Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 października 2021
w Esensji w Esensjopedii

Maria Sadowska
‹Sztuka Kochania. Historia Michaliny Wisłockiej›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSztuka Kochania. Historia Michaliny Wisłockiej
Dystrybutor Next Film
Data premiery27 stycznia 2017
ReżyseriaMaria Sadowska
ZdjęciaMichał Sobociński
Scenariusz
ObsadaMagdalena Boczarska, Piotr Adamczyk, Justyna Wasilewska, Eryk Lubos, Jaśmina Polak, Karolina Gruszka, Danuta Stenka, Arkadiusz Jakubik
MuzykaRadzimir Dębski
Rok produkcji2016
Kraj produkcjiPolska
Gatunekbiograficzny
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Duchowa biografia erotyczna
[Maria Sadowska „Sztuka Kochania. Historia Michaliny Wisłockiej” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Pierwsza w polskim kinie duchowa biografia erotyczna za pomocą seksu bawi i cieszy. Sztywniacy, trzymajcie się od tego filmu z daleka!

Gabriel Krawczyk

Duchowa biografia erotyczna
[Maria Sadowska „Sztuka Kochania. Historia Michaliny Wisłockiej” - recenzja]

Pierwsza w polskim kinie duchowa biografia erotyczna za pomocą seksu bawi i cieszy. Sztywniacy, trzymajcie się od tego filmu z daleka!

Maria Sadowska
‹Sztuka Kochania. Historia Michaliny Wisłockiej›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSztuka Kochania. Historia Michaliny Wisłockiej
Dystrybutor Next Film
Data premiery27 stycznia 2017
ReżyseriaMaria Sadowska
ZdjęciaMichał Sobociński
Scenariusz
ObsadaMagdalena Boczarska, Piotr Adamczyk, Justyna Wasilewska, Eryk Lubos, Jaśmina Polak, Karolina Gruszka, Danuta Stenka, Arkadiusz Jakubik
MuzykaRadzimir Dębski
Rok produkcji2016
Kraj produkcjiPolska
Gatunekbiograficzny
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Śmiejcie się śmiejcie, ale „Sztukę kochania. Historię Michaliny Wisłockiej” (dziś oficjalna premiera) gatunkowo opisałbym jako duchową biografię erotyczną. Nie, nie mamy do czynienia z kolejną reprezentacją nunsploitation, gdzie Szatan erotycznie rozbudza odziane w habity białogłowy. Reżyserującej film Marii Sadowskiej przyświecają przykazania samej bohaterki – rewolucjonistki życia seksualnego Polaków, łamiącej obyczajowe konwenanse autorki sprzedanego w siedmiu milionach egzemplarzy poradnika sztuki miłości. Erotyzm jest tu zatem środkiem do zrozumienia filmowych bohaterów i narzędziem dialogu; sposobem dzierżenia władzy przez łóżkowych troglodytów lub źródłem szczęścia i duchowego uwznioślenia w wydaniu artystów zmysłowości. Miłość cielesna oparta na empatii i wzajemnym zrozumieniu to także sposób poznania i zrozumienia siebie przez tytułową bohaterkę.
Banały? Dla wielu współczesnych – zapewne. Lecz jak to zostaje opowiedziane! Za „Sztukę kochania” odpowiada scenarzysta i producenci poświęconych Zbigniewowi Relidze „Bogów”. Widać to na ekranie, słychać w głośnikach i czuć w rytmicznym biciu gatunkowego serducha. Otrzymujemy to samo żwawe tempo opowiadania, pazur rodem z kolorowo przedstawiających minione dekady biografii amerykańskich. Dostajemy także zgryźliwie inteligentny humor. Z jednej strony bohaterka przypomina iście popkulturową superheroinę, która siłą charakteru, pasją, trzeźwym myśleniem i mocarną ripostą rozpłaszcza w naszych oczach pruderyjny kler i niemniej dwulicowych ignorantów stojących u władzy. To oni stanowią przeszkodę w drodze do lepszego jutra zakochanych, lecz nie zawsze mogących dojść do porozumienia, zamulonych PRL-em Polek i Polaków.
Z drugiej strony twórcy pamiętają, że każdy charakterologiczny rewers ma swój życiowy awers. Niepozbawioną przypadłości Wisłocką przez dekady do końca życia obijał pech, a świadomość popełnianych błędów nie pozwalała jej wyleczyć wielu ran. Choć jako wsłuchana w pacjentów lekarka uzdrawiała chore ciała i złamane serca, sama sobie pomóc nie mogła. Nieszczęśliwa w nieoczywistym związku, z wzajemnością zakochana w cudzym mężu, erotyczne spełnienie odnalazła zbyt późno i na krótko. Kreująca tę postać Magdalena Boczarska, aktorka o zupełnie innej od Wisłockiej urodzie, dowodzi magii kina: wewnętrzne uroki pierwowzoru potrafią znaleźć na ekranie swoją fizyczną realizację.
„Sztuka kochania” obfituje w ironię na wielu poziomach. Czasem w ironię gorzką: gdy solidarność walczących o możliwość zdrowej prokreacji i o poszanowanie postawowych praw kobiet zyskuje w naszych oczach nową aktualność. Strach pomyśleć, że coś, co w fabule bawi przez swoją ignorancję, we współczesnym dyskursie publicznym wciąż domaga się uwagi.
„Sztuka kochania” to również zabawna ironia losu. Wisłocka, kobieta, która do kina podchodziła, mówiąc delikatnie, z rezerwą, która w X muzie widziała morderczynię wyobraźni, a w filmowych przedstawieniach miłości dostrzegała przede wszystkim prostactwo, uczuciową bezpłodność, fizyczne nieokrzesanie lub przemoc, stała się bohaterką biografii w tym kontekście przewrotnej. Film Marii Sadowskiej bawi i rozczula, pozbawiony jest polskiego genu pruderii, obyczajowo prowokuje, a zdaniem niektórych widzów pewnie narusza tabu. Kompilacja scen ekstatycznej miłości w rozmaitych miejscach i pozycjach to wisienka na torcie: frywolność jest tu naczelnym przykazaniem, o dwulicowości nie ma mowy. Seks dwóch kochających się osób bawi i cieszy. Gdy filmujący scenę dron gwałtownie ulatuje w przestworza, a krzyk bohaterki wcale nie słabnie, nietrudno uwierzyć w sens całej tej sztuki kochania.
koniec
27 stycznia 2017

