Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 października 2019
w Esensji w Esensjopedii

Frank Miller, Robert Rodriguez
‹Sin City: Damulka warta grzechu›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSin City: Damulka warta grzechu
Tytuł oryginalnySin City: A Dame to Kill For
Dystrybutor Kino Świat
Data premiery5 września 2014
ReżyseriaFrank Miller, Robert Rodriguez
ZdjęciaRobert Rodriguez
Scenariusz
ObsadaEva Green, Joseph Gordon-Levitt, Bruce Willis, Juno Temple, Jessica Alba, Christopher Meloni, Mickey Rourke, Jamie Chung, Josh Brolin
MuzykaRobert Rodriguez
Rok produkcji2013
Kraj produkcjiUSA
CyklSin City
WWW
Gatunekakcja
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Miasto nie do końca warte grzechu
[Frank Miller, Robert Rodriguez „Sin City: Damulka warta grzechu” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Doskonale wiemy, czego możemy się spodziewać po „Sin City: Damulka warta grzechu”. I też dokładnie to otrzymujemy.

Konrad Wągrowski

Miasto nie do końca warte grzechu
[Frank Miller, Robert Rodriguez „Sin City: Damulka warta grzechu” - recenzja]

Doskonale wiemy, czego możemy się spodziewać po „Sin City: Damulka warta grzechu”. I też dokładnie to otrzymujemy.

