Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Baran bo Odar
‹Cisza›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCisza
Tytuł oryginalnyDas Letzte Schweigen
Dystrybutor Vivarto
Data premiery9 września 2011
ReżyseriaBaran bo Odar
ZdjęciaNikolaus Summerer
Scenariusz
ObsadaUlrich Thomsen, Wotan Wilke Mohring, Katrin Sass
MuzykaMichael Kamm, Kris Steininger
Rok produkcji2010
Kraj produkcjiNiemcy
Czas trwania120 min
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Esensja ogląda: Luty 2015 (2)
[Baran bo Odar „Cisza”, David Ondrícek „W cieniu”, Jan Hřebejk „Niewinność” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Po raz drugi – i ostatni – w lutym możecie przeczytać Esensja Ogląda. W tej edycji trzy tytuły z kina światowego.

Sebastian Chosiński

Esensja ogląda: Luty 2015 (2)
[Baran bo Odar „Cisza”, David Ondrícek „W cieniu”, Jan Hřebejk „Niewinność” - recenzja]

Po raz drugi – i ostatni – w lutym możecie przeczytać Esensja Ogląda. W tej edycji trzy tytuły z kina światowego.
Kino świata

Baran bo Odar
‹Cisza›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCisza
Tytuł oryginalnyDas Letzte Schweigen
Dystrybutor Vivarto
Data premiery9 września 2011
ReżyseriaBaran bo Odar
ZdjęciaNikolaus Summerer
Scenariusz
ObsadaUlrich Thomsen, Wotan Wilke Mohring, Katrin Sass
MuzykaMichael Kamm, Kris Steininger
Rok produkcji2010
Kraj produkcjiNiemcy
Czas trwania120 min
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Cisza
(2010, reż. Baran bo Odar)
Sebastian Chosiński [70%]
Jan Costin Wagner jest obecnie jednym z najpopularniejszych niemieckojęzycznych autorów kryminałów. Mimo że sporą część czasu spędza w ojczyźnie swojej żony Niiny, czyli w Finlandii, i tam właśnie umieszcza akcję swoich powieści. Dotąd wydał ich siedem, w Polsce ukazały się natomiast trzy: „Księżyc z lodu” (2003), „Milczenie” (2007) oraz „Zima lwów” (2009). „Ciszę” nakręcono na podstawie drugiej z nich. Jej bohaterem jest prowadzący śledztwo w sprawie mordu popełnionego na trzynastoletniej dziewczynce komisarz Kimmo Joenta z Turku. W filmie jest trochę inaczej. Przede wszystkim fabułę umieszczono nie w Finlandii, ale w Niemczech, zrezygnowano tym samym z postaci Joenty (którego w zasadzie zastąpiło dwóch niemieckich śledczych) i trochę pogmerano przy chronologii wydarzeń. Ale poza tym dzieło szwajcarskiego reżysera Barana bo Odara (rocznik 1978) jest wierną adaptacją książki. Akcja zaczyna się latem 1986 roku (w powieści jest rok 1974); dwóch mężczyzn wyjeżdża samochodem za miasto, na drodze zauważają jadącą rowerem nastolatkę, skręcają za nią w boczną drogę. Na ścieżce prowadzącej pomiędzy polami pszenicy jeden z nich zatrzymuje dziewczynkę, następnie gwałci ją i zabija, a ciało pakuje do bagażnika. Drugi jest zachowaniem kolegi do głębi wstrząśnięty, ale nie znajduje w sobie odwagi, aby zaprotestować i tym sposobem ocalić Pię. A więc i na niego spada odpowiedzialność za tę okrutną, choć – jak się zdaje – trochę przypadkową zbrodnię. Policji, czego dowiadujemy się z ciągu dalszego filmu, nie udaje się odnaleźć sprawcy. Mijają jednak dwadzieścia trzy lata (w książce o dziesięć więcej) i historia się powtarza. W tym samym miejscu dochodzi najprawdopodobniej do identycznego zdarzenia. „Najprawdopodobniej”, ponieważ początkowo policja znajduje jedynie rower i torbę należące do trzynastoletniej Sinikki Weghamm; dziewczynka znika, ale jej ciała nie udaje się odnaleźć.
Udający się właśnie na emeryturę komisarz Krischan Mittich (gra go Burghart Klaußner, doskonale znany z „Good Bye, Lenin!” i „Białej wstążki”) natychmiast kojarzy oba wydarzenia; nie bez powodu, to on w latach 80. szukał zabójcy Pii i teraz nie ma wątpliwości, że Sinikkę nie tylko spotkało to samo, ale że stało się to z ręki tego samego człowieka. Problem w tym, że Mittich jest już praktycznie na aucie, tym samym nie ma dostępu do akt śledztwa, które przejmuje znacznie od niego młodszy David Jahn (w tej roli Sebastian Blomberg, bohater „Baader-Meinhof” i „Krwawej hrabiny”). Jahn sam jest po przejściach, niedawno stracił po długiej chorobie żonę (to łączy go z powieściowym pierwowzorem), sprawia wrażenie mocno roztargnionego i niezbyt stabilnego psychicznie. Ale dochodzeniu oddaje się z ogromnym zaangażowaniem. Podobnie zresztą jak i Krischan, który dodatkowo pragnie zadośćuczynić matce Pii (Katrin Saß) faktu, że nie doprowadził mordercy jej córki przed oblicze sprawiedliwości. A kto nim jest? Tego akurat widz dowiaduje się zaskakująco wcześnie. Bo też „Cisza” jest tyleż kryminałem, co dramatem psychologicznym, którego autorzy starają się znaleźć odpowiedź na pytanie, co kieruje pedofilem. Dlaczego atakuje niewinne dzieci? Czemu je zabija? Z tego powodu film bo Odara może budzić pewne kontrowersje. W finale bowiem okazuje się, że zabójca obu dziewczynek także jest – na swój sposób oczywiście – ofiarą. Proszę jednak nie wyciągać wniosku, że reżyser choć w najmniejszym stopniu usprawiedliwia jego czyn; on jedynie pragnie zajrzeć do umysłu zbrodniarza, by lepiej go zrozumieć. W ślad za Janem Costinem Wagnerem robi to, co interesuje każdego, choć nie każdy znalazłby w sobie tyle odwagi, by ten krok uczynić.

