jak smakują Porgi?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Chwała na wysokości?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Podręczne z Kairu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Atak paniki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Coco jest spoko, ale czy to kolejne arcydzieło?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Męska wrażliwość nie ma racji bytu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

To nie Ragnarok, tylko Ragnaroczek
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Grimm Girl, czyli diabeł tkwi w szczegółach
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja ogląda: Czerwiec 2013 (2)
— Jarosław Loretz, Agnieszka Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Śmiało podążać… wydeptaną ścieżką
— Jakub Gałka

Star Trek Nowej Przygody
— Konrad Wągrowski

Z tego cyklu

Styczeń 2018 (1)
— Jarosław Loretz

Grudzień 2017 (4)
— Konrad Wągrowski

Grudzień 2017 (3)
— Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski

Grudzień 2017 (2)
— Sebastian Chosiński

Grudzień 2017 (1)
— Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Listopad 2017 (3)
— Jarosław Loretz, Kamil Witek

Listopad 2017 (2)
— Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Listopad 2017 (1)
— Jarosław Loretz, Anna Nieznaj

Październik 2017 (3)
— Jarosław Loretz

Październik 2017 (2)
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Tegoż twórcy

Przebudzona niemoc
— Jarosław Loretz

Powrót do Odległej Galaktyki
— Konrad Wągrowski

San Sebastian 2014: Męskie-żeńskie
— Marta Bałaga

Śmiało podążać… wydeptaną ścieżką
— Jakub Gałka

Star Trek Nowej Przygody
— Konrad Wągrowski

Być jak Steven Spielberg
— Krzysztof Czapiga

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (4)
— Jakub Gałka

Star Trek: Nowa nadzieja
— Konrad Wągrowski

Motyle nie umierają nigdy
— Ewa Drab

Vera Cruise
— Urszula Lipińska

Tegoż autora

Pożegnania 2017 (2)
— Jarosław Loretz

Lokalny kryminał
— Jarosław Loretz

Kadr, który…: Duchy, zjawy, upiory
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Jamochłon na niebiesiech
— Jarosław Loretz

Z filmu wyjęte: Potęga ducha II
— Jarosław Loretz

Esensja czyta dymki: Styczeń 2018
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Pożegnania 2017 (1)
— Jarosław Loretz

Kadr, który…: Siostrilla
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Z filmu wyjęte: Potęga ducha
— Jarosław Loretz

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.