Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 października 2021
w Esensji w Esensjopedii
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

Esensja ogląda: Styczeń 2016 (1)
[ - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
W pierwszej tegorocznej edycji Esensja ogląda prezentujemy recenzje trzech pozycji kinowych i jednej – od wczoraj zaszczyconej gradem nominacji do Złotych Malin – propozycji DVD.

Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk, Jarosław Robak, Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Styczeń 2016 (1)
[ - recenzja]

W pierwszej tegorocznej edycji Esensja ogląda prezentujemy recenzje trzech pozycji kinowych i jednej – od wczoraj zaszczyconej gradem nominacji do Złotych Malin – propozycji DVD.
Kino
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Córki dancingu
(2015, reż. Agnieszka Smoczyńska)
Jarosław Robak [70%]
Plakat i zwiastun promujące pełnometrażowy debiut Agnieszki Smoczyńskiej są bardzo mylące – jeśli spodziewacie się radosnego, wyzutego z ironii i dwuznaczności „lekkiego” kina (jak choćby „Disco polo” Macieja Bochniaka), z seansu możecie wyjść zawiedzeni. Po „Córkach dancingu” nie należy również oczekiwać klasycznej narracji: scenariusz jest tu pretekstowy, gatunkowe formy (horror, musical, melodramat i komedia) swobodnie zmieszane, estetyka filmu rozpięta między onirycznością, turpizmem a przaśnością peerelowskiego klubu. Ten „miks” różnych poetyk oraz mniej lub bardziej odjechanych pomysłów okazuje się jednak bardzo zmysłowy, a przy jego pomocy reżyserce udaje się opowiedzieć współczesną baśń (tyle że taką dla dorosłych), w której syreny wprawdzie są piękne i uwodzą głosem, ale jednocześnie śmierdzą rybą, w ogonie mają waginy, a w naturze żądzę krwi. Niewiele tu z Disnejowskiej Arielki (niestety, próżno też szukać księcia Eryka). Również feministyczna perspektywa filmu, w którym kobieta, z jej ambicjami i pożądaniem zostaje postawiona w kontrze wobec patriarchalnej kultury, sprawia, że „Córki dancingu” wyróżniają się na tle polskiego kina. Obraz Smoczyńskiej traktuje o radykalnej obcości, która – aby wpasować się do przewidywalnego świata o tradycyjnych regułach – musi zostać „przycięta” (i to dosłownie, jak w jednej z najlepszych scen). A i to może nie wystarczyć. W spojrzeniach nie-syrenich bohaterek, na czele z wspaniałą Kingą Preis w roli gwiazdy zespołu Figi i Daktyle, ale też w ukradkowych pocałunkach pary homoseksualistów, kryje się jednak tęsknota za tym, by pozmieniać raczej te reguły.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Swobodne opadanie
(2014, reż. György Pálfi, Gergely Pohárnok, Zsófia Ruttkay)
Konrad Wągrowski [60%]
Bardzo dobrze, że film György’ego Pálfiego trafił na nasze ekrany, bo dzieło to naprawdę oryginalne. „Swobodne opadanie” to zbiór kilku nowel filmowych, utrzymanych w klimacie absurdu i groteski przez niektórych – choć chyba nie do końca słusznie – porównywanych do dzieł Monty Pythona (w przeciwieństwie do Pythonów skecze mają pointy i bardziej idą w kierunku szokowania niż rozśmieszania) . Elementem spajającym tę historię jest pewien siedmiopiętrowy blok, w którym odbędą się wszystkie scenki. Ów blok jest jedynym spoiwem, nie ma tu jakiegoś motywu przewodniego, jak w przypadku zeszłorocznych „Dzikich historii”, każda opowiastka jest swego rodzaju skeczem. Skeczem zaskakującym, odważnym, nierzadko zabawnym, a czasem nawet nieco obrzydliwym. Skecze nie są równiej jakości, mnie osobiście najbardziej do gustu przypadł ten o rodzinie żyjącej w (ultra)higienicznych warunkach, choć widzowie, którzy oglądali dzieło Pálfiego, najczęściej wspominali „odwrotne narodziny”. W sumie dzieło oryginalnego twórcy, kreatywnie posługującego się różnymi wariacjami gatunku w filmowego (mamy tu sitcom, horror, opowieść obyczajową), do obejrzenia z zaciekawieniem i zapomnienia.
WASZ EKSTRAKT:
70,0 (0,0) % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Most szpiegów
(2015, reż. Steven Spielberg)
Marcin Mroziuk [80%]
Wprawdzie „Most szpiegów” jest świetnym filmem, ale mogłoby to być jeszcze lepsze dzieło, gdyby twórcy nie zdecydowali się na nakręcenie istnego panegiryku na cześć amerykańskiego prawnika Jamesa B. Donovana. Niewątpliwie z równie wielkim zainteresowaniem śledzimy wszak zarówno historię ujęcia i osądzenia radzieckiego szpiega Rudolfa Abla, jak i opowieść o tym, w jaki sposób doprowadzono do jego wymiany za amerykańskiego pilota z zestrzelono U-2. Nie do podważenia jest również kluczowa rola, jaką w tych wydarzeniach odegrał główny bohater filmu, ale mimo doskonałej gry aktorskiej Toma Hanksa trudno uwierzyć, że James B. Donovan naprawdę był takim chodzącym ideałem. Jest on bowiem przedstawiony jako pozbawiony jakichkolwiek wad szanowany prawnik i przykładny ojciec rodziny, który z równym przekonaniem starał się zapewnić uczciwy proces radzieckiemu szpiegowi (i to wbrew zimnowojennym nastrojom własnego narodu!) oraz odważnie negocjować w Berlinie Wschodnim warunki wymiany z przedstawicielami NRD i ZSRR. Piękny, budujący obrazek, ale mimo wszystko nie sposób uznać go za w pełni realistyczny, abstrahując nawet od pytań o rzeczywisty zakres powiązań głównego bohatera z CIA.