David Ondrícek
‹W cieniu›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułW cieniu
Tytuł oryginalnyVe stinu
Dystrybutor Hagi
Data premiery21 czerwca 2013
ReżyseriaDavid Ondrícek
ZdjęciaAdam Sikora
Scenariusz
ObsadaIvan Trojan, Sebastian Koch, Sona Norisová, Jirí Stepnicka, David Svehlík, Marek Taclík, Filip Antonio, Martin Mysicka, Miroslav Krobot
MuzykaJan P. Muchow, Michal Novinski
Rok produkcji2012
Kraj produkcjiCzechy
Czas trwania106 min
Gatunekdramat, thriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
W cieniu
(2012, reż. David Ondrícek)
Sebastian Chosiński [80%]
Wychodzi na to, że Czesi doczekali się swojego Władysława Pasikowskiego – reżysera, który korzystając z reguł kina gatunkowego, potrafi zajmująco opowiedzieć o niezwykle istotnych sprawach z przeszłości kraju: zbrodniach systemu stalinowskiego czy państwowym antysemityzmie. Tym artystą jest prażanin David Ondříček (rocznik 1969), absolwent legendarnej FAMU, czyli kształcącego filmowców wydziału Akademii Sztuk Scenicznych. Do tej pory znaliśmy go głównie z filmów obyczajowych o mniej lub bardziej komediowym rodowodzie: „Szeptem” (1996), „Samotni” (2000) oraz „Jedna ręka nie klaszcze” (2003). Zrealizowane w 2012 roku „W cieniu” ma zupełnie inny charakter – to thriller kryminalny z rozbudowanym wątkiem politycznym, bardzo mocno zakorzeniony w epoce, w której rozgrywa się akcja. A jest właśnie rok 1953; stalinizm – także w Czechosłowacji – jest u szczytu swej potęgi, choć nie mamy pewności – z filmu bezpośrednio to nie wynika – czy Stalin jeszcze żyje, czy już nie. Kapitan Hakl (w tej roli fantastyczny Ivan Trojan, w Polsce kojarzony z ról w „Opowieściach o zwyczajnym szaleństwie”, „Braciach Karamazow” oraz „Gorejącym krzewie”) jest oficerem Urzędu Bezpieczeństwa, który zajmuje się sprawami kryminalnymi. Ma żonę Jitkę (w tej roli Sona Norisová) oraz zafascynowanego piłką nożną siedmio-, może ośmioletniego synka Toma. Tworzą szczęśliwą rodzinę – oczywiście na tyle, na ile można być szczęśliwym, żyjąc w komunistycznej dyktaturze. W każdym razie Hakl zalicza się do tych policjantów, którzy nie mieszają się do polityki; zajmuje się głównie tropieniem złodziei i morderców – i jest w tym naprawdę dobry.
Aż pewnego dnia trafia na sprawę, która wywraca całe jego poukładane życie do góry nogami. Jest wiosna 1953 roku; w Pradze zaczynają się szerzyć bandyckie napady, podczas jednego z nich – na oddział pocztowy – giną wszyscy konwojenci, a nawet młody milicjant ubezpieczający pieniądze. Hakl, dzięki swoim metodom pracy, jest pierwszy na miejscu zdarzenia, z którego – nie informując oficerów Urzędu Ochrony Państwa (taka nazwa pada w filmie) – zabiera łuskę po naboju, którym zabito stróża prawa. Ma bowiem pewne podejrzenia i nie zgadza się z dotychczasową wykładnią dochodzenia, na mocy której próbuje się zrzucić winę za skoki na syjonistów; zgodnie z oficjalnym orzeczeniem zrabowane fanty i gotówkę przerzucają oni następnie przez Berlin do Izraela, by wspomóc armię tego państwa w walce z krajami arabskimi. Jako że trop wiedzie do stolicy Niemieckiej Republiki Demokratycznej, do Pragi zostaje przysłany major Zenke (przejmująca kreacja Sebastiana Kocha, znanego między innymi z „Życia na podsłuchu” i „Czarnej księgi”), którego przeszłość wojenna i powojenna, jak i rola, którą ma odegrać w śledztwie, spowija mgła tajemnicy. W każdym razie Hakl widzi w nim poważne zagrożenie, kolejną przeszkodę na drodze do prawdy, która zdaje mu się coraz straszniejsza. Ondříček znakomicie oddał realia wczesnych lat 50. XX wieku; klaustrofobiczny nastrój świetnie podkreślają mroczne zdjęcia (za które odpowiada polski operator Adam Sikora, etatowy współpracownik Lecha Majewskiego) i niepokojąca muzyka (autorstwa Słowaka Michala Novinskiego). Warto dodać, że część plenerów realizowana była w Łodzi, a Państwowy Instytut Sztuki Filmowej wsparł produkcję finansowo. I chwała mu za to!

