Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 17 października 2021
w Esensji w Esensjopedii
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

Esensja ogląda: Czerwiec 2017 (4)
[ - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Patronką czwartego czerwcowego odcinka krótkich recenzji filmowych została Scarlett Johansson. Nie może być inaczej, skoro za jednym zamachem oceniamy jej wszystkie tegoroczne produkcje. W ramach dodatku najnowszy Bruce Willis, choć to wisienka raczej średniej jakości...

Marcin Mroziuk, Kamil Witek

Esensja ogląda: Czerwiec 2017 (4)
[ - recenzja]

Patronką czwartego czerwcowego odcinka krótkich recenzji filmowych została Scarlett Johansson. Nie może być inaczej, skoro za jednym zamachem oceniamy jej wszystkie tegoroczne produkcje. W ramach dodatku najnowszy Bruce Willis, choć to wisienka raczej średniej jakości...
Kino
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Kamil Witek [20%]
O tym, że psy to czuły punkt każdego twardziela, wiadomo co najmniej od czasów krwawej krucjaty Johna Wicka. W „Jak dogryźć mafii” na szczęście dla czworonoga(jak i samych złoczyńców) milusiński „Buddy” jest tylko przedmiotem porwania a nie zabójstwa, co akurat nie ma większego wpływu na determinację właściciela w wymierzaniu prywatnej sprawiedliwości. W teorii, podobieństw do nie najgorszego akcyjniaka z Keanu Reevesem powinno być więcej. W głównej roli oglądamy podstarzałego gwiazdora akcji, nad całością unosi się umowna i przerysowana kreska tak postaci jak otoczenia. Niestety na tym kończą się elementy wspólne. Zmęczony życiem(a może i aktorstwem?) Bruce Willis nie stara się nawet prze moment złamać swojej ogranej aktorskiej metody. Bez względu na to czy kreuje policjanta, tajnego agenta czy prywatnego detektywa, machanie pięściami uzupełnione ironicznym uśmiechem, to jego sposób na dotrwanie do końca zdjęć. Dość powiedzieć, że jeden z najtwardszych ekranowych mężczyzn lat 90. i tak nie stanowi tu najsłabszego ogniwa. Odpowiedzialni za formę i treść filmu bracia Cullen pożenili akcję z komedią, lecz w obu gatunkach na każdym kroku dosięgają ich znaczne warsztatowe braki. Kiepski humor bazuje wyłącznie na stereotypach obyczajowo-rasowych: dilerzy muszą być nieogarniętymi Latynosami, partner głównego bohatera klasycznie zagubionym „mózgiem” a Żydzi pazernymi cinkciarzami. To tylko początek długiej listy drobiazgowo opisywanych postaci drugiego planu, co ciekawe, niemających żadnego(!) wpływu na prowadzone wątki. Samo tempo akcji opiera się na wątpliwych i nieefektownych popisach Willisa wspieranego w tym przez Johna Goodmana, co mówi wiele o jej ogólnej dynamice. Cullenowie jak mogą zagęszczają mizerną fabułę twistami i wielopłaszczyznowymi intrygami, lecz pogubienie w nich możliwe jest jedynie kiedy widz – w oczekiwaniu na upragniony koniec – będzie zbyt często spoglądał na zegarek. Ten de facto w filmie nie następuje – napisy końcowe wjeżdżają na ekran w momencie największej fabularnej kulminacji. Zastanawiam się czy to dlatego, że aktorzy odmówili już dłużej uczestnictwa w tym niewypale, czy może twórcy szczerze liczyli na startujący z kopyta sequel. Naprawdę chciałbym jednak wierzyć w to pierwsze…
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Kamil Witek [40%]