Trzeba jednak przyznać, że Steven Spielberg w tym filmie nie tylko po mistrzowsku buduje napięcie, ale przede wszystkim cały czas gra na emocjach widzów i czyni to w dodatku na wiele sposobów. Z jednej strony, po pełnej odwołań do wartości konstytucyjnych mowie obrończej Jamesa B. Donovana z niecierpliwością oczekujemy więc na werdykt sądu w prawie Rudolfa Abla, a także z wypiekami na twarzy obserwujemy pełną nerwów finałową rozgrywkę służb wywiadowczych na moście Glienicke. Z drugiej strony istotną rolę odgrywają sceny, w których możemy zobaczyć bohatera w analogicznych sytuacjach, którym jednak towarzyszy zupełnie odmienny nastrój – czego najdobitniejszym przykładem są spojrzenia przypadkowych współtowarzyszy dojazdów Jamesa B. Donovana do pracy – raz pełne pogardy i nienawiści, kiedy indziej prawdziwego zachwytu. W każdym razie istnieją spore szanse, że właśnie to ostatnie uczucie będzie towarzyszyć widzom po zakończonym seansie.
DVD / BD
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Jupiter: Intronizacja
(2014, reż. Andy Wachowski, Lana Wachowski)
Jarosław Loretz [40%]
Kuriozalnie pokraczna mieszanka klisz, bzdurstw wszelakich, młodzieżowego romansu i space opery. A wszystko posunięte do jaskrawego absurdu.
Zazwyczaj Hollywood serwowało nam nastolatka płci obojętnej, niespodzianie odkrywającego posiadanie jakiegoś rodzaju nadprzyrodzonych mocy, dzięki którym można widzieć zmarłych, ziutać zygzakami po niebie czy – w cięższych przypadkach – ocalić Ziemię. A tutaj? Nieee… Tu bohaterka nie ma żadnych mocy, ale od razu jest królewną WSZECHŚWIATA. No bo po co się ograniczać… A żeby było bardziej z przytupem, dziewczę jest z najniższej dopuszczalnej (dla amerykańskiego widza) kasty – chicagowskich czyścicieli toalet. Naturalnie na życie nieszczęsnej dybią brzydkie typy (na przykład skrzydlate jaszczury w… czarnych, skórzanych kurtkach), a z pomocą podążają… eee… powiedzmy, że upadłe anioły. Sztuk dwie.
Film kosztował prawie 180 milionów dolarów, i faktycznie widać ten budżet – w zbędnie rozbuchanej kreacji tła. Statki są super, masa gadżetów też potrafi przykuć uwagę, a i rozwałka idzie na maksa, tyle że większość scen, które pochłonęły tak gigantyczne pieniądze, najczęściej bardzo szybko zaczyna nużyć. Walki – tak jak w obu późniejszych „Matriksach” – są wyraźnie przeciągnięte i szybko nudzą. Zniszczenia są natomiast tak ogromne, że aż oko przestaje rejestrować detale. Ten film należy oglądać w kinie, bo na małym ekranie 3/4 kreacji zlewa się gdzieś w tle. Na małym ekranie pozostaje widzowi głównie kontemplacja sztampowych, do bólu ckliwych, naiwnych i zwyczajnie głupich dialogów oraz zaduma nad nieudanymi próbami podrobienia stylu Gilliama (drętwa, zupełnie nieśmieszna sekwencja biurokratyczna), Tarsema Singha (sekwencja ślubu jest tylko ładna) czy Tima Burtona (niektóre stwory i dekoracje są ciekawe, ale jednak od sasa do lasa). Ot, kolorowy kleks wypluty przez kameleona i zdeptany przez logikę.
Kodeks raz jest, innym razem jakby nie istniał. Niekiedy jest „Wasza wysokość”, a niekiedy „Ty”. Powietrzne ewolucje tak na zdrowy rozsądek powinny bohaterce pourywać ręce i namieszać w bebechach, że już o finalnej walce, kiedy jaskrawo nadużywane są wszelkie „w ostatniej chwili”, „cudowne ocalenie” i „mam ręce ze stali, a prąd się mnie nie ima”, nie wspomnę. A pustawe lokacje w ponoć przeludnionych światach? A „latające” buty, zdające się być jedynym, wręcz legendarnym egzemplarzem w całym kosmosie, i to na stałe przyśrubowanym do stóp delikwenta (nawet w celi je posiada)? A co z ludźmi zabitymi w walce nad Chicago? Ich też się „odbuduje”, jak budynki? No i dlaczego w pewnym momencie znika w ogóle opcja zamachów na bohaterkę? A to tylko czubek góry lodowej.
Z całą tą żonglerką miliardami lat i milionami planet, z wszystkimi tymi złymi dialogami („Chciałbym ci pokazać swoje cztery planety”), mdlącymi wątkami „romantycznymi” i mrowiem bzdur, „Jupiter…” ogląda się jednak znośnie – głównie dzięki dopracowanym plenerom i wspomnianym na początku statkom i gadżetom. Trzeba mieć tylko pod jakieś znieczulenie, które pozwoli gładko przedryfować przez co durniejsze momenty.
koniec
14 stycznia 2016