Jan Hřebejk
‹Niewinność›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułNiewinność
Tytuł oryginalnyNevinnost
ReżyseriaJan Hřebejk
ZdjęciaMartin Sacha
Scenariusz
ObsadaAnna Geislerová, Ondrej Vetchý, Hynek Cermák, Zita Morávková, Anna Linhartová, Ludek Munzar, Miroslav Hanus, Daniel Czeizel
MuzykaVladivojna La Chia
Rok produkcji2011
Kraj produkcjiCzechy
Czas trwania90 min
Gatunekdramat, thriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Niewinność
(2011, reż. Jan Hrebejk)
Sebastian Chosiński [80%]
Trzeba przyznać, że ostatnie lata są dla czeskiego reżysera Jana Hřebejka (rocznik 1967) całkiem udane. Komedia obyczajowa „Święta czwórca” (2012) oraz (melo)dramat psychologiczny „Po ślubie” (2013) spotkały się z pozytywnym odzewem zarówno ze strony widzów, jak i krytyków. Na ich tle jeszcze lepiej wypada wcześniejszy film prażanina – opowiedziana niemal w konwencji thrillera „Niewinność” (2011). To historia pracującego w szpitalu cenionego lekarza pediatry, Tomáša (w tej roli Ondřej Vetchý, znanego z „Babiego lata”, „Kawałka nieba” i „Butelek zwrotnych”), który pewnego dnia – ku zaskoczeniu rodziny i przyjaciół – zostaje przez jedną ze swoich młodych pacjentek, trzynastoletnią Olinkę (gra ją Anna Linhartová), oskarżony o utrzymywanie z nią intymnych kontaktów. Gwoli ścisłości należałoby jednak dodać, że Olinka nie tyle oskarża, ile wyraża swoje uczucie do pana doktora, przekonana, że w przyszłości stanie się jego kobietą. Podstawowe pytanie, które zadaje sobie prowadzący sprawę Lada (Hynek Čermák, pojawiający się w „Błękitnym tygrysie”, „Świętej czwórcy” oraz „W cieniu”), prywatnie przyjaciel Tomáša, brzmi: Czy dziewczynka fantazjuje, czy rzeczywiście mówi prawdę? Za tym drugim przemawia fakt, że w trakcie przesłuchania dokładnie opisuje rozkład domu lekarza (w tym łazienkę), a w czasie wizji lokalnej porusza się po nim, jakby była tu już wcześniej. W winę oskarżonego nie wierzy oczywiście jego małżonka, Lida (Anna Geislerová, przez polskich widzów oglądana w „Powrocie idioty”, „Żelarach”, „Piękności w opałach”), oraz jej młodsza siostra Milada (Zita Morávková).
I rzeczywiście, niebawem okazuje się, że Olinka nie mówiła prawdy; w efekcie Tomáš, po kilku dniach spędzonych w areszcie, zostaje wreszcie wypuszczony i wraca do domu. Prawdziwy dramat jednak dopiero teraz się zaczyna. Oskarżenie o molestowanie seksualne nieletniej przywołuje bowiem wspomnienia z przeszłości i wyciąga na światło dzienne zdarzenia, o których wszyscy ich uczestnicy woleliby zapomnieć. Atmosfera z każdą minutą gęstnieje, a finał godny jest najlepszego dreszczowca. Jan Hřebejk występuje tu w roli oskarżyciela mieszczańskiej moralności; buduje świat, w którym w zasadzie nic nie jest prawdą, całe życie bohaterów okazuje się zaś zbudowane na kłamstwie. To musi skończyć się źle. Pod wieloma względami „Niewinność” przypomina późniejsze o dwa lata „Po ślubie”. W obu przypadkach główne postaci zmuszone są po latach ponieść odpowiedzialność za czyny, których dopuściły się dużo wcześniej. Nie ma przedawnienia, bo ta formuła prawna stałaby w sprzeczności ze zwykłym poczuciem sprawiedliwości. Kto popełnił grzech, musi za niego odpokutować i ponieść karę. Ale reżyser idzie krok dalej, przesuwa granicę odpowiedzialności, tym samym sprawia, że zakończenie filmu jeszcze mocniej chwyta za gardło. W tym kontekście tytuł dzieła Hřebejka brzmi nie tyle może ironicznie, co sarkastycznie. Dotarłszy do końca, można bowiem odnieść wrażenie, że coś takiego jak „niewinność” w ogóle nie istnieje. Że żyjemy w świecie, w którym zdeprawowani są wszyscy – bez względu na wiek i pełnione stanowiska.
koniec
28 lutego 2015