Frank Miller, Robert Rodriguez
‹Sin City: Damulka warta grzechu›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSin City: Damulka warta grzechu
Tytuł oryginalnySin City: A Dame to Kill For
Dystrybutor Kino Świat
Data premiery5 września 2014
ReżyseriaFrank Miller, Robert Rodriguez
ZdjęciaRobert Rodriguez
Scenariusz
ObsadaEva Green, Joseph Gordon-Levitt, Bruce Willis, Juno Temple, Jessica Alba, Christopher Meloni, Mickey Rourke, Jamie Chung, Josh Brolin
MuzykaRobert Rodriguez
Rok produkcji2013
Kraj produkcjiUSA
CyklSin City
WWW
Gatunekakcja
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Długo dość czekaliśmy na „Sin City 2” – po sukcesie części pierwszej z 2005 r. Robert Rodriguez zapowiadał kolejne na 2006 i 2008 rok. Minęło jednak aż dziewięć lat zanim „Damulka warta grzechu” trafiła na ekrany. Dobrze to i źle. Dobrze, bo przynajmniej nieco zapomnieliśmy film pierwszy film, bez tego mielibyśmy dużo silniejsze wrażenie odgrzewanego kotleta. Źle, bo jednak co nieco w kinie przez ten czas się działo, a nowe „Sin City” z nowinek ma jedynie do zaproponowania trzeci wymiar.
Poza tym jednak dokładnie wiemy, czego się spodziewać i też dokładnie to dostajemy. Od strony fabularnej tytuł zdradza wiele – każdy, kto zna komiks Franka Millera „Damulka warta grzechu” wie o treści filmu prawie wszystko. Na szczęście „Damulka”, choć najdłuższa i najważniejsza, nie jest jedyną historią opowiadaną w tym filmie. Oprócz motywu przewodniego znajdziemy w nim 3 miniatury – „Just Another Saturday Night” pochodzącą z komiksu „Girlsy, Gorzała i Giwery” oraz dotychczas niepublikowane w wersji komiksowej „The Long, Bad Night” i „The Unshelved Nancy Story”. Film jest więc zarówno prequelem części pierwszej (dotyczy to wszystkich części, w których pojawia się Marv), jak i jego sequelem – w opowieści o smutnych losach Nancy (Jessica Alba) po śmierci komisarza Hartigana.
Od strony estetycznej także nie ma niespodzianki – „Damulka warta grzechu” to znów najbardziej dosłowne przeniesienie komiksów Franka Millera na ekran kinowy, precyzyjne odwzorowanie kadrów, charakteryzacja postaci, by najlepiej oddawały cechy rysunkowych pierwowzorów, hołd dla klimatu dzieła Millera na każdym możliwym poziomie. Jak wspomniałem, tym razem dochodzi 3D (czyli formalnie coś, czego w komiksie z oczywistych względów nie było), ale nie ma ono wielkiego znaczenia dla odbioru filmu, objawiając się wyraziściej najczęściej w (licznych) scenach rozbijania szyb, czy innych bardziej dynamicznych sekwencji.
Robert Rodriguez, który przy okazji pierwszego „Sin City” jednak stworzył w kinie coś nowego, tym razem nie eksperymentuje. Rodriguez jest oczywiście efekciarzem, ale efekciarzem monotonnym. Stąd właśnie owe sceny rozbijania szkła (skoro raz wyszło fajnie, trzeba to powtórzyć tyle razy, ile się da), krwawe (choć bez czerwonej barwy) scen walk, przerysowana przemoc w każdym możliwym momencie. Rozmieszczone tu i ówdzie kolorowe wstawki (płaszcz i oczy tytułowej bohaterki, cała postać Marcie) są również zgodne z poetyką twórczości Millera, który takie zabawy wplatał w swe kolejne dzieła z tego cyklu.
W to wszystko wpasowują się aktorzy. Wiadomo, że „Sin City” to podkręcona do maksimum forma kina noir i wszyscy grają zgodnie z tą konwencją. Mężczyźni są twardzi, brutalni, cynicznie dowcipni, bądź przesadnie okrutni. Kobiety - mordercze lub zdradzieckie (albo i to, i to). Kobiety fatalne, bądź dziwki o złotym sercu. Po raz kolejny najlepiej w konwencji odnajduje się grający Marva Mickey Rourke, którego bohater jest zadziwiającym połączeniem okrucieństwa, brutalności, swego rodzaju poczucia honoru i dziecięcej naiwności. Eva Green w roli tytułowej wabi swym niekwestionowanym seksapilem, niezłe wejście ma Rosario Dawson, przeciętnie wypada Jessica Alba, jeszcze bardziej przeciętnie doklejony na siłę Bruce Willis. Dennis Haysbert, który w roli Manute’a zastąpił zmarłego niedawno Michaela Clarke’a Duncana udanie wchodzi w (ogromne) buty tego bohatera, natomiast zastępujący Clive’a Owena w kluczowej roli Dwighta Josh Brolin dużo gorzej pasuje do swej postaci niż poprzednik. Dwight to twardziel, ale i naiwniak, a momentami romantyk, co lepiej pasowało do Owena, Brolin jest jedynie twardzielem, grającym zresztą bardzo monotonnie. Istniał pomysł, by w filmie Clive Owen zagrał bohatera po operacji plastycznej, co byłoby dobrym łącznikiem między obiema częściami, ale ostatecznie nie udało się tego dogadać. Kilka słów należy jednak poświęcić Josephowi Gordon-Levittowi, bohaterowi nowelki „The Long, Bad Night”. Jego epizod jest najlepszy w całym filmie, a postać Johnny’ego jest tez chyba najciekawsza i najbardziej wielowymiarowa w tym czarno-białym obrazie.
Mimo wszystko, film ogląda się nieźle, zasługa w tym oczywiście konwencji, tempa, ciekawych wizualizacji, no i chyba samej nieustannej atrakcyjności czarnego kryminału, nawet w tak przerysowanej wersji. Tym niemniej jest to oczywiste odcinanie kuponów od pomysłu sprzed lat dziewięciu. Michał R. Wiśniewski przy okazji pierwszego „Sin City” tak pisał na naszych łamach: „Robert Rodriguez w swoim fanowskim uniesieniu postanowił bowiem ożywić wszystkie opowieści Millera. Nie uważam tego za dobry pomysł – brakować im będzie świeżości pierwszego filmu, która jest przecież jego największą zaletą. To naprawdę ładna piosenka, ale nie graj tego więcej, Bob.”. Miał rację.
koniec
5 września 2014

