Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 lutego 2018
w Esensji w Esensjopedii

Esensja ogląda: Sierpień 2017 (1)

Esensja.pl
Esensja.pl
Pierwszy dzień sierpnia i od razu pierwsza edycja sierpniowa zbioru krótkich recenzji filmowych. Dziś w całości superbohaterska.
Kino
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Spider-Man: Homecoming
(2017, reż. Jon Watts)
Piotr Dobry [70%]
„Spider-Man” od zawsze był opowieścią nie tyle o superbohaterze w masce, ile o nastolatku skrytym za maską, i aż dziw bierze, że dopiero twórcy „Homecoming” zdają się to w pełni rozumieć. Wybór reżysera nie mógł być przypadkowy – Jon Watts chwilę wcześniej zaprezentował w „Cop Car”, jak pod płaszczykiem rutynowego thrillera z Kevinem Baconem uwznioślić mit chłopięctwa. Właśnie tak należało zrobić „Pająka": jak komedię Johna Hughesa w kamuflażu typowego Marvela. Znamienne, że jeśli doszukiwać się w tym filmie wad, to będą to właśnie generyczne sceny, które trzeba było odbębnić w ramach franczyzy „Avengers”. Ale cała reszta – coming-of-age story z niewymuszonym humorem, swobodnie równościowy ton, doskonały casting, podkreślenie statusu Parkera jako bohatera klasy robotniczej, czy wreszcie genialny w swej prostocie (i tylko przydający realizmu!) manewr zeitgeistowy z odejściem od kanonu w portretowaniu ciotki May, MJ i Flasha – i tak składa się na najlepszą adaptację z dotychczasowych.
DVD / BD
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Kapitan Ameryka: Wojna bohaterów
(2016, reż. Anthony Russo, Joe Russo)
Sebastian Chosiński [80%]
Nie zdarza się często, aby każdy kolejny film serii był lepszy od poprzednika. A przecież wcześniejsze odsłony „Kapitana Ameryki” – zarówno „Pierwsze starcie” (2011), jak i „Zimowy Żołnierz” (2014) – wysoko zawiesiły poprzeczkę. W każdym razie jest z czego się cieszyć, chociaż i powód do zmartwienia się znajdzie, bo oczywiste jest, że w którymś momencie musi w końcu nadejść spadek formy. Na szczęście jeszcze nie przy „Wojnie bohaterów”. Swoją drogą, gdyby twórcy Marvelowskiej franczyzy zdecydowali się wypuścić ten obraz jako kontynuację „Avengersów”, nie zaś kolejną opowieść o Stevie Rogersie, nikt pewnie by się nie zdziwił. Po pierwsze: poza Thorem i Hulkiem mamy tu bowiem praktycznie całą ekipę Mścicieli. Po drugie: postacią co najmniej tak samo istotną, jak Kapitan Ameryka, jest Iron Man. Tyle że tym razem wspomniani herosi stają po przeciwnych stronach barykady. Wszystko za sprawą zakończonej tragedią interwencji superbohaterów w Sokovii. W jej wyniku śmierć poniosło wielu cywilów. Aby podobna sytuacja nigdy się już nie powtórzyła, ONZ postanowiła nałożyć Avengersom kaganiec, zmuszając ich do podpisania specjalnego protokołu. Kierowany wyrzutami sumienia Tony Stark należy do tych, którzy popierają ograniczenia; przeciwko niemu występuje jednak Steve Rogers, przekonany, że to prosta droga do oddania Ziemi na pastwę złych ludzi. Konflikt między Kapitanem Ameryką a Iron Manem pogłębia się, kiedy w Wiedniu dochodzi do zamachu terrorystycznego, mającego na celu storpedowanie „protokołu z Sokovii”, czego efektem