Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 lutego 2020
w Esensji w Esensjopedii

Olivier Assayas
‹Sils Maria›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSils Maria
Tytuł oryginalnyClouds of Sils Maria
Dystrybutor Gutek Film
Data premiery20 marca 2015
ReżyseriaOlivier Assayas
ZdjęciaYorick Le Saux
Scenariusz
ObsadaChloë Grace Moretz, Kristen Stewart, Juliette Binoche, Brady Corbet, Johnny Flynn, Claire Tran, Nora von Waldstätten, Hanns Zischler
Rok produkcji2014
Kraj produkcjiFrancja, Niemcy, Szwajcaria
Czas trwania124 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Potęga podświadomości
[Olivier Assayas „Sils Maria” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Wąż z Maloja” to specyficzne zjawisko atmosferyczne występujące w szwajcarskich Alpach – chmury wdzierają się wąskim przesmykiem i pełzną pomiędzy przełęczami. Dramaturg Wilhelm Melchior obrał ów fenomen za tytuł sztuki, która rozgrywa się zarówno na scenie, jak i w życiu. Jej centralnym punktem jest aktorka rozpięta między dwiema rolami – tą, którą już grała, i tą, której nie chce zagrać.

Iwona Michałowska

Potęga podświadomości
[Olivier Assayas „Sils Maria” - recenzja]

„Wąż z Maloja” to specyficzne zjawisko atmosferyczne występujące w szwajcarskich Alpach – chmury wdzierają się wąskim przesmykiem i pełzną pomiędzy przełęczami. Dramaturg Wilhelm Melchior obrał ów fenomen za tytuł sztuki, która rozgrywa się zarówno na scenie, jak i w życiu. Jej centralnym punktem jest aktorka rozpięta między dwiema rolami – tą, którą już grała, i tą, której nie chce zagrać.

Olivier Assayas
‹Sils Maria›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSils Maria
Tytuł oryginalnyClouds of Sils Maria
Dystrybutor Gutek Film
Data premiery20 marca 2015
ReżyseriaOlivier Assayas
ZdjęciaYorick Le Saux
Scenariusz
ObsadaChloë Grace Moretz, Kristen Stewart, Juliette Binoche, Brady Corbet, Johnny Flynn, Claire Tran, Nora von Waldstätten, Hanns Zischler
Rok produkcji2014
Kraj produkcjiFrancja, Niemcy, Szwajcaria
Czas trwania124 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Maria (Juliette Binoche) dowiaduje się o śmierci Wilhelma w pociągu zmierzającym do Szwajcarii. Ma tam odebrać nagrodę, której on sam, zaszyty w swoim alpejskim domu, odebrać nie chciał. Przed laty rozpoczęła błyskotliwą karierę rolą Sigrid, dziewczyny romansującej z dwukrotnie od siebie starszą szefową Heleną, by ostatecznie doprowadzić ją do samobójstwa. Na bankiecie, który przerodził się w stypę, pojawia się reżyser Klaus, by zaproponować jej ponowne zagranie w „Wężu z Maloja” – tym razem roli Heleny. Maria odmawia, argumentując, że wciąż czuje się Sigrid i nienawidzi Heleny, która jest słaba, żałosna i daje się wodzić za nos. Klaus cierpliwie tłumaczy własne odczytanie sztuki: Sigrid i Helena są w istocie tą samą osobą, zmieniającą się z upływem lat. To bynajmniej nie zachęca Marii, która pod grubym pancerzem czuje, że przedzierzgając się w Helenę, będzie musiała zaakceptować swoją kruchość i to, że pierwsza młodość pozostała za nią.
Filmowa historia, podobnie jak ta ze sztuki, ma dwie bohaterki ¬– drugą jest asystentka Marii, Valerie (Kristen Stewart). Androginiczna – jeśli nie z wyglądu, to z ubioru i stylu bycia – Val, która zresztą pojawia się na ekranie wcześniej niż Maria, od początku przykuła moją uwagę, wzbudzając rodzaj tęsknoty wynikły może z subtelnej atrakcyjności, a może z faktu, że przypomina młodszą mnie – ot, jeszcze jedna wersja historii Heleny i Sigrid. Bo i obie filmowe postacie odgrywają ją w życiu. Gdy Maria ćwiczy z asystentką kwestie dramatu, tracimy rozeznanie, czy to próba, czy rzeczywista rozmowa. Życie różni się jednak od sztuki przewrotnym detalem: to Val kocha Marię. Kocha ją z powściąganą żarliwością, za którą Stewart słusznie została uhonorowana Cezarem. To pierwszy klucz do odczytania filmu: relacja między Heleną a Sigrid została przeniesiona w wymiar rzeczywisty, ale starsza z bohaterek wciąż tkwi mentalnie i emocjonalnie w młodszej postaci – zamiast być wykorzystywana, chce wykorzystywać. I czyż nie jest to słuszne – czyż z wiekiem nie nabieramy cwaniactwa, nie obrastamy pancerzem? Może prawdziwa jest właśnie historia Marii i Val, a nie ta z desek sceny?
Dalszy rozwój wypadków kieruje uwagę widza ku interpretacji Klausa, że Sigrid i Helena są tą samą osobą. W jej świetle poszczególne fragmenty – ot, choćby genialna scena przejażdżki samochodowej Val – nabierają zupełnie innego znaczenia. Warto chyba obejrzeć film ponownie, by go prześledzić z drugim kluczem. A może i nie, bo wtedy żal rozpaczliwego uczucia Valerie. Lepiej stosować oba klucze razem.
Przy wszystkich tych zaletach film nie ustrzegł się poważnej wady – jest przeładowany aluzjami i niepotrzebnie przedłużony. Aluzje sprawiają, że zamiast koncentrować się na emocjach, co rusz próbujemy wpasować coś w układankę: aha, ona z nim była, a jak się to ma do jego interpretacji sztuki? Jak do teraźniejszości? Trwający chyba z pół godziny „epilog” to kompletne nieporozumienie, które nie mówi nic nowego, rozwadnia tylko to, co reżyser tak pięknie opowiedział wcześniej. Po co? Kto miał zrozumieć, już zrozumiał, kto nie miał, nie zrozumie.
Widz sam musi odpowiedzieć sobie na pytanie, czym jest fizyczna przemiana Marii – symbolem akceptacji starzenia się czy przeciwnie, na wzór portretu Doriana Graya, przeniesieniem na fizyczność tego, czego nie potrafi zaakceptować dusza? I dlaczego bohaterka staje się coraz bardziej męska? Czy dlatego, że nasza orientacja i tożsamość seksualna jest płynna jak prześlizgujący się przez doliny wąż z Maloja, czy też dlatego, że upływ czasu dotyka każdego z nas niezależnie od płci?
Największym zgrzytem fabuły jest to, że owa „starzejąca się” bohaterka ma… czterdzieści lat. Mało prawdopodobne, by w dzisiejszych czasach jakakolwiek czterdziestolatka czuła się stara – zwłaszcza gdy ma dość pieniędzy, by zadbać o swoją urodę na wszelkie możliwe sposoby. Juliette Binoche liczyła w trakcie zdjęć niemal o dekadę więcej, a w dodatku w dalszej części filmu została sztucznie postarzona. Jej grę trudno nazwać brawurową – odgrywana przez nią Maria bardziej drażni niż wzbudza współczucie, dzięki czemu stanowi idealne tło dla Stewart. I kto wie, czy to nie Val jest tu główną bohaterką – nienachalna, niby zawsze w tle, a tak naprawdę, jak nasza podświadomość, najważniejsza.
koniec
16 marca 2015

