Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 3 grudnia 2021
w Esensji w Esensjopedii
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

Esensja ogląda: Marzec 2016 (1)
[ - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Zapraszamy do pierwszej marcowej edycji przeglądu krótkich recenzji filmowych. Na dziś proponujemy pięć tekstów – dwa na temat filmów kinowych i trzy recenzje DVD.

Jarosław Loretz, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja ogląda: Marzec 2016 (1)
[ - recenzja]

Zapraszamy do pierwszej marcowej edycji przeglądu krótkich recenzji filmowych. Na dziś proponujemy pięć tekstów – dwa na temat filmów kinowych i trzy recenzje DVD.
Kino
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Nawet góry przeminą
(2015, reż. Zhangke Jia)
Jarosław Robak [60%]
Odrobinę zawiódł mnie najnowszy film Jia Zhangke, autora fenomenalnego „Dotyku grzechu”, jednego z najciekawszych krytyków przemian gospodarczych i społecznych we współczesnych Chinach. Wprawdzie w „Nawet góry przeminą” znów udaje mu się pokazać to, o czym milczą chińscy oficjele i czego zdają się nie zauważać ekonomiści będący pod wrażeniem rekordowego wzrostu gospodarczego w Państwie Środka – ale tym razem robi to w sposób odrobinę zbyt dosadny, a i pod względem sprawności narracji pozostawiający wiele do życzenia. Podobnie jak w „Dotyku grzechu” Jia dzieli film na segmenty – tym razem rozgrywające się w odrębnych planach czasowych: 1999, 2014 i 2025 roku. Koniec milenium to w „Nawet góry przeminą” czas entuzjazmu, optymizmu i otwarcia na świat, co świetnie oddaje zestawienie tańca do „Go West” Pet Shop Boys i tradycyjnych obchodów Święta Wiosny. Już tu jednak zauważyć można pęknięcia, które trudno będzie naprawić w przyszłości – ktoś w niezupełnie przejrzysty sposób staje się właścicielem kopalni, a uchodzący za znak nowoczesności i sukcesu Volkswagen Santana okazuje się trudniejszy w obsłudze niż się wydawało. Druga, najbardziej melancholijna część filmu, ukazuje nie tylko jednostkowe niespełnienia i klasowe różnice, ale również dookreśla główny temat „Nawet góry przeminą” – problem tożsamości, która wcale nie okazuje się taka płynna, jak chcieliby postmoderniści. Wprawdzie nikogo nie razi ani tandetne kopiowanie europejskiej architektury, ani wesela elity, łączące elementy zachodnie z miejscowymi, ale już gdy matka z górniczej prowincji nie może znaleźć wspólnego języka z synkiem mieszkającym z ojcem w „zwesternizowanym” Szanghaju, melodramatyczna tkanka filmu odsłania zgoła niewydumany problem. Nawet jeśli Jia nie zawsze jest w swoich metaforach subtelny, to nie można powiedzieć, żeby nie stawiał przy tym prowokujących pytań, a w refleksji nie wychodził poza truizmy o Chinach jako „państwie kontrastów”. Szkoda, że dobre wrażenie psuje ostatni akt filmu, rozgrywający się w środowisku chińskiej diaspory w Australii: tu reżyser albo zbyt wiele wbija widzom do głowy łopatą, albo zbyt pospiesznie szkicuje wątki i postaci. Jia ewidentnie nie ma też ucha do języka angielskiego, który w całym segmencie wypada sztucznie wcale nie dlatego, że nie jest dla bohaterów językiem ojczystym. Jak na futurystyczną kodę tak ambitnego projektu oczekiwałbym też ciekawszej wizji przyszłości niż kilku bardziej fikuśnych telefonów i tabletów.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Deadpool
(2016, reż. Tim Miller)
Agnieszka ‘Achika’ Szady [70%]
Jeżeli ktoś lubi autoironiczne dowcipy i tak zwane burzenie czwartej ściany, to „Deadpool” powinien mu się spodobać. Ten film czwartą ścianę ostentacyjnie roznosi w pył; tytułowy bohater nie tylko wciąż zwraca się wprost do widzów, ale w dodatku pozwala sobie na takie zagrania, jak pytanie dwójki X-menów, czy studio filmowe nie miało pieniędzy na więcej postaci, albo komentarze w stylu: „Ooo, zaraz będzie superbohaterskie1) lądowanie!” (gdy wrogini zamierza zeskoczyć ze sporej wysokości). Twórcy filmu kpią także z pojawiającej się w komiksach superbohaterskich – chyba szczególnie tych starszych – koturnowości, czego przykładem jest przemowa Colossusa, próbującego przekonać Deadpoola, by przyłączył się do ludzi X. Bardzo komiksowo pokazano też przemoc w scenach walk: jest tak posunięta do absurdu, że mimo naprawdę brutalnych scen jakoś nie sposób brać jej poważnie (co innego zadawane na zimno tortury w jednej z retrospekcji). W porównaniu z pozostałymi produkcjami z cyklu iksmenowskiego, ten film jest zdecydowanie dla dorosłych – i nie chodzi tylko o rozlew krwi, ale przede wszystkim o rzucane gęsto wulgaryzmy oraz bez ogródek pokazany seks. Ogólnie – polecam fanom kina tego typu, chociaż dla mnie był to film na jeden seans (w przeciwieństwie do takich np. „Avengersów”).
