Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Dmitrij Konstantinow
‹Pożegnanie›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPożegnanie
Tytuł oryginalnyПрощание
ReżyseriaDmitrij Konstantinow
ZdjęciaAndriej Gurkin
Scenariusz
ObsadaAliona Babienko, Siergiej Juszkiewicz, Władimir Winogradow, Wiaczesław Czepurczenko, Oleg Mazurow, Jewgienij Antropow, Dmitrij Muchamadiejew, Anna Baszenkowa, Olga Suchariewa, Serafima Ogariowa, Witalij Moskowoj, Nikołaj Gubienkow
MuzykaDarin Sysojew
Rok produkcji2013
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania97 min
Gatunekdramat, psychologiczny
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

East Side Story: Bat na celebrytów
[Dmitrij Konstantinow „Pożegnanie” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Aliona Babienko to bardo utalentowana i wszechstronna aktorka, która nie stroni praktycznie od żadnego z gatunków filmowych. Czuje się swobodnie zarówno w dramacie psychologicznym, kinie akcji, jak i komedii romantycznej. Przed tygodniem przyglądaliśmy się jej kreacji w „Światach równoległych”, dzisiaj – w znajdującym się na drugim biegunie stylistycznym „Pożegnaniu” Dmitrija Konstantinowa.

Sebastian Chosiński

East Side Story: Bat na celebrytów
[Dmitrij Konstantinow „Pożegnanie” - recenzja]

Aliona Babienko to bardo utalentowana i wszechstronna aktorka, która nie stroni praktycznie od żadnego z gatunków filmowych. Czuje się swobodnie zarówno w dramacie psychologicznym, kinie akcji, jak i komedii romantycznej. Przed tygodniem przyglądaliśmy się jej kreacji w „Światach równoległych”, dzisiaj – w znajdującym się na drugim biegunie stylistycznym „Pożegnaniu” Dmitrija Konstantinowa.

