Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 21 stycznia 2020
w Esensji w Esensjopedii

Filmy

Magazyn CXCII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

kinowe

więcej »

dvd i blu-ray (wybrane)

więcej »

Zapowiedzi

kinowe (wybrane)

więcej »

dvd i blu-ray (wybrane)

więcej »

James Gunn
‹Strażnicy Galaktyki vol. 2›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułStrażnicy Galaktyki vol. 2
Tytuł oryginalnyGuardians of the Galaxy Vol. 2
Dystrybutor Disney
Data premiery5 maja 2017
ReżyseriaJames Gunn
ZdjęciaHenry Braham
Scenariusz
ObsadaChris Pratt, Vin Diesel, Chris Sullivan, Karen Gillan, Dave Bautista, Zoe Saldana, Sylvester Stallone, Bradley Cooper
MuzykaTyler Bates
Rok produkcji2017
Kraj produkcjiUSA
CyklStrażnicy Galaktyki, Marvel Cinematic Universe
Gatunekakcja, SF
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Kosmiczne jaja
[James Gunn „Strażnicy Galaktyki vol. 2” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Strażnicy Galaktyki” z 2014 roku byli humorystyczną space-operą. „Vol. 2” to oczywiście nadal space-opera, ale już nie humorystyczna, tylko wręcz komediowa. Co mogło się nieco udzielić językowi niniejszej recenzji.

Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kosmiczne jaja
[James Gunn „Strażnicy Galaktyki vol. 2” - recenzja]

„Strażnicy Galaktyki” z 2014 roku byli humorystyczną space-operą. „Vol. 2” to oczywiście nadal space-opera, ale już nie humorystyczna, tylko wręcz komediowa. Co mogło się nieco udzielić językowi niniejszej recenzji.

James Gunn
‹Strażnicy Galaktyki vol. 2›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułStrażnicy Galaktyki vol. 2
Tytuł oryginalnyGuardians of the Galaxy Vol. 2
Dystrybutor Disney
Data premiery5 maja 2017
ReżyseriaJames Gunn
ZdjęciaHenry Braham
Scenariusz
ObsadaChris Pratt, Vin Diesel, Chris Sullivan, Karen Gillan, Dave Bautista, Zoe Saldana, Sylvester Stallone, Bradley Cooper
MuzykaTyler Bates
Rok produkcji2017
Kraj produkcjiUSA
CyklStrażnicy Galaktyki, Marvel Cinematic Universe
Gatunekakcja, SF
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Ponieważ nie wszyscy muszą znać poprzednią część sagi, oto krótkie przedstawienie głównych bohaterów (czy może antybohaterów, zważywszy ich skłonności do złodziejstwa, zabójstw oraz robienia naprawdę wrednych kawałów):
– Peter Quill – chłopak z Ziemi, uzależniony od adrenaliny i muzyki pop z lat 80.;
– Gamora – zielonoskóra zabójczyni z poważnymi problemami rodzinnymi (zapewniam: Vader jako ojciec to przy tym pestka);
– Rocket – pyskaty szop, którego zdolnościom technicznym dorównuje tylko niezwykła zdolność wkurzania wszystkich naokoło;
– Groot – drzewopodobny przyjaciel (aktualnie również podopieczny) Rocketa, porozumiewający się jednym zdaniem, które jednak – niczym „Uuk” pratchettowskiego Bibliotekarza – jest w stanie przekazać wszystko;
– Drax – umięśniony dziwak. Trudno go opisać w jednym zdaniu. Jest dziwny.
W filmie z 2014 roku zapoznaliśmy się z tą zwariowaną gromadką, a także z dybiącymi na nich gangsterami i stróżami prawa (z nimi mniej). Działo się tyle, że w latach dzieciństwa Petera starczyłoby treści na dwa albo i trzy filmy przygodowe. Było szybko, kolorowo i dużo, a nawet wręcz DUŻO; w każdym razie przyjaźnie zostały zawarte, grzechy darowane, galaktyka uratowana. Oczywiście komiksowe galaktyki wymagają ratowania w dość regularnych odstępach czasu; tutaj mamy przypadek dość szczególny, ponieważ przeciwnik nie dąży do zniszczenia wszystkiego… hm, w każdym razie nie z własnego punktu widzenia. Zdradzenie czegokolwiek więcej byłoby karygodne. Nie znaczy to, że fabuła nie jest przewidywalna – no, ale jakieś standardy recenzji wypada zachować.
Każdy z cykli Marvela ma nieco inny nastrój, inaczej rozłożone akcenty, humor, nawet kolorystykę. Przykładowo Kapitan Ameryka, Iron Man i Thor spotykają się w „Avengersach”, ale ich „własne” filmy są zawsze odrobinę odmienne. Seria o Kapitanie uderza w coraz bardziej posępne tony, „Thor” to właściwie fantasy, i tak dalej. Na tym tle „Strażnicy Galaktyki” wybijają się jako dzieło najlżejsze w tonie, najbardziej zwariowane wizualnie oraz skierowane chyba do ciut młodszej widowni. Nie chodzi oczywiście o poziom przemocy, raczej o mocno umowną – nawet jak na tę konwencję – psychikę postaci. „Wojna bohaterów” to przy tym dramat egzystencjalny. I choć wszystkie fabuły wyrosły ze wspólnego, komiksowego pnia, to „Strażnicy” są w jakiś sposób bardziej komiksowi, wręcz kreskówkowi1). Niewątpliwie główny powód do odrealniona to zwariowana wręcz scenografia i obsada, ale swoje dokładają też superwyluzowane dialogi i tacyż bohaterowie. Już w poprzednim filmie było widać, że niektórzy z nich nie biorą niczego poważnie – tu zostało to spotęgowane aż do przesady. W dodatku dążenie do rozbawienia widza sprawia, że spora liczba scen jest przydługa (ataki latającą strzałą, seria skoków nadprzestrzennych, poszukiwanie taśmy klejącej w samym środku zażartej bitwy), lub wstawiona na siłę bez szczególnego związku z akcją – szczególnie parapsychologiczne zdolności Mantis, z których przydatna okazuje się tylko umiejętność usypiania ludzi. Niekiedy twórcy naprawdę przesadzili, pokazując na przykład groźnych piratów śpiących z maskotkami albo z kciukiem w ustach. Przecież to zupełnie niepotrzebne, kiedy ma się tak pełen wdzięku element humorystyczny, jak malutki Groot!
Scenarzyści starali się dorzucić kilka poważnych problemów (poważnych w sensie realnym, bo oczywiście ratowanie galaktyki jako takie też można nazwać poważnym problemem), jednak z powodu nagromadzenia gagów wypadło to jeszcze bardziej sztucznie, niż zazwyczaj w tego typu produkcjach. Te najbardziej dramatyczne relacje między postaciami są mało wiarygodne, a czasem ktoś nagle zmienia motywację bez przekonująco uzasadnionego powodu. Chociaż muszę przyznać, że wskazanie różnicy między ojcem a tatą dosyć mnie wzruszyło. Podoba mi się też odjechana kosmiczna scenografia (te pączkujące planety z początku filmu to rekord!), muzyka z lat 80. i sympatyczne nawiązania popkulturowe – na przykład Peter lekceważąco wyraża się o błękitnoskórej wrogini per „Smerfetka”. No i świetnie wykreowane są postaci, zarówno pierwszo- jak i drugoplanowe. A w produkcjach przygodowych sympatyczni bohaterowie to przecież klucz do sukcesu. To znaczy, bohaterowie płci męskiej, bo kobiety służą głównie do tego, żeby dobrze wyglądać w obcisłych kostiumach z lateksu. Sceny w trakcie napisów są jak zawsze warte obejrzenia, a same napisy w losowych miejscach zmieniają się na chwilę w „I am Groot”. Urocze!
koniec
6 maja 2017
1) Mam na myśli kreskówki pokroju „He-Mana”, nie „Ghost in the Shell”.