2) W półprzyklęku i z pięścią wbitą w asfalt.
DVD / BD
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Tajemnice lasu
(2014, reż. Rob Marshall)
Jarosław Loretz [40%]
Wystawny, piękny wizualnie i jak najzupełniej… nijaki musical. Ma piękne zdjęcia, dopieszczone, baśniowe lokacje, oferuje odświeżająco splecione w jeden węzeł rozliczne bajki, posiada też doskonałe efekty specjalne. I to chyba wszystko z plusów. Reszta… No cóż… Fabuła nie jest specjalnie żywa i skacze z kwiatka na kwiatek, niektóre wątki zbędnie rozciągając (krowa i Jack, kolejne wizyty Kopciuszka na balu), a niektóre fatalnie spłycając (wyprawa Jacka do krainy olbrzymów). Piosenki są przeciętne i wyglądają bardziej jak śpiewna deklamacja niż rzeczywista piosenka. Zaś gdy zdaje się, że baśń dobiega finału, twórcy fundują widzom… khem, khem… hitchcockowskie trzęsienie ziemi w tym mniej sensownym wydaniu, czyli jakby restart fabuły. Z przetasowaniem ról i wyznaczeniem nowej linii działania. A przecież są jeszcze kłopoty z obsadą. Książęta wyglądają jak mydłkowaci gwiazdorzy pop z lat 1980., Anna Kendrick – choć śliczna – śpiewa i cierpi z irytująco kamienną twarzą, żywsza wizualnie Emily Blunt też nieprzesadnie zapada w pamięć, za to każdą scenę kradnie grająca Czerwonego Kapturka Lilla Crawford. Ale ona jedna przecież nie uratuje całego, trwającego bite dwie godziny filmu. Istne marnotrawstwo sił i pieniędzy na ekranizację czegoś, co powinno być w spokoju zostawione na deskach teatru.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Piksele
(2015, reż. Chris Columbus)
Jarosław Loretz [50%]
Film, który utknął w pół drogi między nostalgiczną podróżą w epokę archaicznych gier komputerowych, a groteskową komedią sf o inwazji obcych na Ziemię. Powrót do dawnych czasów był o tyle miły, że większość osób, które lata temu zetknęła się z którąś z obecnych w filmie gier, ciepło wspomina ten czas. Choćby dlatego, że gry miały jeszcze wtedy dusze, nie były wyłącznie maszynkami do robienia pieniędzy, starzejącymi się praktycznie z miesiąca na miesiąc. Twórcy czemuś jednak uznali, że ci, którzy grali kiedyś w takiego Pac-Mana czy Donkey Konga, byli praktycznie co do jednego zakompleksionymi nieudacznikami i nie poradzili sobie w życiu dorosłym (co prawda jeden z bohaterów został prezydentem, ale częściej jest błaznem niż mężem stanu). Szczerze powiedziawszy wygląda to zupełnie tak, jakby film został nakręcony z grubsza dla dorosłych, ale postaci głównych bohaterów zostały skrojone wedle miar młodzieżowych, czy wręcz dziecięcych. Przedziwny pomysł, bynajmniej nie pomagający w odbiorze filmu.
Jeszcze gorzej jest z komedią. Ci, którzy znają filmy Sandlera, wiedzą, w czym problem. W „Pikselach” nie ma może humoru aż tak czerstwego czy skatologicznego, jak zazwyczaj, ale dobrze też nie jest. Rzadko kiedy można się tutaj faktycznie z czegoś pośmiać, a na dokładkę czasami dopada widza zażenowanie, jak choćby podczas scen z Jar Jarem tego filmu, czyli Q*bertem. Warto nadmienić jeszcze o dużych logicznych dziurach, niedopuszczalnych nadużyciach fabularnych (poruszanie się autek) i gubieniu po drodze szeregu wątków. Mimo to jednak chwilami „Piksele” ogląda się przyjemnie, zwłaszcza jeśli przyjąć je za kolorową, mocno nostalgiczną głupawkę.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Hotel Transylwania 2
(2015, reż. Genndy Tartakovsky)
Agnieszka ‘Achika’ Szady [70%]
Typowe kino rodzinne: problemy z: 1) akceptacją międzypokoleniową, 2) relacjami międzyrasowymi na linii wampir – człowiek, oraz 3) nadopiekuńczymi rodzicami. W „Hotelu Transylwania” osią akcji była pierwsza miłość, tutaj mamy już tej miłości owoc w postaci rudego pięciolatka. No i okazuje się, że bycie mieszańcem powoduje problemy dla wszystkich członków rodziny (z wyjątkiem wiecznie wyluzowanego młodego tatusia), a dla małego może stanowić prawdziwe zagrożenie, gdy na scenę wkracza fanatycznie wampiryczny pradziadek. Ojciec dziewczyny na uszach staje, żeby w młodym obudzić dziedzictwo tej części przodków, co oczywiście prowadzi do serii zabawnych zdarzeń – tak naprawdę najbardziej śmieszy środkowa część filmu, zwłaszcza obóz treningowy dla małych wampirzątek, prowadzony zgodnie z normami bezpieczeństwa. Bohaterowie są bardzo sympatyczni (z wyjątkiem wiecznie wyluzowanego młodego tatusia, sprawiającego wrażenie głupiego Jasia); zakończenie – rzecz jasna – przewidywalne, ale przynajmniej nigdzie nie pada znienawidzone przez mnie „uwierz w siebie”. Jak na kontynuację, film zdecydowanie trzyma poziom.
koniec
16 marca 2016