Dmitrij Konstantinow
‹Pożegnanie›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPożegnanie
Tytuł oryginalnyПрощание
ReżyseriaDmitrij Konstantinow
ZdjęciaAndriej Gurkin
Scenariusz
ObsadaAliona Babienko, Siergiej Juszkiewicz, Władimir Winogradow, Wiaczesław Czepurczenko, Oleg Mazurow, Jewgienij Antropow, Dmitrij Muchamadiejew, Anna Baszenkowa, Olga Suchariewa, Serafima Ogariowa, Witalij Moskowoj, Nikołaj Gubienkow
MuzykaDarin Sysojew
Rok produkcji2013
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania97 min
Gatunekdramat, psychologiczny
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Na co ją stać, Aliona Babienko (rocznik 1972) pokazała po raz pierwszy bardzo klarownie przed dekadą, grając jedną z głównych ról we wstrząsającym dramacie politycznym Pawła Czuchraja „Kierowca dla Wiery”. Przez kolejnych dziesięć lat nie było jej już jednak dane wznieść się na aż tak wysoki poziom, za co winę należy zrzucić raczej na barki scenarzystów i reżyserów, względnie producentów, którzy nie zdołali zaoferować Rosjance równie wyrazistej kreacji, aniżeli obarczać odpowiedzialnością samą aktorkę. Owszem, zdarzały jej się występy dobre i bardzo dobre, jak chociażby te w obrazach Ukraińca Aleksandra Kirienki („Indi”, „Swoje dzieci”, w nieco mniejszych stopniu „Iluzja strachu”), ale nie brakowało też wpadek artystycznych (vide „Światy równoległe”). Na szczęście „Pożegnanie” Dmitrija Konstantinowa to dzieło z nieco wyższej półki, niż mocno nudnawy komediodramat miłosny Kazacha Ermeka Amanszajewa. O czym przekonuje fakt, że tę typowo telewizyjną produkcję zdecydowano się mimo wszystko w czerwcu ubiegłego roku zaprezentować na „Kinotawrze” w Soczi, najważniejszym rosyjskim festiwalu filmowym (o zasięgu krajowym).
Od chwili premiery w mieście goszczącym sportowców tegorocznych Zimowych Igrzysk Olimpijskich „Pożegnanie” musiało na swoją premierę telewizyjną czekać jeszcze pół roku, a gdy już zdecydowano się pokazać film na małym ekranie, to – co ciekawe – nie w Rosji, ale na Ukrainie (na początku lutego w stacji STB). Kim jest reżyser filmu? Urodzony w 1968 roku w dalekim Nowosybirsku, znany jest głównie jako scenarzysta; przynajmniej w tej roli realizuje się już od osiemnastu lat, a na koncie ma między innymi sensacyjny, choć utrzymany w konwencji westernu „Miraż” (2008) Tigrana Keosajana, oraz obyczajowy serial Walerija Todorowskiego „Odwilż” (2012). Reżyserią zajął się w 2005 roku; od tamtej pory kręci przede wszystkim średnich lotów kryminały i melodramaty („Styks”, 2007; „Miłość jako motyw”, 2008; „Efekt uboczny”, 2008; „Czarne wilki”, 2011). „Pożegnanie” należy zaliczyć do drugiej grupy. Choć należy lojalnie uprzedzić, że wątek miłosny nie jest w nim mimo wszystko dominującym. Konstantinowowi bardziej zależy na wgryzieniu się w psychikę bohaterki, co robi jednak zdecydowanie zbyt pobieżnie.
Film podzielony został na dwie niespełna pięćdziesięciominutowe części. Rzadko, bo rzadko, ale czasami Rosjanie stosują w produkcjach telewizyjnych taki nietypowy format. Bohaterką „Pożegnania” jest rosyjska aktorka Anna Riabinina (w tej roli Aliona Babienko), która przed wielu laty opuściła ojczyznę i wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych; tam kontynuowała karierę, wyszła za mąż, rozwiodła się – słowem: norma w światku artystycznym. Zawsze jednak przestrzegała zasady, by o sprawach osobistych nie rozmawiać z mediami, dlatego też rzadko do tej pory gościła na pierwszych stronach bulwarówek. Ale nagle w życiu Riabininej zachodzi zasadnicza zmiana. Okazuje się, że jest poważnie chora. Pozostając w Nowym Jorku, mogłaby podjąć leczenie w jakiejś renomowanej klinice, ale ona postanawia rzucić wszystko i wrócić do Rosji. Po cichu i bez rozgłosu. Informuje o tym tylko jednego człowieka, swego bliskiego przyjaciela z dawnych czasów, również aktora, Wadima Głazkowa. Annie marzy się bowiem ponowny występ na scenie teatralnej, właśnie w duecie z Wadimem. Kobieta szybko jednak zdaje sobie sprawę, że jeśli chce przyciągnąć tłumy na widownię i jeszcze raz przeżyć swoje „pięć minut” chwały, musi zaistnieć w gazetach, zwłaszcza plotkarskich.
Konstantinow równolegle prowadzi również drugi wątek opowieści. To historia dziennikarza Jurija Sołochy, od lat pracującego w renomowanym piśmie „Kulturalne Miasto”. Niestety, w ostatnich latach czytelnicy coraz mniej interesują się premierami książkowymi, muzycznymi czy teatralnymi; poczytność z miesiąca na miesiąc więc spada, w efekcie redaktor naczelny pisma, Arkadij Graus, zaczyna straszyć zespół możliwością zamknięcia gazety. Chyba że – i jest to właściwie jedyny dla niej ratunek – nagle uda się zwiększyć nakład. A to można zrobić tylko obniżając poziom tekstów, przyglądając się życiu osobistemu gwiazd, wyciągając na wierzch skandale. Jurij jest bliskim znajomym Wadima i właśnie od niego dowiaduje się o powrocie do ojczyzny Riabininej. Postanawia zatem spotkać się z aktorką i poprosić ją o wywiad. Jest jednak człowiekiem uczciwym i nie ukrywa przed nią swych prawdziwych zamiarów, czyli nowych wytycznych Arkadija. Anna dostrzega w tym również szansę dla siebie i wraz z dziennikarzami „Kulturalnego Miasta” opracowuje plan, aby trafić na pierwsze strony bulwarówek. Zostaje zainscenizowany romans aktorki z dużo od niej młodszym – i na dodatek podejrzewanym o skłonności homoseksualne – piosenkarzem Saszą Linkiem. Wystarczy kontrolowany przeciek do prasy i żurnaliści wszelkiej maści – z gazet i stacji telewizyjnych – rzucają się do codziennego relacjonowania zaskakująco rozkwitłej miłości, przekraczając przy tym wszelkie granice przyzwoitości.
Z jednej strony Anna osiąga więc to, na czym jej zależało – zainteresowanie społeczeństwa, ale z drugiej – zostaje zaskoczona intensywnością związanych z tym doznań, permanentną inwigilacją, konfabulacjami dziennikarzy. To, co zostało „puszczone w eter” jako przemyślna prowokacja, szybko wymyka się spod kontroli, prostą drogą prowadzi do pogrążania się Riabininej w autodestrukcji. „Pożegnanie” Konstantinowa można zatem uznać za niezwykle gorzką satyrę na funkcjonowanie mediów; jest też jego film symbolicznym batem na współczesnych celebrytów, którzy, by zdobyć (względnie odzyskać) rozgłos i popularność, gotowi są wystawić na sprzedaż wszystko – nawet najintymniejsze szczegóły swego życia. Reżyser (i scenarzysta w jednym) nie wymyślił prochu, a jedynie zdiagnozował zjawisko obecne od lat. Sam przy tym nie uniknął powierzchowności w przedstawieniu ważnego skądinąd tematu; też bardziej interesował go sensacyjny / skandalizujący aspekt historii, niż prawdziwy dramat kobiety, której choroba sprawia, że jest gotowa obnażyć się przez całym społeczeństwem, byle tylko – choćby na ułamek sekundy – zdobyć ponownie jego zainteresowanie. Podsumowując: niezwykle ważny temat został przez Konstantinowa nieco strywializowany. Istotne jednak, że w ogóle w kinie rosyjskim się pojawił!
Poza Alioną Babienko reżyserowi udało się pozyskać do swego projektu jeszcze kilku znanych, choć niekoniecznie bardzo popularnych aktorów. Dziennikarza Jurija Sołochę zagrał Siergiej Juszkiewicz („Kromow”, „Kryj się!”, „Prosto w serce”), przyjaciela Anny, Wadima Głazkowa – Władimir Winogradow („Panowie oficerowie: Ratujcie Imperatora”), a redaktora naczelnego i wydawcę „Kulturalnego Miasta”, Arkadija Grausa – Oleg Mazurow (bardziej kojarzony z występami na deskach Moskiewskiego Akademickiego Teatru Artystycznego). Na drugim planie bądź w epizodach można jeszcze wypatrzyć Dmitrija Muchamadiejewa („Prostytutki”, „Rok 1612”, „Podróż zimowa”) oraz Jewgienija Antropowa („Słowo jak głaz”, „Trzy kobiety Dostojewskiego”, „Konwój”). Ścieżka dźwiękowa wyszła spod ręki Darina Sysojewa („Kandahar”, „Dom na uboczu”), który jednak tym razem sklecił nuty tak bardzo przewidywalne, że równie dobrze producenci mogliby skorzystać z wyciągniętego z music library gotowca. Trudno też zachwycić się zdjęciami Andrieja Gurkina – nie tylko operatora (kilka wcześniejszych filmów z Dmitrijem Konstantinowem), ale i aktora („Korolow”) – który za wszelką cenę starał się udowodnić, że Moskwa to jednak nieszczególnie ładne miasto. Choć to wrażenie może być równie dobrze skutkiem braku zgody na kręcenie zdjęć w miejscach bardziej atrakcyjnych. Ale z drugiej strony, brzydkie przedmieścia też przecież można pokazać ze smakiem.
koniec
16 marca 2014