jest wojna domowa pomiędzy Mścicielami. Tak, okazuje się, że ci, którzy jeszcze nie tak dawno wspólnymi siłami bronili Ziemi, teraz stają się śmiertelnymi wrogami, dążącymi do wyniszczenia się nawzajem. Pewnie gdyby wcześniej temat ten nie został przerobiony w komiksach, fani Marvela byliby zszokowani takim obrotem sprawy. A że nie są, mogą skupić się na dwóch aspektach opowieści: portretach psychologicznych Starka i Rogersa oraz efektach specjalnych. Wyobrażacie sobie, ile musi ich być, skoro na ekranie pojawia się aż kilkanaście postaci obdarzonych nadzwyczajnymi mocami (w tym Spider-Man i Ant-Man)? Aż dziw, że reżyserom – Anthony’emu i Joemu Russo – udaje się nad tym wszystkim zapanować, każdemu poświęcić odpowiednią porcję czasu i nie zamienić filmu w jarmarczną rozrywkę.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Doktor Strange
(2016, reż. Scott Derrickson)
Sebastian Chosiński [80%]
Kolejny klasyczny Marvelowski bohater, choć w Polsce stosunkowo mało do tej pory popularny, doczekał się nadzwyczaj mocnego debiutu kinowego. Co zawdzięcza przede wszystkim amerykańskiemu reżyserowi Scottowi Derricksonowi, który ma na swoim koncie zarówno filmy udane („Egzorcyzmy Emily Rose”), jak i kiepskie (remake „Dnia, w którym zatrzymała się Ziemia”). „Doktor Strange” nie byłby jednak tak wspaniałym widowiskiem, gdyby nie wybitne – tak, tak! w filmie superbohaterskim – kreacje aktorskie. To one, oprócz zapierających dech w piersiach efektów specjalnych, niosą ten film. Ale czy można się temu dziwić, skoro w postać tytułową wcielił się epatujący pewnością siebie Benedict Cumberbatch, jego głównego antagonistę, Kaeciliusa, brawurowo zagrał Mads Mikkelsen, a starającą się utrzymać równowagę świata Starożytną – androgeniczna Tilda Swinton? Film Derricksona wprowadza postać Stephena Strange’a do filmowego uniwersum Marvela – musimy więc obowiązkowo poznać jego wcześniejsze losy, dowiadując się przy okazji, jakie to dramatyczne wydarzenie sprawiło, że wkroczył na wyboistą drogę prowadzącą do zdobycia nadzwyczajnych mocy. Z tego też powodu mniej więcej do jednej trzeciej długości obraz jest… typowym dramatem psychologicznym – historią człowieka, którego nieszczęśliwy wypadek wyrzucił na margines, pozbawił możliwości wykonywania zawodu, doprowadził do bankructwa, depresji, rozpadu związku. Kiedy w końcu pojawia się szansa na wyjście z dołka i powrót do normalności, okazuje się, że Stephen wkracza do mrocznego świata starożytnej czarodziejki i mistrzów strzegących sanktuaria przed zakusami okrutnego pożeracza planet. A wszystko to przyrządzone jest w sposób nadzwyczaj smakowity. Kapitalne dialogi, pełne symbolicznych odniesień kwestie bohaterów, niewymuszony humor i nade wszystko posępny nastrój – od filmowego „Doktora Strange’a” trudno się oderwać. Tym bardziej cieszy fakt, że prawdopodobnie wejdzie on już na stałe do obsady kinowego uniwersum Marvela; w każdym razie zobaczymy go i w zapowiadanym na październik „Thor: Ragnarok”, i w przygotowywanym na kwiecień przyszłego roku „Avengers: Infinity War”. Palce lizać!
koniec
1 sierpnia 2017
dodajdo

