Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 1 grudnia 2021
w Esensji w Esensjopedii
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

Esensja ogląda: Kwiecień 2016 (2)
[ - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
1 2 »
Zapraszamy do kolejnej edycji przeglądu krótkich recenzji filmowych.

Sebastian Chosiński, Jarosław Loretz, Kamil Witek

Esensja ogląda: Kwiecień 2016 (2)
[ - recenzja]

Zapraszamy do kolejnej edycji przeglądu krótkich recenzji filmowych.
Kino
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Niewygodna prawda
(2015, reż. James Vanderbilt)
Kamil Witek [70%]
Dziennikarstwo przez duże D ma we współczesnym kinie nienajgorszy okres. Po oscarowym „Spotlight” na rodzimych ekranach gości „Niewygodna prawda” Jamesa Vanderbilta, ukazująca kolejną fazę odchodzenia czwartej władzy od ideałów i zasad wypracowanych jeszcze za czasów wielkiego Edwarda Murrowa. W „Niewygodnej…” dziennikarze legendarnego i flagowego programu CBS „60 minut”, pod przewodnictwem Mary Mapes(Cate Blanchett) tropią przebieg służby w Gwardii Narodowej ówcześnie urzędującego prezydenta George’a W. Busha. W świetle odnalezionych podczas researchu dokumentów odbiega ona od jakichkolwiek militarnych standardów. Jest rok 2004, podniosła atmosfera walki z terroryzmem na wszelkich frontach już dawno przestała być atutem, i gdyby nie późniejsze kontrowersje co do autentyczności odnalezionych materiałów, rzucenie mocno niekorzystnego światła na głównego dowodzącego armii USA mogłoby kosztować Busha reelekcję na drugą kadencję prezydentury. W filmie Vanderbilta nie ma miejsca na wyważanie racji. W odpowiedzi na postawione dwa kluczowe pytania: czy dokumenty faktycznie zostały sfabrykowane i o słabnącą pozycją wnikliwego i stającego pod prąd dziennikarstwa wobec dzisiejszej tabloidowej pogoni za łatwą sensacją, sugerowana jest jedynie słuszna wersja historii. Zresztą w zgodzie ze źródłowym materiałem bazującym na książce Mapes, o wydarzeniach wokół „dokumentów Kiliana” mówi się tu tylko z jednej perspektywy i trochę szkoda, że Vanderbilt wykorzystując scenariusz jako nowe medium opowiedzenia kontrowersyjnej historii, nie wzbogacił go o więcej niż jedno spojrzenie. Nie zmienia to jednak faktu, że reżyserski debiut scenarzysty m.in. „Zodiaka” to wartki dramat w rytmie pośpiesznie prowadzonego dziennikarskiego śledztwa, w którym obrazowo odmalowuje się reguły panujące w dzisiejszym dziennikarstwie. Sensacja stoi przed rzetelnością, brutalne prawa komercyjnego rynku nad docieraniem do prawdy, a ochrona dobrego imienia medialnej korporacji przed atakami z innych stron winna być niejako wpisana w przykazania każdego dziennikarza. Bowiem polityka, zależności i układy to punkt wyjścia każdego, kto marzy o wybiciu się w jakimkolwiek prasowo-telewizyjnym medium. I jak tu skutecznie walczyć z propagandową tubą?
DVD / BD
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Imperium robotów. Bunt człowieka
(2014, reż. Jon Wright)
Jarosław Loretz [30%]
O-jej. Przylecieli roboty na Ziemię, wzięli od niemowlęcia po starca w swoje metalowe rączęta i nawiercili im u nasady czaszki długie na pięć i szerokie na dwa centymetry otwory, po czym wsadzili w nie metalowe gizma z żaróweczkami. A następnie kazali wszystkim ludziom – pięciu miliardom – siedzieć grzecznie w domu i oglądać w tv komunikaty. Kto roznosi ludziom żywność? Tzw. ochotnicy. Ilu ich jest? Garstka. Skąd biorą żywność? Ze scenariusza. Kto – za przeproszeniem – gówna wywozi, skoro z domu wyjść nie wolno od czterech lat? Na co nadzorcom ochotników przyobiecane przez roboty setki mil kwadratowych gruntu, skoro nie będzie cywilizacji po odlocie robotów? Któż tam wie… Ten film jest jest jak rzeszoto – logika wycieka każdą możliwą sceną, zostawiając bezsens, koślawą psychologię postaci, tandetnie animowane roboty rozmaitego sortu oraz niesmak z gry Bena Kingsleya, który za punkt honoru przyjął pokazanie widzom, jak bardzo żałuje udziału w tym żenującym przedsięwzięciu. W fabularnej potrawce z gumofilców, starych skarpet i niklowanych dekli daje się jednak odłowić od czasu do czasu sympatyczny koncept, a i nuda zbyt mocno podczas seansu nie doskwiera. Można też zobaczyć, jak wygląda dzisiaj Gillian Anderson. I to chyba wszystko z „zalet” tego tworu, prawem kaduka puszczonego swego czasu do kinowej dystrybucji…
Kino świata
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Mężczyzna idealny
(2015, reż. Yann Gozlan)
Sebastian Chosiński [60%]
