Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 lutego 2018
w Esensji w Esensjopedii

Filmy

Magazyn CLXXIII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

kinowe (wybrane)

więcej »

dvd i blu-ray (wybrane)

więcej »

Zapowiedzi

kinowe

więcej »

dvd i blu-ray

więcej »

Ciemno

Esensja.pl
Esensja.pl
Jeśli uważacie, że nie ma horroru bez wysypu jump-scare’ów, a brak finałowego twista zupełnie dyskwalifikuje filmy z tego gatunku, lepiej odpuście sobie seans „To przychodzi po zmroku”. Jeśli jednak sądzicie, że od wyskakujących z ciemności potworów o wiele bardziej niepokojące potrafi być psychologiczne napięcie między bohaterami, a nic tak nie potęguje grozy jak ciasna przestrzeń, gra światłem i ruch kamery, filmu Treya Edwarda Shultsa nie powinniście przegapić.

Trey Edward Shults
‹To przychodzi po zmroku›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułTo przychodzi po zmroku
Tytuł oryginalnyIt Comes at Night
Dystrybutor M2 Films
Data premiery7 lipca 2017
ReżyseriaTrey Edward Shults
ZdjęciaDrew Daniels
Scenariusz
ObsadaJoel Edgerton, Christopher Abbott, Carmen Ejogo, Riley Keough, Kelvin Harrison Jr., Griffin Robert Faulkner, David Pendleton, Mikey
MuzykaBrian McOmber
Rok produkcji2017
Czas trwania91 min
Gatunekgroza / horror, kryminał
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Apokalipsa w „To przychodzi po zmroku” zostaje sprowadzona do czterech ścian. Po świecie hula dziesiątkujący ludzkość tajemniczy wirus, jednak zamiast obrazami końca cywilizacji, Shults rozpoczyna swój film kameralną katastrofą – ofiarą choroby zostaje członek najbliższej rodziny, a pozostali dokładają starań, by ulżyć mu w cierpieniu i samemu uchronić się przed niebezpieczeństwem. Zaszyci w domku w głębi lasu, pozbawieni kontaktu z innymi ludźmi, wyposażeni w zasoby, spośród których tylko drewno wydaje się niewyczerpalne, próbują przetrwać, nie wiedząc (ani szczególnie nie pytając), czy upór w ich sytuacji ma sens i czy będzie jeszcze kiedyś do czego wracać. Pewne jest tylko to, żeby nie wychodzić z domu po zmroku, a i za dnia robić to tylko parami, po powrocie zaś dobrze zamykać drzwi – w leśnej głuszy w każdej chwili czyhać może niebezpieczeństwo (reżyser sprytnie nie dopowiada, czy bohaterowie bronią się przed zakażonymi, czy przed innymi zdrowymi, którzy w obliczu końca świata mogliby zapomnieć o moralności). Sprawa komplikuje się, gdy na ganek domu bohaterów trafia poszukujący zapasów mężczyzna.
„To przychodzi po zmroku” nie jest horrorem atrakcji, w którym niezliczone jump-scare’y mają w równej mierze przyprawić widza o zawał serca, jak i odwrócić uwagę od niedorzeczności scenariusza. Shults ma zupełnie inny sposób na wzbudzanie niepokoju. Po pierwsze, o żniwie, które zbiera wirus, wiemy właściwie tyle, co odcięci od świata bohaterowie. Nie wiemy, ilu ludzi pozostało przy życiu. Nie wiemy, skąd wzięła się choroba i czy jest na nią lekarstwo. Po drugie, reżyser zręcznie zaciera granice między jawą a snem. Po trzecie, świetnie gra się tu przestrzenią i światłem – tym, co widać, i, zwłaszcza, tym, czego nie. Las po zmierzchu jest już wystarczająco przerażający (fantastyczny jest tu np. pomysł na wykorzystanie oświetlenia z latarki przyczepionej do strzelby) – a dołóżmy do tego jeszcze ciemne, ciasne przestrzenie wewnątrz domu bohaterów, i kamerę, która powolutku przesuwa się ciemnymi korytarzami w stronę czerwonych, zamkniętych na zasuwę drzwi. Potwory może i czają się na zewnątrz – ale to, co w środku, często nie jest bardziej sympatyczne. Bo i „To przychodzi po zmroku” najchętniej eksploruje właśnie wnętrze, psychikę bohaterów. I to właśnie czwarty sposób, aby widz poczuł się nieswojo.
Tylko pozornie wydaje się, że rodzina Paula (Joel Edgerton) i Sarah (Carmen Ejogo), wypracowała schematy radzenia sobie z apokalipsą. Nienaruszalne zasady, bezwzględne posłuszeństwo, autorytet ojca – na tym wszystkim prędzej czy później musi pojawić się rysa, bo koniec świata nie unieważnia ludzkiej natury. Gdy w życie bohaterów nieoczekiwanie wkracza Will (Christopher Abbott) z młodą żoną (Riley Keough) i dzieckiem, wcześniej wypracowana rutyna może okazać się niewystarczająca. Pojawiają się pytania o zaufanie (tym bardziej, że opowieści Willa nie zawsze są spójne) i odpowiedzialność za innego. Znakomitym dramaturgicznie posunięciem było uczynienie głównego bohatera z nastolatka – siedemnastoletni Travis (świetny Kelvin Harrison Jr) w ciągu kilku dni doświadcza śmierci dziadka, wątpliwości, czy ojciec aby na pewno zawsze ma rację, erotycznej fascynacji oraz moralnych dylematów, którymi obdzielić powinien kilka ładnych lat życia – tymczasem, w sytuacji, gdy każdy dzień może być ostatnim, nie ma czasu na ich przepracowanie, pozostają tylko koszmary we śnie i na jawie).
Shults buduje swój film z klocków niby w kinie grozy opatrzonych: konserwatywny ojciec, empatyczna matka, dorastający chłopak, tajemniczy nieznajomy, pociągająca dziewczyna – toż to zestaw wzięty wprost z poradnika scenopisarstwa. Okruchy apokalipsy, które widzimy jedynie z perspektywy bohaterów, a także nieśmiało kiełkujące pytanie o moralność w desperackich czasach, to „Droga”, „The Walking Dead” i co tam jeszcze chcecie. Z kolei wirus, którego nosiciel z automatu zostaje śmiertelnym zagrożeniem, może kojarzyć z przynajmniej setką produkcji o zombie (a i w inspiracji filmem „Coś” Carpentera byłoby coś na rzeczy). A jednak reżyserowi udaje się poskładać swój film zarówno bez uciekania się do pustych hołdów dla popkulturowej tradycji, jak i bez cudzysłowów i pastiszowych zagrywek). Produkcja Shultsa przypomina w tym najlepsze amerykańskie horrory ostatnich lat, które zarzuciły postmodernistyczną ironię na rzecz tonu serio. I choć ostatecznie nieco im ustępuje – nie ma tu ani tak kapitalnej metafory jaką dla dojrzewania znalazło „Coś za mną chodzi”, ani transgresji na miarę „Czarownicy” czy „Zło we mnie” – to jednak cieszy, że znów oglądamy kino grozy, które traktuje widza poważnie. Takie, które wie, że człowiek postawiony w skrajnej sytuacji wystarczy, by przyprawić o ciarki. Zwłaszcza jeśli filmować go w ciemności.
koniec
10 lipca 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