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Devs: Odc. 4. Teoria i praktyka
Marcin Mroziuk

22 I 2022

Jak można się było spodziewać, nie wszyscy w Amayi przestrzegają zakazu podglądania przyszłości. Teraz będziemy się więc zastanawiać, czy naprawdę musi się ziścić to, co zobaczył Forrest.

więcej »

Miłość i zbrodnia w jednym żyły domu
Sebastian Chosiński

21 I 2022

Spieszcie się oglądać stare szwedzkie kryminały na platformie Netflix, bo nie wiadomo, jak długo będą udostępnione. A warto, ponieważ, choć nie są to filmy powszechnie znane, to jednak nadzwyczaj godne uwagi. Po „Gdy robi się ciemno” dzisiaj zachęcamy Was do zaznajomienia się z „Pod osłoną mgły” Larsa-Erika Kjellgrena, którego pierwowzorem była powieść Vika Sunesona, nieznanego w naszym kraju klasyka skandynawskiego kryminału.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: W te dni majowe, gdy kończyła się wojna
Sebastian Chosiński

19 I 2022

Zanim w 1977 roku powstało monumentalne „Oswobodzenie Pragi” Otakara Vávry, osiemnaście lat wcześniej o tych samych wydarzeniach, choć w znacznie bardziej kameralnej i dużo mniej patetycznej formie, opowiedział Stanisław Rostocki w swej drugiej pełnometrażowej fabule czyli „Majowych gwiazdach”. Składająca się z czterech nowel historia urzeka poetyckim nastrojem i… zapachem wiosny.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.