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Krótko o serialach: For All Mankind odc.8: Są rzeczy ważniejsze niż Księżyc
Marcin Osuch

21 I 2020

W poprzednim odcinku bohaterowie serialu zostali w sytuacji praktycznie bez wyjścia. Od strony intrygi było to zrobione bardzo sprawnie. Twórcy kontynuują tę dobrą passę w ósmym epizodzie zatytułowanym „Rozłam”.

więcej »

Zderzenie wizji i osobowości
Marcin Mroziuk

20 I 2020

Cóż z tego, że „Dwóch papieży” ogląda się z przyjemnością, skoro po skończonym seansie okazuje się, że z filmu tego naprawdę niewiele nowego można dowiedzieć się o Benedykcie XVI czy Franciszku i w zasadzie nie do końca wiadomo, po co on w ogóle powstał.

więcej »

East Side Story: „Jeśli chcesz, to skacz!”
Sebastian Chosiński

19 I 2020

Jacy są młodzi, wielkomiejscy Rosjanie? Co siedzi w ich duszach i umysłach? Z jakimi borykają się problemami? Czego pragną i do czego dążą? Ile jest w nich buntu i przeciwko komu lub czemu go kierują? Te – i wiele innych pytań – stawia, a na niektóre nawet stara się odpowiedzieć, Aleksandr Gorczilin w swoim pełnometrażowym fabularnym debiucie zatytułowanym wieloznacznie… „Kwas”.

więcej »

Polecamy

Alejandro González Iñárritu. Amores perros.

Do sedna:

Alejandro González Iñárritu. Amores perros.
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky „mother!”
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Noe: Wybrany przez Boga
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Czarny łabędź.
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Zapaśnik.
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Źródło
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Requiem dla snu
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Pi
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Esensja ogląda: Grudzień 2017 (4)
— Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Maj 2017
— Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Tegoż twórcy

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Esensja ogląda: Kwiecień 2015 (1)
— Piotr Dobry, Alicja Kuciel, Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Sierpień 2014 (1)
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Jarosław Robak

Żaden szop nie został skrzywdzony
— Agnieszka Szady

Superbohaterowie na Transatlantyku: Super
— Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Kadr, który… może cię przygnieść
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Azaliż jestem stróżem brata mego? No nie bardzo, bo mam dopiero 10 lat…
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Brokat, kocięta i tajni agenci
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Podążaj za białą gęsią
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Nieubłagana struktura opowieści
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Miłość, szmaragd i renifer
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Prymas zwalcza grzywki
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Gdzie leży Ukubar, albo o wpływie zasady nieoznaczoności Heisenberga na literaturę
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Sny w technikolorze
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Tak naprawdę nie dzieje się nic, i nie stanie się nic aż do końca
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.