Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 17 maja 2022
w Esensji w Esensjopedii

30. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień 8
[ - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
W dniu ósmym naszej relacji z 30. Warszawskiego Festiwalu Filmowego mamy dla was – niespodzianka – cztery recenzje. „Ciotka Hilda!”, „Daleko, daleko”, „Chłód w lipcu” i „Geronimo”.

Karolina Ćwiek-Rogalska, Urszula Lipińska

30. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień 8
[ - recenzja]

W dniu ósmym naszej relacji z 30. Warszawskiego Festiwalu Filmowego mamy dla was – niespodzianka – cztery recenzje. „Ciotka Hilda!”, „Daleko, daleko”, „Chłód w lipcu” i „Geronimo”.
Ciotka Hilda! (Tante Hilda!, reż. Jacques-Rémy Girerd, Benoît Chieux)
Karolina Ćwiek-Rogalska [30%]
Piękna, ręcznie rysowana animacja (twórcy podkreślili to jeszcze w napisach końcowych) z proekologicznym przesłaniem. Co mogło pójść nie tak? Autorzy chyba nie do końca zdali sobie sprawę z tego, jak antypatyczne postaci stworzyli na ekranie. Tytułowa Hilda mieszka na szczycie góry, pod którą podjeżdża rowerem, w wielkim szklanym domu razem z chorymi na Alzheimera rodzicami. Jest ekologiczna do tego stopnia, że średnio interesują ją jakiekolwiek możliwe korzyści z eksperymentów rosyjskiego biologa, który się w niej na zabój kocha. Naukowiec chce stworzyć rośliny o większej wydajności – mogłoby to na przykład pomóc w zwalczaniu głodu – ale Hilda wie lepiej: nie tylko, że GMO to zło absolutne, bo tylko kwiatki, które hoduje i które do niej przemawiają, mają rację bytu, ale też poprawia obliczenia Rosjanina. Jakim cudem tak się na tym zna? Tajemnica, imperatyw narracyjny. Głównym przeciwnikiem Hildy jest Dolores, uczulona na wszystkie możliwe rośliny, monstrualnie otyła złośliwa baba. Twórcy decydują się zniuansować tę postać dopiero na samym końcu, ale wtedy jest już za późno. W dodatku sytuacje, w których ją przedstawiają, i sposób rysowania tej bohaterki, nie pomagają. Szkoda wysiłku rysowników, „Ciotka Hilda!” może skutecznie zniechęcić do zdrowego trybu życia przez wtłukiwanie go w głowę razem z dziwnym przekonaniem, że wszyscy oprócz Hildy myślą tylko o pieniądzach, ją natomiast stać na gigantyczny dom z pielenia marchewek. Można by jeszcze docenić surrealistyczny humor autorów (wątek francuskiego prezydenta) i nawiązania do klasyki (środek wywołujący trwały porost włosów), gdyby nie nachalnie i z wyższością serwowane moralizujące tezy.
Daleko, daleko (Resan Till Fjäderkungens Rike, reż. Esben Toft Jacobsen)
Karolina Ćwiek-Rogalska [70%]
Druga pokazywana na tegorocznym WFF animacja podąża odmiennym torem niż opisywana wyżej „Ciotka Hilda!”. Mamy tu do czynienia z komputerową animacją, ale stworzoną bez nadmiernej szczegółowości: twórcy skupili się na zarysach świata przedstawionego, większą uwagę przywiązując do ożywienia postaci. Johan, mały zając, traci matkę, która zostaje zabrana przez Pierzastego Króla. Ma on rzekomo bać się wody, więc ojciec Johana postanawia zabrać syna na łódź i zamieszkać na środku oceanu. Na wodzie panuje pustka – tylko czasami w radiu odzywa się głos psa Billa, uciekiniera z królestwa Pierzastego Króla. Kiedy pewnego dnia Bill zaczyna z przestrachem wzywać pomocy, Johan upatruje w tym szansę by spotkać Pierzastego Króla i poprosić go o uwolnienie swojej matki. Wszystkie pokazywane na ekranie zwierzęta – te rzeczywiste i te fantastyczne – zwracają na siebie uwagę sposobem animacji: faktycznie, mimo nadania im cech ludzkich, wyglądają jak zwierzęta. Dziwić może za to decyzja, by film był w 3D, głównie dlatego, że przez większą część czasu owo 3D nie znajduje większego zastosowania. Twórcy inteligentnie splatają mityczne i religijne motywy z tkanką fabularną, stawiając przed młodszym i starszym widzem pytanie o to, jak to jest stracić rodzica, jak i czy w ogóle można się z tym pogodzić, co to znaczy wierzyć i co czeka nas po drugiej stronie. Film godny polecenia, zwłaszcza dla młodszych widzów, których chce się skonfrontować z trudniejszymi życiowymi dylematami w prostej do przyswojenia formie.
Chłód w lipcu (Cold in july, reż. Jim Mickle)
Urszula Lipińska [50%]
Fabuła pomiędzy kinem na serio a zupełnie niepoważnym filmem. Akcja zaczyna się mocno i mknie wartko. Richard odkrywa w swoim domu włamywacza i w obronie własnej pakuje mu kulę w serce. To oczywiście początek problemów, bo zamiast po tej tragedii po prostu żyć dalej własnej życie, Richard wikła się w śledztwo dotyczące człowieka, którego zabił. Zupełnie bez zaskoczenia odkrywa całą sieć zależności o których nie miał pojęcia i drąży. Po drodze przelewa się dużo krwi, ale wynika z tego także dużo dobrej zabawy. Najwięcej z obojętnych min, jakie strzela główny bohater, niby człowiek z ludu, a jednak bronią posługujący się wybitnie dobrze. Sam film jest umiarkowanie odkrywczy i raczej przeciętny, ma swoje lepsze i gorsze momenty oraz klei się na tyle, na ile zwykły kleić się filmy kołujące wokół kina klasy B.
Geronimo (reż. Tony Gatlif)
Urszula Lipińska [40%]
Tony Gatlif już dawno znalazł w kinie swój język, którego konsekwentnie się trzymał. Szkoda, że nie do końca robi to w „Geronimo”, filmie bardzo utrzymanym w typowych dla niego klimatach, ale też nie mającym do zaproponowania nic nowego. Brakuje tu przede wszystkim transowości, magicznej atmosfery, która raz po raz wyrzuca film poza granice rzeczywistości, nadaje mu nietypowy, nieoczywisty klimat. Tym razem poza szablonem mieści się jedynie opowiada w nim historia miłosna, która jest wiarygodna tylko dlatego, że została świetnie rozegrana aktorsko. Reszta filmu pozostawia pewien niedosyt: nawet sceny taneczno-śpiewające Gatlif potrafił już wnieść na wyższe poziomy, uzbroić je w większe wyrafinowanie, rozgrzać nimi zmysły. „Geronimo” niby ma energię, ale jest jakby filmem bardziej zgaszonym w porównaniu do najlepszych tytułów twórcy, cierpi też na kompleks powtórki z rozrywki. Gatlif po raz kolejny zajmuje się tymi samymi tematami, nie zastanowiwszy się uprzednio jak tchnąć w nie nowe, ciekawsze życie, jak dopisać „Geronimo” kolejny rozdział w pisanej przez siebie mitologii.
koniec
18 października 2014