Jess wychodzi za maż, co w amerykańskiej filmowej przestrzeni zwiastuje wieczór panieński obfitujący w pełną gamę niecodziennych atrakcji. Jest ekskluzywna rezydencja w słonecznym Miami, zewsząd zjeżdżają się stare znajome ze studiów. Na rozkładzie są kluby i używki, z zabawnymi koszulkami i gadżetami o fallicznym kształcie tle. Noc zapowiada się bosko. Nie trzeba jednak maczać palców w pisaniu scenariusza „Ostrej nocy” by słusznie wysnuć przypuszczenie, iż w tym szczegółowo wydzierganym planie coś prędzej czy później pójdzie nie tak. Między przyjaciółkami dojdzie do poważnych rozdźwięków, wymarzony wieczór zmieni się w istny koszmar. Zaczynem kłopotów w filmie Lucii Aniello jest striptizer, który w wyniku nieszczęśliwego zdarzenia umiera na oczach kobiet. Przerażone druhny wpadają w histerię. Tym bardziej, że obywatelski telefon na policję to chybiony pomysł, kiedy w krwi każdej z uczestniczek wieczoru pływa więcej narkotyków i alkoholu niż aligatorów w wodach całej Florydy. A że bohaterki nie są mistrzyniami zbrodni, można się spodziewać, że to dopiero początek ich prawdziwych tarapatów. W „Ostrej nocy” ilość komediowych schematów nie uwiera jednak tak mocno jak nieumiejętność wpuszczenia w nie odrobinę oryginalnego ducha. Prócz SNLowskiej gwiazdy Kate McKinnon, żadna z towarzyszących jej aktorek ze Scarlett Johansson na czele, nie dysponuje wystarczającym vis comica by na swych barkach pociągnąć komediowa atmosferę filmu dłużej niż przez kilka chwil. Jasne, czarny i mocny humor ścieli się tu równie gęsto co ścieżki koki w dyskotekowych toaletach, lecz to obowiązkowe przystanki na drodze do przewidywalnego finału. Nawet jeśli pojawiające się zewsząd kłopoty to idealny pretekst do rozwinięcia samych bohaterek, to ich początkowe pozy nie drgają więcej niż o kilka niezauważalnych centymetrów. W gruncie rzeczy bowiem to dobre i przyzwoite babeczki, którym zdarzyło się nieco za bardzo zaszaleć.
WASZ EKSTRAKT:
60,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Marcin Mroziuk [70%]
Ta amerykańska adaptacja mangi Masamune Shirowa nie jest dziełem nieudanym, ale mimo to może budzić ambiwalentne odczucia. Przede wszystkim w tym przypadku trudno uciec od porównań z kultową animacją Mamoru Oshiiego, a na jej tle film Ruperta Sandersa wypada niestety blado. Cóż bowiem z tego, że jest nakręcony z pełnym profesjonalizmem, ze znakomitymi efektami specjalnymi i doborową obsadą aktorską, skoro nie potrafi on w pełni zauroczyć widzów. Nie chodzi tutaj o jakieś wyraźne potknięcia twórców, lecz po prostu chyba zabrakło tego nieuchwytnego elementu prawdziwego artyzmu.
Jeżeli jednak zaniechamy takich porównań i potraktujemy nowy „Ghost in the Shell” jako autonomiczne dzieło, to naprawdę możemy mieć zdecydowanie więcej przyjemności z jego oglądania. Twórcy filmu potrafili bowiem wykreować na ekranie sugestywną wizję świata przyszłości, w którym w wyniku daleko posuniętej komputeryzacji rzeczywistość wirtualna odgrywa ogromną rolę. Naprawdę trudno się więc nie zachwycić przygotowanymi dla nas fajerwerkami wizualnymi, które pozwalają też przymknąć oko na pewną wtórność rozwiązań fabularnych – bo wszak po upływie dwóch dekad od filmu Oshiiego samo ściganie cyberprzestępcy nie ma w sobie zbyt wiele świeżości. Problem tkwi też w tym, że w dziele Ruperta Sandersa filozoficzne poszukiwania obecne w pierwowzorze zeszły jednak na dalszy plan, a liczy się tutaj przede wszystkim atrakcyjność widowiska.
Wbrew moim obawom zaskakująco wręcz dobrze wypada Scarlett Johansson jako będąca cyborgiem Major. Aktorka prezentuje się na ekranie jak zwykle bardzo seksownie, ale z drugiej strony emanuje tutaj od niej chłodem. Jej gra jest przemyślana, a zarazem stonowana i dzięki temu wykreowana przez nią postać jest rzeczywiście przekonująca, nawet gdy z woli scenarzystów wypowiada czasem kwestie nie najwyższych lotów. Zdecydowanie najjaśniejszym punktem obsady jest zaś Takeshi Kitano jako Daisuke Aramaki (to rzeczywiście szef z charyzmą!), a pozostali aktorzy też nie schodzą poniżej przyzwoitego poziomu. Wszystko to sprawia, że nowy „Ghost in the Shell” nie budzi bezgranicznego zachwytu, ale i tak jest to całkiem atrakcyjne kino science fiction.
koniec
26 czerwca 2017