Był kiedyś taki polski niemy film – oparty na powieści Stanisława Przybyszewskiego „Mocny człowiek” (1929) Henryka Szaro. Jego bohater, Henryk Bielski, kiepski pisarz, marzący jednak o sławie i bogactwie, morduje swego kolegę po fachu, Jerzego Górskiego, a zabrany z jego mieszkania rękopis powieści wydaje pod własnym nazwiskiem. Książka robi furorę, a Henryk zdobywa to, na czym tak bardzo mu zależało. Nie potrafi jednak poradzić sobie z trawiącymi go wyrzutami sumienia. „Mężczyzna idealny” Yanna Gozlana (to drugi pełnometrażowy obraz w jego dorobku) podejmuje podobny temat. Ale tylko „podobny”, fabuła różni się bowiem w szczegółach. Za podstawę scenariusza, napisanego do spółki z Guillaume’em Lemansem, Gozlan wziął dwie książki: „Le mort saisit le vif” (1942) Henriego Troyata (a w zasadzie Lwa Tarasowa, ponieważ autor był emigrantem z Rosji) oraz „Lila, Lila” (2004) Szwajcara Martina Sutera. Główną postacią dramatu uczynił Mathieu Vasseura (w tej roli Pierre Niney, odtwórca tytułowej roli w biograficznej opowieści „Yves Daint Laurent”), młodego mężczyznę, który od paru lat próbuje swych sił jako prozaik. Nic mu jednak nie wychodzi; kolejne powieści, które śle do wydawnictw, są odrzucane; w efekcie musi utrzymywać się z kiepsko płatnych dorywczych prac. Aż pewnego dnia uśmiecha się do niego szczęście. Sprzątając mieszkanie po zmarłym staruszku, znajduje rękopis, w którym opisał on swoją służbę wojskową w Algierii w latach 50. XX wieku. Mathieu bez zastanowienia zabiera oprawiony w skórę zeszyt, a potem przepisuje go i pod własnym nazwiskiem proponuje wydawcy. Recenzje są entuzjastyczne; książka ukazuje się pod tytułem „Czarny piasek” i czyni z Vasseura gwiazdę współczesnej literatury francuskiej. To z kolei otwiera mu drogę do znajomości z krytyczką Alice Fursac (gra ją Ana Girardot, czyli Sophie z „Poza wszelkim podejrzeniem”), która pochodzi z bardzo bogatej i wpływowej rodziny. Problemy zaczynają się pojawiać, kiedy wydawca, kredytujący Mathieu przez kolejne dwa lata, stanowczo domaga się od niego następnej książki. Ale i to tak nic w porównaniu z pojawieniem się w jego życiu tajemniczego człowieka, który podaje się za towarzysza broni zmarłego weterana z Algierii. Gozlan umiejętnie pokazuje, jak młodzian o narcystycznym usposobieniu, żądny popularności, pogrąża się w psychicznej degrengoladzie, by ratować iluzję szczęśliwego życia. Jego los zatacza tym samym wielkie koło, co z kolei skłania widza do postawienia sobie kilku istotnych pytań natury moralnej. I w tym momencie wracamy tak naprawdę do punktu wyjścia – polskiego filmu sprzed prawie dziewięćdziesięciu lat.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Poza wszelkim podejrzeniem
(2014, reż. Cédric Anger)
Sebastian Chosiński [70%]
Trzeci pełnometrażowy film fabularny francuskiego reżysera Cédrika Angera to całkiem udane połączenie dramatu psychologicznego z thrillerem policyjnym. Opowiada on, opartą na faktach, historię Alaina Lamare’a, żandarma, który pomiędzy majem 1978 a kwietniem 1979 roku w pikardyjskim departamencie Oise na północy kraju zamordował (bądź usiłował zamordować) kilka nastoletnich kobiet. Jego przypadek opisali przed kilkunastoma laty dwaj dziennikarze śledczy, Yvan Stefanovitch oraz Martine Laroche; Anger, tworząc scenariusz „Poza wszelkim podejrzeniem”, oparł się właśnie na ich książce. Przy okazji zmienił personalia i wiek głównego bohatera, ale poza tym starał się pozostać wierny faktom. Główną postacią dramatu jest mniej więcej czterdziestoletni Franck Neuhart (gra go Guillaume Canet, znany z „Niebiańskiej plaży”, „Nieba nad Saharą” czy „Lepszego życia”), oficer żandarmerii, którego życie osobiste i zawodowe to w ostatnim czasie pasmo udręk. Opuszczony przez kobietę, marzy o tym, by wyjechać z Francji, ale jego kolejne podania o zgodę na pracę za granicą zostają odrzucone. W efekcie narasta w nim frustracja, która w połączeniu z nieunormowanym życiem seksualnym sprawia, że Franck – na co dzień cichy, spokojny i sympatyczny – zamienia się w potwora, mordującego młode dziewczyny. Jako żandarm, przez nikogo – przynajmniej do czasu – niepodejrzewany bierze udział w polowaniu na… siebie samego. Wykazuje się przy tym wielką odpornością psychiczną, choć przychodzi taki moment, gdy sytuacja zaczyna mu się wymykać spod kontroli. Anger nie ukrywa, kto jest sprawcą zbrodni – widz dowiaduje się tego już w pierwszych minutach filmu. Dzięki temu reżyser może skupić się na aspekcie psychologicznym sprawy, coraz głębiej wnikając w skomplikowaną psychikę zabójcy. Sposób, w jaki Neuhart zostaje przedstawiony, sprawia, że zaczynamy mu wręcz współczuć. Jesteśmy skutecznie wodzeni za nos; niemal zmuszani do kibicowania Franckowi, by wreszcie ustatkował się i stworzył udany związek z prasującą mu koszule za pieniądze Sophie (w tej roli Ana Girardot z „Mężczyzny idealnego”). Ale, jak wiadomo, ta historia nie może mieć pozytywnego zakończenia.
1 2 »