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kasztanowy ludzik: Odc. 1. Tajemnica goni tajemnicę
Marcin Mroziuk

29 XI 2021

Trzeba przyznać, że już sam początek „Kasztanowego ludzika” rzeczywiście wciska widzów w fotele. Wprawdzie później fabuła rozwija się zgodnie ze sprawdzonymi regułami gatunku, ale dla fanów dobrych kryminałów pierwszy odcinek będzie wystarczającą zachętą do obejrzenia całego serialu – będącego ekranizacją powieści Sørena Sveistrupa.

więcej »

Moja wielka, grecka tragedia
Agnieszka ‘Achika’ Szady

22 XI 2021

Czy „Eternals” to komiksowa głupotka z wydumanymi na siłę problemami, czy może tragedia na miarę antyczną, w której wybory jednostek mają wpływ na losy milionów? Jedno i drugie? Albo żadne z powyższych?

więcej »

East Side Story: Jak wystarać się o państwowe dotacje?
Sebastian Chosiński

21 XI 2021

Z dużym prawdopodobieństwem, jeśli jakiś chłopiec nie marzył w dzieciństwie o tym, aby w dorosłym życiu zostać strażakiem bądź futbolistą, mogła mu przyjść do głowy… kariera w show-biznesie. O takiej właśnie marzy bohater kinowego debiutu Andrieja Nazimowa „Zagraj ze mną”, który wbrew własnemu nazwisku – Biessławny – chce zostać sławnym aktorem.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Superqueero wreszcie w mainstreamie
— Piotr Dobry

Dozwolone od lat 45
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Seks, baśnie i krowa biała jak mleko
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Z tego cyklu

Marzec 2018 (2)
— Sebastian Chosiński, Grzegorz Fortuna, Krzysztof Spór, Konrad Wągrowski

Marzec 2018 (1)
— Piotr Dobry, Marcin Mroziuk, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Luty 2018 (2)
— Jarosław Loretz, Anna Nieznaj, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Luty 2018 (1)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Styczeń 2018 (1)
— Jarosław Loretz

Grudzień 2017 (4)
— Konrad Wągrowski

Grudzień 2017 (3)
— Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski

Grudzień 2017 (2)
— Sebastian Chosiński

Grudzień 2017 (1)
— Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Listopad 2017 (3)
— Jarosław Loretz, Kamil Witek

Tegoż twórcy

Krótko o filmach: Hotel Transylwania 3
— Marcin Osuch

Dozwolone od lat 45
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Seks, baśnie i krowa biała jak mleko
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Co nam w kinie gra: Dotyk grzechu
— Urszula Lipińska, Jarosław Loretz

29 WFF: Dzień ósmy
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Urszula Lipińska, Jarosław Loretz

29 WFF: Dzień siódmy
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Jarosław Loretz

Gdy na łajbie słabo buja…
— Ewa Drab

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (14)
— Jakub Gałka

Matka, żona i kochanka
— Urszula Lipińska

La vie bohème
— Ewa Drab

Tegoż autora

Z filmu wyjęte: Szerokie usta 2: Poszerzenie
— Jarosław Loretz

Szekspir w parku, metro w likwidacji
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o książkach: Obyś cudze dzieci uczył….
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Pod ochroną kruka
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Z filmu wyjęte: Szerokie usta
— Jarosław Loretz

Moja wielka, grecka tragedia
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Siła pustyni dla początkujących
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Oboje nie cierpią osób, którym są poślubieni
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Z filmu wyjęte: Głębokie gardło
— Jarosław Loretz

Krótko o komiksach: Złodzieje latających wysp
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.