Komentarze

01 III 2015   17:51:49

Chosiński, skróć pan te "recenzje" o połowę i nie opowiadaj filmu w całości. albo daj ostrzeżenie o spoilerze, nieszczęśniku.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: W te dni majowe, gdy kończyła się wojna
Sebastian Chosiński

19 I 2022

Zanim w 1977 roku powstało monumentalne „Oswobodzenie Pragi” Otakara Vávry, osiemnaście lat wcześniej o tych samych wydarzeniach, choć w znacznie bardziej kameralnej i dużo mniej patetycznej formie, opowiedział Stanisław Rostocki w swej drugiej pełnometrażowej fabule czyli „Majowych gwiazdach”. Składająca się z czterech nowel historia urzeka poetyckim nastrojem i… zapachem wiosny.

więcej »

East Side Story: Gwiaździsty sztandar ponad wody Newy
Sebastian Chosiński

16 I 2022

To nie proste: z dnia na dzień porzucić dotychczasowe życie (niekoniecznie nawet najszczęśliwsze i najbardziej ustabilizowane) i zacząć nowe w zupełnie innym kraju, tysiące kilometrów od rodzinnych stron. A na to właśnie decyduje się bohaterka dramatu obyczajowego Aleksandra Mołocznikowa „Powiedz jej”, która na dodatek chce zostawić w Rosji męża i zabrać ze sobą ich jedynego syna.

więcej »

Rozwalanie ścian tyłkiem i inne rozterki czterdziestolatków
Agnieszka ‘Achika’ Szady

15 I 2022

Niech nikogo nie zwiedzie kpiarski tytuł recenzji. „Matrix: Zmartwychwstania” jest filmem głęboko symbolicznym i stuprocentowo poważnym.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Marzec 2018 (2)
— Sebastian Chosiński, Grzegorz Fortuna, Krzysztof Spór, Konrad Wągrowski

Marzec 2018 (1)
— Piotr Dobry, Marcin Mroziuk, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Luty 2018 (2)
— Jarosław Loretz, Anna Nieznaj, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Luty 2018 (1)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Styczeń 2018 (1)
— Jarosław Loretz

Grudzień 2017 (4)
— Konrad Wągrowski

Grudzień 2017 (3)
— Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski

Grudzień 2017 (2)
— Sebastian Chosiński

Grudzień 2017 (1)
— Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Listopad 2017 (3)
— Jarosław Loretz, Kamil Witek

Tegoż twórcy

Gdy milkną ślubne dzwony
— Sebastian Chosiński

Oby nie do trzech razy sztuka
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Homo bohemicus
— Przemysław Ćwik

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.