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kasztanowy ludzik: Odc. 1. Tajemnica goni tajemnicę
Marcin Mroziuk

29 XI 2021

Trzeba przyznać, że już sam początek „Kasztanowego ludzika” rzeczywiście wciska widzów w fotele. Wprawdzie później fabuła rozwija się zgodnie ze sprawdzonymi regułami gatunku, ale dla fanów dobrych kryminałów pierwszy odcinek będzie wystarczającą zachętą do obejrzenia całego serialu – będącego ekranizacją powieści Sørena Sveistrupa.

więcej »

Moja wielka, grecka tragedia
Agnieszka ‘Achika’ Szady

22 XI 2021

Czy „Eternals” to komiksowa głupotka z wydumanymi na siłę problemami, czy może tragedia na miarę antyczną, w której wybory jednostek mają wpływ na losy milionów? Jedno i drugie? Albo żadne z powyższych?

więcej »

East Side Story: Jak wystarać się o państwowe dotacje?
Sebastian Chosiński

21 XI 2021

Z dużym prawdopodobieństwem, jeśli jakiś chłopiec nie marzył w dzieciństwie o tym, aby w dorosłym życiu zostać strażakiem bądź futbolistą, mogła mu przyjść do głowy… kariera w show-biznesie. O takiej właśnie marzy bohater kinowego debiutu Andrieja Nazimowa „Zagraj ze mną”, który wbrew własnemu nazwisku – Biessławny – chce zostać sławnym aktorem.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Marzec 2018 (2)
— Sebastian Chosiński, Grzegorz Fortuna, Krzysztof Spór, Konrad Wągrowski

Marzec 2018 (1)
— Piotr Dobry, Marcin Mroziuk, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Luty 2018 (2)
— Jarosław Loretz, Anna Nieznaj, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Luty 2018 (1)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Styczeń 2018 (1)
— Jarosław Loretz

Grudzień 2017 (4)
— Konrad Wągrowski

Grudzień 2017 (3)
— Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski

Grudzień 2017 (2)
— Sebastian Chosiński

Grudzień 2017 (1)
— Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Listopad 2017 (3)
— Jarosław Loretz, Kamil Witek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.