Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Anna Sasnal, Wilhelm Sasnal
‹Huba›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułHuba
Dystrybutor Filmpolis
Data premiery24 października 2014
ReżyseriaAnna Sasnal, Wilhelm Sasnal
ZdjęciaWilhelm Sasnal
Scenariusz
ObsadaJoanna Drozda, Jerzy Gajlikowski, Wojtek Słowik
Rok produkcji2014
Kraj produkcjiPolska, Wielka Brytania
Czas trwania66 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Rodzina na swoim
[Anna Sasnal, Wilhelm Sasnal „Huba” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Huba” Anki i Wilhelma Sasnalów to jeden z najciekawszych polskich filmów sezonu, choć łatwy do przeoczenia nawet w repertuarze kin studyjnych. Łącząc realizm rodem z dokumentu i abstrakcję opowiada o rodzinie, intymności i macierzyństwie – i nie jest to opowieść nastrajająca optymistycznie.

Jarosław Robak

Rodzina na swoim
[Anna Sasnal, Wilhelm Sasnal „Huba” - recenzja]

„Huba” Anki i Wilhelma Sasnalów to jeden z najciekawszych polskich filmów sezonu, choć łatwy do przeoczenia nawet w repertuarze kin studyjnych. Łącząc realizm rodem z dokumentu i abstrakcję opowiada o rodzinie, intymności i macierzyństwie – i nie jest to opowieść nastrajająca optymistycznie.

Anna Sasnal, Wilhelm Sasnal
‹Huba›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułHuba
Dystrybutor Filmpolis
Data premiery24 października 2014
ReżyseriaAnna Sasnal, Wilhelm Sasnal
ZdjęciaWilhelm Sasnal
Scenariusz
ObsadaJoanna Drozda, Jerzy Gajlikowski, Wojtek Słowik
Rok produkcji2014
Kraj produkcjiPolska, Wielka Brytania
Czas trwania66 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Miejscem akcji „Huby” uczynili Sasnalowie Mościce (gdzie Wilhelm się zresztą wychował) – dzielnicę Tarnowa z górującymi nad okolicą, wybudowanymi jeszcze w międzywojniu zakładami azotowymi. W cieniu fabryki żyje rodzina bohaterów filmu: stary mężczyzna, dziewczyna i jej dziecko. Prócz tego, że mieszkają ze sobą, nie wiemy, co ich łączy; równie niewiele dowiadujemy się o każdym z osobna – z wyjątkiem tego, że stary mężczyzna pracował w fabryce, ale z powodu choroby musiał z niej odejść.
Kamera podgląda bohaterów w czasie najzwyklejszych czynności: badań lekarskich, zakraplania oczu, karmienia piersią, sprzątania. Dokumentalna surowość i naturalizm przełamywane są jednak abstrakcyjnymi obrazami – długimi, hipnotycznymi ujęciami fabryki, dzięki którym świat, pozornie rozpoznany i nieefektowny, zyskuje w filmie hiperrealistyczny charakter. Niechęć Sasnalów do klasycznej narracji widać również w aktorstwie – Joanna Drozda i Jerzy Gajlikowski nie opierają swoich kreacji na środkach ekspresji, ale po prostu są na ekranie.
On – z ciałem, na którym czas i choroba odcisnęły swoje piętno – zdaje się usychać; poza fabryką, która wcześniej wypełniała mu czas, przypomina cień człowieka. Zgarbiony, słaby, z ciężkim oddechem, przypomina Nosferatu z filmów Murnaua i Herzoga – coś wampirycznego jest też w jego nocnych wyprawach do dawnego miejsca pracy, jakby z fabryki chciał zaczerpnąć resztkę sił i odsunąć od siebie nieuchronny koniec. Los dziewczyny jest wcale nie lepszy – niczym modelowa matka-Polka sprząta, gotuje, opiekuje się dzieckiem. Sasnalowie pokazują rysę na tym modelu – piękny obraz, gdy dziecko śpi nagiej kobiecie na brzuchu, naprowadza jednocześnie na metaforę ukrytą w tytule filmu: dziecko, niczym pasożyt przyssany do żywiciela, pozbawia kobietę energii, spokoju, młodości. Stąd dominujące w „Hubie” obrazy cichej desperacji – jak wtedy, gdy bohaterka ścierając warzywa na tarce próbuje zagłuszyć wrzask dziecka. Kto wie, jakie myśli kiełkują jej w głowie w długiej, niepokojącej scenie wspólnego spaceru nad rzekę?
„Huba” jest filmem o intymności – nie bez powodu Sasnalowie tak często pokazują w kadrze ciała swoich bohaterów. Jednocześnie jest to intymność pozbawiona bliskości: postacie tylko wysysają życie z siebie nawzajem i nawet ze sobą nie rozmawiają. Jedyny moment komunikacji następuje wtedy, gdy wyczerpana prasowaniem kobieta uderza w ścianę, by zbudzić mężczyznę śpiącego przed włączonym telewizorem. W niemal pozbawionym dialogów filmie najdonioślej brzmią krzyk i płacz dziecka, odgłosy ulicy i reklamy w radiu i telewizji (gdy wsłuchać się, o czym traktują – i zestawić je z pustoszejącą fabryką – „Huba” okazać się może ironicznym obrazem polskiej transformacji).
Wydaje się, że nie ma wyjścia z tego ponurej sytuacji. Jest w „Hubie” znakomicie pomyślana scena, w której kamera obraca się wokół własnej osi, coraz szybciej i szybciej, jakby chcąc przyspieszyć bieg wydarzeń, wymusić zmianę na rzeczywistości. Nic z tego – gdy ruch ustaje, wszystko jest tak jak dawniej. Chwilami obraz świata przedstawiony w „Hubie” wydaje się jednak zbyt jednostronny – Sasnalowie pokazują rutynę, apatię i bylejakość, brejowatą owsiankę i kiszoną kapustę, ale wyzuwają film z jakichkolwiek pogodniejszych tonów, które zapewne nieco zaburzyłby obraz ogólnego koszmaru. Może rzeczywiście z bliska widok nie jest piękny, ale przecież potrafi być też mniej czarno-biały.
koniec
4 listopada 2014