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: O jeden ząb za daleko
Sebastian Chosiński

13 X 2021

W normalnym kraju człowiek z trzydziestoma trzema zębami wybrałby się do dentysty i poprosił go o usunięcie nadmiarowego trzonowca (kła albo siekacza). W Związku Radzieckim ktoś taki mógł stać się sensacją naukową i celebrytą. Przynajmniej tak to sobie wyobrażał Gieorgij Danielija, który na podstawie tych domysłów zbudował oś fabularną „nienaukowo-fantastycznej” (jak poinformowano w napisach) komedii… „Trzydzieści trzy”.

więcej »

East Side Story: Z rodziną najlepiej wychodzi się na…
Sebastian Chosiński

10 X 2021

Co byście zrobili, dowiedziawszy się, że zostało Wam kilka bądź kilkanaście miesięcy życia? Część osób zapewne doszłaby do wniosku, że to najlepszy moment na spełnienie swego największego, skrytego dotąd marzenia. W takiej właśnie sytuacji znajduje się główny bohater „Krewnych” – komediodramatu Ilji Aksionowa – który rusza w podróż, aby… To będzie zaskoczenie!

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Wzruszony Breżniew – bezcenne!
Sebastian Chosiński

6 X 2021

Po „neoprodukcyjnej”, opartej na scenariuszu Aleksandra Gelmana, „Premii” Siergiej Mikaleian postanowił nakręcić film zupełnie inny. W tym celu nawiązał kontakt z dziennikarzem Lwem Arkadjewem, który dekadę wcześniej napisał artykuł o trudnym losie wojennych wdów. On właśnie stał się podstawą kolejnego dzieła Ormianina – dramatu… „Wdowy”.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Esensja ogląda: Kwiecień 2017 (1)
— Sebastian Chosiński, Piotr Dobry, Gabriel Krawczyk, Marcin Mroziuk, Konrad Wągrowski

Z tego cyklu

Marzec 2018 (2)
— Sebastian Chosiński, Grzegorz Fortuna, Krzysztof Spór, Konrad Wągrowski

Marzec 2018 (1)
— Piotr Dobry, Marcin Mroziuk, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Luty 2018 (2)
— Jarosław Loretz, Anna Nieznaj, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Luty 2018 (1)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Styczeń 2018 (1)
— Jarosław Loretz

Grudzień 2017 (4)
— Konrad Wągrowski

Grudzień 2017 (3)
— Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski

Grudzień 2017 (2)
— Sebastian Chosiński

Grudzień 2017 (1)
— Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Listopad 2017 (3)
— Jarosław Loretz, Kamil Witek

Tegoż twórcy

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Tym razem na Gapcia nie liczcie
— Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Mała Esensja: Gwiazdy i piwo
— Marcin Mroziuk

Trudne początki niezwykłej przyjaźni
— Marcin Mroziuk

Mała Esensja: Papugowanie po Janie
— Marcin Mroziuk

Do księgarni marsz: Październik 2021
— Miłosz Cybowski, Sławomir Grabowski, Joanna Kapica-Curzytek, Marcin Mroziuk, Joanna Słupek

Pan Samochodzik po latach: Pożytki z posiadania psa
— Marcin Mroziuk

Mała Esensja: Nieuczciwa konkurencja
— Marcin Mroziuk

10 naj...: Żółty, jesienny liść
— Miłosz Cybowski, Wojciech Gołąbowski, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Brune, gdzie jesteś?
— Marcin Mroziuk

Cisza przed burzą
— Marcin Mroziuk

Sky Rojo 2: Odc. 8. Rozstania i powroty
— Marcin Mroziuk

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.