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Ludzie na kutrze, a kuter w wodzie
Sebastian Chosiński

19 II 2020

W tym samym 1972 roku w Związku Radzieckim przeniesiono na ekran dwa dzieła prozatorskie Borisa Wasiljewa – debiutancką nowelę „Kuter Iwana” oraz późniejszą o dwanaście lat powieść „Tak tu cicho o zmierzchu”. Drugi film zyskał wielką sławę na całym świecie, pierwszy natomiast – na długi czas powędrował na półkę. Był po prostu zbyt pesymistyczny i obyczajowo odważny.

więcej »

Mmm? Eee… Ach!
Agnieszka ‘Achika’ Szady

17 II 2020

Post-apo w wersji psio-kociej? Z miasta zniknęli wszyscy ludzie i domowe pupilki muszą sobie radzić same. Zdobycie pożywienia nie nastręcza wielkich problemów (kiedy już przedostaną się do wnętrza centrum handlowego), gorzej, że pościg – i to z kilku różnych stron – ciągle następuje im na pięty.

więcej »

East Side Story: Nie dzieje się nic, a wydarza tak wiele
Sebastian Chosiński

16 II 2020

„Pewnego razu w Trubczewsku” Łarisy Sadiłowej to dzieło z gatunku tych, w których dzieje się niewiele, ale wydarza tak dużo. Nostalgiczny melodramat opowiada o spóźnionej i nie do końca spełnionej miłości dwojga ludzi, którzy znają się od lat, ponieważ mieszkają po sąsiedzku. Problem w tym, że oboje mają rodziny – współmałżonków i dzieci.

więcej »

Polecamy

Alejandro González Iñárritu. Babel.

Do sedna:

Alejandro González Iñárritu. Babel.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. 21 gramów.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Amores perros.
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky „mother!”
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Noe: Wybrany przez Boga
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Czarny łabędź.
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Zapaśnik.
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Źródło
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Requiem dla snu
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Pi
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja ogląda: Marzec 2015 (3)
— Miłosz Cybowski, Jarosław Loretz, Daniel Markiewicz, Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Marzec 2015 (2)
— Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski

Cannes 2014: Wszystko o Marii
— Marta Bałaga

Tegoż autora

Ersatz duszy
— Iwona Michałowska

Serca wielkie i małe
— Iwona Michałowska

14. Tydzień Kina Hiszpańskiego - relacja
— Iwona Michałowska

Alicja w Krainie Chichów
— Iwona Michałowska

Arlekin na barykadach
— Iwona Michałowska

Nakręcane anioły
— Iwona Michałowska

Szpiegowanie na ekranie
— Iwona Michałowska

Ciastko z dziurką
— Iwona Michałowska

Charlie Brown, Snoopy i spółka
— Iwona Michałowska

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.