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z ziemi włoskiej do Polski
Konrad Wągrowski

21 X 2019

Zupełnie nie spodziewałem się, że polski remake włoskiego filmu z 2017 roku okaże się być lepszy od oryginału.

więcej »

East Side Story: Z Sachalinu do Kapsztadu
Sebastian Chosiński

20 X 2019

Fabuła nowego filmu Aleksandra Wieledinskiego jest tak zakręcona, że gdyby nie zapewnienie reżysera, iż podobna historia przydarzyła się niegdyś jego ojcu, trudno byłoby w nią uwierzyć. Nie zmienia to jednak faktu, że może nie od razu wszystko, co przydarza się nam bądź naszym rodzicom, należy przenosić na ekran. „W porcie Cape Town…” wypada bowiem słabiej od poprzedniego kinowego dzieła Wieledinskiego – dramatu „Geograf przepił globus”.

więcej »

Wspomnienia z wakacji: W blasku słońca
Marcin Knyszyński

18 X 2019

Na początku 2018 roku światem filmowego horroru wstrząsnął film „Hereditary” w reżyserii Ariego Astera. Produkcja wychodziła dość wyraźnie poza standardy gatunku i przyzwyczajenia odbiorców – nie dziwią zatem (podobnie jak w przypadku późniejszej o pół roku nowej wersji „Suspirii”) skrajne opinie. Drugi film Astera, „Midsommar”, został już przed premierą odpowiednio zaszufladkowany – to od tego gościa co zrobił „Hereditary”, pewnie będzie ostra jazda. Film wchodzi do kin na samym początku (...)

więcej »

Polecamy

Idea wiecznie żywa

Z filmu wyjęte:

Idea wiecznie żywa
— Jarosław Loretz

Dalekowschodnie nauki
— Jarosław Loretz

Jubileuszowy ptak
— Jarosław Loretz

Jak w plener, to z przyjaciółmi
— Jarosław Loretz

Pamiętajcie o higienie!
— Jarosław Loretz

Dom jak malowanie
— Jarosław Loretz

Po szkielecie poznasz ich
— Jarosław Loretz

Uwaga na glizdoludzi!
— Jarosław Loretz

Rozbrykana rogacizna
— Jarosław Loretz

Polska szkoła plakatu
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Tegoż twórcy

Religijny fanatyk z Kosmosu
— Sebastian Chosiński

Zwiastun rewolucji
— Marcin Knyszyński

Leonidas i Kubuś Puchatek czyli władcy wyobraźni
— Marcin Osuch

Marvel: Witaj ponownie, Frank
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Esensja ogląda: Czerwiec 2014 (1)
— Sebastian Chosiński, Jarosław Loretz, Agnieszka Szady

Marvel: Nie ma lepszego niż Wolverine
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Gdzie diabeł mówi „buenas noches”
— Piotr Dobry

Rysownicy do ołówków!
— Piotr Czerkawski

Gdy zalewa nas żółć
— Jakub Gałka

Tarantino vs. Rodriguez
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż autora

Z ziemi włoskiej do Polski
— Konrad Wągrowski

Kwapiszon, czyli szalony pościg
— Konrad Wągrowski

Kochając Diego, nienawidząc Maradony
— Konrad Wągrowski

Najtrudniejsza decyzja
— Konrad Wągrowski

Ten dziwny przycisk „dojrzewanie”
— Konrad Wągrowski

Sympatyczny seryjny morderca
— Konrad Wągrowski

Finał poniżej oczekiwań
— Konrad Wągrowski

Inwazja ekojaszczurów
— Konrad Wągrowski

Kryminalny egzystencjalizm
— Konrad Wągrowski

900 metrów w pionie
— Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.