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: O jeden ząb za daleko
Sebastian Chosiński

13 X 2021

W normalnym kraju człowiek z trzydziestoma trzema zębami wybrałby się do dentysty i poprosił go o usunięcie nadmiarowego trzonowca (kła albo siekacza). W Związku Radzieckim ktoś taki mógł stać się sensacją naukową i celebrytą. Przynajmniej tak to sobie wyobrażał Gieorgij Danielija, który na podstawie tych domysłów zbudował oś fabularną „nienaukowo-fantastycznej” (jak poinformowano w napisach) komedii… „Trzydzieści trzy”.

więcej »

East Side Story: Z rodziną najlepiej wychodzi się na…
Sebastian Chosiński

10 X 2021

Co byście zrobili, dowiedziawszy się, że zostało Wam kilka bądź kilkanaście miesięcy życia? Część osób zapewne doszłaby do wniosku, że to najlepszy moment na spełnienie swego największego, skrytego dotąd marzenia. W takiej właśnie sytuacji znajduje się główny bohater „Krewnych” – komediodramatu Ilji Aksionowa – który rusza w podróż, aby… To będzie zaskoczenie!

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Wzruszony Breżniew – bezcenne!
Sebastian Chosiński

6 X 2021

Po „neoprodukcyjnej”, opartej na scenariuszu Aleksandra Gelmana, „Premii” Siergiej Mikaleian postanowił nakręcić film zupełnie inny. W tym celu nawiązał kontakt z dziennikarzem Lwem Arkadjewem, który dekadę wcześniej napisał artykuł o trudnym losie wojennych wdów. On właśnie stał się podstawą kolejnego dzieła Ormianina – dramatu… „Wdowy”.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja ogląda: Marzec 2017 (1)
— Grzegorz Fortuna

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Październik 2013 (3)
— Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Sztuka? Gdzieś zaginęła. Ale szlak został przetarty
— Gabriel Krawczyk

W tęczowych kolorach
— Gabriel Krawczyk

Siedem „ale” przeciw „Trzynastu powodom”
— Gabriel Krawczyk

Paterson lubi to!
— Gabriel Krawczyk

Remanent filmowy 2016
— Sebastian Chosiński, Gabriel Krawczyk, Jarosław Loretz, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Kryminał milicyjny à rebours
— Gabriel Krawczyk

Biograficzne rzemiosło
— Gabriel Krawczyk

Nieszkodliwe kłamstwa i miarkowane sentymenty
— Gabriel Krawczyk

Bridget Jones i Tarantino
— Gabriel Krawczyk

Sztuka dla sztuki, gadanie dla gadania
— Gabriel Krawczyk

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.