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: O jeden ząb za daleko
Sebastian Chosiński

13 X 2021

W normalnym kraju człowiek z trzydziestoma trzema zębami wybrałby się do dentysty i poprosił go o usunięcie nadmiarowego trzonowca (kła albo siekacza). W Związku Radzieckim ktoś taki mógł stać się sensacją naukową i celebrytą. Przynajmniej tak to sobie wyobrażał Gieorgij Danielija, który na podstawie tych domysłów zbudował oś fabularną „nienaukowo-fantastycznej” (jak poinformowano w napisach) komedii… „Trzydzieści trzy”.

więcej »

East Side Story: Z rodziną najlepiej wychodzi się na…
Sebastian Chosiński

10 X 2021

Co byście zrobili, dowiedziawszy się, że zostało Wam kilka bądź kilkanaście miesięcy życia? Część osób zapewne doszłaby do wniosku, że to najlepszy moment na spełnienie swego największego, skrytego dotąd marzenia. W takiej właśnie sytuacji znajduje się główny bohater „Krewnych” – komediodramatu Ilji Aksionowa – który rusza w podróż, aby… To będzie zaskoczenie!

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Wzruszony Breżniew – bezcenne!
Sebastian Chosiński

6 X 2021

Po „neoprodukcyjnej”, opartej na scenariuszu Aleksandra Gelmana, „Premii” Siergiej Mikaleian postanowił nakręcić film zupełnie inny. W tym celu nawiązał kontakt z dziennikarzem Lwem Arkadjewem, który dekadę wcześniej napisał artykuł o trudnym losie wojennych wdów. On właśnie stał się podstawą kolejnego dzieła Ormianina – dramatu… „Wdowy”.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja ogląda: Marzec 2018 (1)
— Piotr Dobry, Marcin Mroziuk, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Najlepszego sortu Amerykanin
— Jarosław Robak

Z tego cyklu

Marzec 2018 (2)
— Sebastian Chosiński, Grzegorz Fortuna, Krzysztof Spór, Konrad Wągrowski

Marzec 2018 (1)
— Piotr Dobry, Marcin Mroziuk, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Luty 2018 (2)
— Jarosław Loretz, Anna Nieznaj, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Luty 2018 (1)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Styczeń 2018 (1)
— Jarosław Loretz

Grudzień 2017 (4)
— Konrad Wągrowski

Grudzień 2017 (3)
— Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski

Grudzień 2017 (2)
— Sebastian Chosiński

Grudzień 2017 (1)
— Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Listopad 2017 (3)
— Jarosław Loretz, Kamil Witek

Tegoż autora

Mała Esensja: Gwiazdy i piwo
— Marcin Mroziuk

Z filmu wyjęte: Polecieć sobie po kulki
— Jarosław Loretz

Trudne początki niezwykłej przyjaźni
— Marcin Mroziuk

Mała Esensja: Papugowanie po Janie
— Marcin Mroziuk

Do księgarni marsz: Październik 2021
— Miłosz Cybowski, Sławomir Grabowski, Joanna Kapica-Curzytek, Marcin Mroziuk, Joanna Słupek

Z filmu wyjęte: Duchy na dorobku
— Jarosław Loretz

Rozbitkowie ze strumienia nadprzestrzeni
— Konrad Wągrowski

Pan Samochodzik po latach: Pożytki z posiadania psa
— Marcin Mroziuk

Z filmu wyjęte: Więzienie marzeń
— Jarosław Loretz

Mała Esensja: Nieuczciwa konkurencja
— Marcin Mroziuk

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.