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

W zaśnieżonej Patagonii
Sebastian Chosiński

17 V 2022

Szczęście, że zdecydowana większość z nas nie ma podobnych doświadczeń! Trudno bowiem sobie nawet wyobrazić, jaką traumą może być niewyjaśnione zniknięcie przyjaciółki. A tego właśnie doświadcza nastoletnia Manuela Pelari, bohaterka „Zaginionej” Alejandra Montiela (będącej ekranizacją powieści Florencii Etcheves). Po czternastu latach, już jako pełnoprawna policjantka, Pipa wraca do tamtej sprawy.

więcej »

Upload: Sez. 2. odc. 6. Zamach na demokrację
Marcin Mroziuk

16 V 2022

Jeśli powiedziało się A, to trzeba powiedzieć B. Skoro więc para głównych bohaterów odkryła, że David Choak zlecił zabicie Nathana, zrozumiałe jest, ze teraz pilnie obserwują poczynania bogacza. Dzięki temu udaje im się wpaść na trop jego kolejnego niecnego planu.

więcej »

East Side Story: „Ideologiczny schizofrenik, szczery kłamca”
Sebastian Chosiński

15 V 2022

Zrealizowany przez łotewskich autorów – reżysera Iva Briedisa i scenarzystkę Ritę Rudušę – ubiegłoroczny dokument „Homo sovieticus” to jedno z tych dzieł, które pozwalają wedrzeć się do umysłu „człowieka radzieckiego”. I tym samym w większym stopniu zrozumieć współczesną Rosję. Po jego oglądnięciu nie będą też dziwić aż tak bardzo doniesienia na temat tego, co dzieje się dzisiaj w Ukrainie.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Dzień 10
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Urszula Lipińska

Dzień 9
— Urszula Lipińska, Karolina Ćwiek-Rogalska

Dzień 7
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Urszula Lipińska

Dzień 6
— Urszula Lipińska, Karolina Ćwiek-Rogalska, Gabriel Krawczyk

Dzień 5
— Urszula Lipińska, Karolina Ćwiek-Rogalska

Dzień 4
— Urszula Lipińska, Karolina Ćwiek-Rogalska

Dzień 3
— Urszula Lipińska, Karolina Ćwiek-Rogalska

Dzień 2
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Urszula Lipińska

Dzień 1
— Urszula Lipińska, Karolina Ćwiek-Rogalska

Tegoż autora

Teatr mój widzę ogromny
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Oscary 2016: Esensja typuje Oscary 2016
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Piotr Dobry, Jarosław Robak, Krzysztof Spór, Konrad Wągrowski

Kujawski swing
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Wszystko będzie dobrze?
— Karolina Ćwiek-Rogalska

007: Wszystkie laski Jamesa Bonda
— Urszula Lipińska

31. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień siódmy
— Karolina Ćwiek-Rogalska

31. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień szósty
— Karolina Ćwiek-Rogalska

31. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień piąty
— Karolina Ćwiek-Rogalska

31. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień trzeci
— Karolina Ćwiek-Rogalska

31. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień drugi
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.