Komentarze

01 VIII 2017   19:43:49

Bohater klasy robotniczej? Towarzysz Bierut byłby z was dumny obywatelu!

02 VIII 2017   09:45:33

"...manewr zeitgeistowy z odejściem od kanonu w portretowaniu ciotki May, MJ i Flasha "

Błąd, w filmie nie było tej MJ. Była Michelle Jones, a wypowiedziane przez nią "MJ" było tylko oczkiem w stronę fanów. Twórcy jawnie przyznali, że to nie jest postać Mary Jane.

02 VIII 2017   09:56:41

Bardzo podobał mi się w "Spider-Manie" pomysł na Głównego Złego (że nie jest to obłęd ani zemsta po latach) - w komiksach też tak było, czy to pomysł scenarzysty?

02 VIII 2017   11:28:08

Lewicowy Złol wycyckany przez kapitalizm to raczej pomysł scenarzystów, chyba że wzięty z jakiegoś spin-offu, na pewno nie z origina.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Na własną rękę
Konrad Wągrowski

23 II 2018

Fatih Akin to niemiecki reżyser tureckiego pochodzenia, który w swych filmach regularnie wraca do swych korzeni i porusza tematy relacji między emigrancką mniejszością a Niemcami. Czynił tak w poważnym tonie w wielokrotnie nagradzanym „Głową w mur” (m.in. Złoty Niedźwiedź w Berlinie), czynił to też w lżejszej formie w komediowym „Soul Kitchen”. Nie inaczej jest w najnowszym filmie, zgłoszonym do Oscara jako niemiecki kandydat do Oscara „W ułamku sekundy”.

więcej »

Jest gdzieś, lecz nie wiadomo, gdzie…
Agnieszka ‘Achika’ Szady

20 II 2018

…kraj, w którym baśń ta dzieje się – tak można by strawestować słowa piosenki z „Pszczółki Mai”, ponieważ fabuła „Czarnej Pantery” w dziewięćdziesięciu procentach toczy się w fikcyjnym afrykańskim państwie. Dało to okazję projektantom kostiumów i scenografii, żeby naprawdę zaszaleć.

więcej »

East Side Story: Prostaczek naszych czasów
Sebastian Chosiński

18 II 2018

Komediodramat Witalija Susłina ma bardzo gorzki wydźwięk. Ale czy może być inaczej, skoro opowiada o sympatycznym i pracowitym wiejskim prostaczku, którego postanawia wykorzystać do swoich niecnych celów para cwaniaczków z dużego miasta? „Boże cielę” – choć tytuł oryginalny jest nieco bardziej dosłowny – idealnie oddaje i charakter głównego bohatera, i nastrój filmu.

więcej »

Polecamy

Każdy kadr to Ameryka

Dobry i Niebrzydki:

Każdy kadr to Ameryka
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Rzeźnia dla dwojga
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Partia na party w czasach Brexitu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Jak smakują Porgi?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Chwała na wysokości?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Podręczne z Kairu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Atak paniki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Coco jest spoko, ale czy to kolejne arcydzieło?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Męska wrażliwość nie ma racji bytu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

Magia i mózg
— Piotr Dobry

Esensja ogląda: Listopad 2016 (2)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Who Watches the Watchmen?
— Kamil Witek

Z tego cyklu

Luty 2018 (1)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Styczeń 2018 (1)
— Jarosław Loretz

Grudzień 2017 (4)
— Konrad Wągrowski

Grudzień 2017 (3)
— Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski

Grudzień 2017 (2)
— Sebastian Chosiński

Grudzień 2017 (1)
— Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Listopad 2017 (3)
— Jarosław Loretz, Kamil Witek

Listopad 2017 (2)
— Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Listopad 2017 (1)
— Jarosław Loretz, Anna Nieznaj

Październik 2017 (3)
— Jarosław Loretz

Tegoż twórcy

Magia i mózg
— Piotr Dobry

Who Watches the Watchmen?
— Kamil Witek

Kiedy tarcza nie wystarcza
— Piotr Przytuła

Bohater na nasze czasy
— Jarosław Robak

Z krwi i kości
— Grzegorz Fortuna

Keanu barada nikto, czyli Ziemia się nie zatrzymała
— Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Non omnis moriar: Kolejne oblicze rockowego kameleona
— Sebastian Chosiński

Obyś (nie) żył w takich czasach!
— Sebastian Chosiński

W szponach geparda, łapach goryla i paszczy krokodyla
— Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Ziemia – planeta wybitnych muzyków
— Sebastian Chosiński

Oscary 2018: Kategorie techniczne
— Piotr Dobry, Grzegorz Fortuna, Krzysztof Spór, Konrad Wągrowski

East Side Story: Prostaczek naszych czasów
— Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Świat cały w lustrze
— Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Fragmentaryczność na dwa (kontra)basy
— Sebastian Chosiński

Zdrada czai się pod wodą
— Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Tam i z powrotem, czyli najpierw na Bali, potem do Sztokholmu
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.