East Side Story: Chrześcijański fundamentalizm vs. agnostycyzm
Sebastian Chosiński

11 II 2018

W ten film dramat wpisany był od samego początku pracy nad nim. Scenarzystka i reżyserka Walerija Surkowa za podstawę fabuły obrała bowiem mniej znaną sztukę Anny Jabłonskiej – ukraińskiej pisarki, która zginęła przed siedmioma laty w zamachu terrorystycznym na moskiewskim lotnisku Domodiedowo. „Poganie” to film, który konfrontuje ze sobą poczucie szczęścia, do którego dąży człowiek, z wiarą, która narzuca na niego wiele ograniczeń. A wnioski, do jakich prowadzi na pewno nie są jednoznaczne…

więcej »

Film o filmie tak złym, że aż dobrym
Jarosław Robak

9 II 2018

Dziś premiera „The Disaster Artist” Jamesa Franco. Przypominamy recenzję z American Film Festival.

więcej »

Esensja ogląda: Luty 2018 (1)
Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

5 II 2018

Dziś jesteśmy na bieżąco z naszymi króciakami - 4 recenzje niedawnych premier kinowych i bonusowo jeden film spoza naszej dystrybucji. Ale za to z Godzillą!

więcej »

Polecamy

Każdy kadr to Ameryka

Dobry i Niebrzydki:

Każdy kadr to Ameryka
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Rzeźnia dla dwojga
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Partia na party w czasach Brexitu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Jak smakują Porgi?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Chwała na wysokości?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Podręczne z Kairu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Atak paniki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Coco jest spoko, ale czy to kolejne arcydzieło?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Męska wrażliwość nie ma racji bytu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja ogląda: Styczeń 2018 (1)
— Jarosław Loretz

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Styczeń 2018 (1)
— Jarosław Loretz

Tegoż autora

Film o filmie tak złym, że aż dobrym
— Jarosław Robak

Czarująca historia miłosna
— Jarosław Robak

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Ameryka jak wielki park Disneya
— Jarosław Robak

Duch Ameryki a kwestia rasowa
— Jarosław Robak

NajAmerican Film Festival 2017
— Jarosław Robak, Kamil Witek

Rozszczepieni
— Jarosław Robak

Bourne przechodzony
— Jarosław Robak

Egzorcyści
— Jarosław Robak

Bez życia
— Jarosław Robak

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.