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

East Side Story: Gwiaździsty sztandar ponad wody Newy
Sebastian Chosiński

16 I 2022

To nie proste: z dnia na dzień porzucić dotychczasowe życie (niekoniecznie nawet najszczęśliwsze i najbardziej ustabilizowane) i zacząć nowe w zupełnie innym kraju, tysiące kilometrów od rodzinnych stron. A na to właśnie decyduje się bohaterka dramatu obyczajowego Aleksandra Mołocznikowa „Powiedz jej”, która na dodatek chce zostawić w Rosji męża i zabrać ze sobą ich jedynego syna.

więcej »

Rozwalanie ścian tyłkiem i inne rozterki czterdziestolatków
Agnieszka ‘Achika’ Szady

15 I 2022

Niech nikogo nie zwiedzie kpiarski tytuł recenzji. „Matrix: Zmartwychwstania” jest filmem głęboko symbolicznym i stuprocentowo poważnym.

więcej »

Devs: Odc. 3. W tym szaleństwie jest metoda
Marcin Mroziuk

14 I 2022

Wprawdzie Lily odrzuciła propozycję rosyjskiego szpiega, ale to wcale nie oznacza, że zrezygnuje z prowadzenia prywatnego śledztwa w sprawie śmieci Sergeia. Inną sprawą jest to, że jej zachowanie w tym odcinku początkowo wprawia nas w zdumienie.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Lepiej się nie zbliżać
— Urszula Lipińska

Filmy Nowych Horyzontów 2011 (3/3)
— Ewa Drab, Karol Kućmierz, Urszula Lipińska, Patrycja Rojek, Konrad Wągrowski, Kamil Witek, Zuzanna Witulska

Obrazkowa sztuka narracyjna
— Błażej

Tegoż autora

Żmije
— Jarosław Robak

American Film Festiwal 2018 (1)
— Jarosław Robak, Kamil Witek

Pretty in Pink
— Jarosław Robak

Szycie wewnętrzne
— Jarosław Robak

Film o filmie tak złym, że aż dobrym
— Jarosław Robak

Czarująca historia miłosna
— Jarosław Robak

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Ameryka jak wielki park Disneya
— Jarosław Robak

Duch Ameryki a kwestia rasowa
— Jarosław Robak

NajAmerican Film Festival 2017
— Jarosław Robak, Kamil Witek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.