Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 stycznia 2018
w Esensji w Esensjopedii

Filmy

Magazyn CLXXII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

kinowe

więcej »

dvd i blu-ray (wybrane)

więcej »

Zapowiedzi

Pejzaż z polem pszenicy i śledztwem

Esensja.pl
Esensja.pl
Niezwykła warstwa wizualna nie jest jedynym atutem tego filmu. „Twój Vincent” to również zaskakująco dobry… kryminał.

Dorota Kobiela, Hugh Welchman
‹Twój Vincent›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułTwój Vincent
Tytuł oryginalnyLoving Vincent
Dystrybutor Next Film
Data premiery6 października 2017
ReżyseriaDorota Kobiela, Hugh Welchman
ZdjęciaTristan Oliver, Lukasz Zal
Scenariusz
ObsadaAidan Turner, Eleanor Tomlinson, Chris O'Dowd, Saoirse Ronan, Helen McCrory, Jerome Flynn, Douglas Booth, Holly Earl
MuzykaClint Mansell
Rok produkcji2017
Kraj produkcjiPolska, Wielka Brytania
Czas trwania95 min
WWW
Gatunekanimacja, biograficzny
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Bohaterem filmu jest Armand Roulin – młody listonosz, któremu ojciec zleca misję doręczenia listu znalezionego przypadkowo w rzeczach nieżyjącego już van Gogha. Młodzieniec nie znosił szalonego artysty, toteż misję przyjmuje ze skrajną awersją. Wyrusza w głąb francuskiej prowincji, mijając pejzaże żywcem wyjęte z obrazów takich jak „Czerwona winnica” czy „Droga w Auvers po deszczu”. Poszukując kogokolwiek z krewnych lub powinowatych malarza, wypytuje o niego najrozmaitszych ludzi. Każdy opowiada jakiś fragment z życia van Gogha, kiedy jednak Armand zaczyna szczegółowiej interesować się okolicznościami jego tragicznej śmierci, zeznania stają się sprzeczne, a kilka osób wydaje się mieć coś do ukrycia. Niechętny posłaniec zaczyna się coraz bardziej angażować i w końcu prowadzi prawdziwe śledztwo, włącznie z dokonaniem wizji lokalnej.
Wypowiedzi córki właściciela gospody nie zgadzają się ze zdaniem gosposi lekarza, córka lekarza przedstawia jeszcze inną wersję, a łatający strzechę wieśniak podrzuca jeszcze inny trop, któremu z kolei zaprzeczają stwierdzenia rybaka wynajmującego łodzie do przejażdżek. Jedynym punktem wspólnym wydaje się nieustannie podkreślana szaleńcza pracowitość Vincenta oraz jego ogromne osamotnienie. Stopniowo coraz bardziej wciągają widza również relacje między van Goghiem a mieszkańcami miasteczka; szczególnie przyjaźń z doktorem Gauchetem, który jako jedyny poznał się na geniuszu artysty. Sam był przy tym niespełnionym malarzem (jak widać, rodzice zmuszający potomka do pójścia na niechciane studia to zmora nie tylko naszych czasów), co wytwarza niewypowiedzianą głośno, ale plączącą się gdzieś w tyle głowy widza sugestię, że mógł z zazdrości popełnić morderstwo…
Jak widać, twórcy filmu stanęli na wysokości zadania i stosując eksperymentalną technikę nie zapomnieli o fabule. A technika robi wrażenie: w animacji użyto 65 TYSIĘCY olejnych obrazów, namalowanych przez ponad setkę ludzi. Sceny dziejące się w czasie rzeczywistym mają żywe barwy i rozwibrowany styl obrazów mistrza, natomiast retrospekcje są czarno-białe, z gładko kładzionymi plamami, podobne raczej do starych zdjęć. Dla kogoś znającego – nawet pobieżnie – malarstwo van Gogha fascynujące jest patrzenie na znane pejzaże pokazywane pod innym kątem lub przy innej pogodzie, albo na ludzi z portretów (a są to wszystkie istotne dla fabuły osoby), którzy mówią i poruszają się. Efekty są bardzo różne: kiedy Armand wchodzi w pole pszenicy, z którego podrywa się stado kruków, jego postać wygląda na wyciętą z malunku o innej perspektywie. Z kolei wiele scen we wnętrzach jest tak realistycznych, że o animacji przypomina tylko lekko rozedrgany obraz.
Film wyświetlany jest w polskich kinach głównie w wersji dubbingowanej, co wydaje się dziwne (nie jest to przecież bajka dla dzieci), ale zapewne chodziło o to, by widz bez rozpraszania napisami mógł chłonąć artystyczną stronę dzieła.
koniec
30 października 2017
dodajdo

Komentarze

30 X 2017   21:49:15

Tak na marginesie: w pewnym momencie któraś z postaci porównuje pana Roulin seniora do Dostojewskiego. W tłumaczeniu zmieniono to na Sokratesa. Ktoś mi powie, dlaczego?

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

East Side Story: Dwie – wcale nie zgryźliwe – tetryczki
Sebastian Chosiński

21 I 2018

Pojawiająca się w tytule najnowszego filmu Władimira Kotta ryba nie ma nic wspólnego z Wigilią ani świętami Bożego Narodzenia. Symbolizuje coś innego, choć związanego – luźno – z tradycją chrześcijańską. „Karp rozmrożony” to bardzo gorzka komedia o przemijaniu i miłości, której akcja rozgrywa się na głębokiej rosyjskiej prowincji.

więcej »

Ludzie na skraju załamania nerwowego
Konrad Wągrowski

19 I 2018

Czy mamy już polskie „Dzikie historie”? Pokazywany na festiwalu Forum Kina Europejskiego ORLEN Cinergia „Atak paniki” może nie jest jeszcze dziełem na miarę filmu Damiána Szifrona, ale naprawdę niewiele mu brakuje. Debiutancki film Pawła Maślony już zebrał wiele w pełni zasłużonych pochwał.

więcej »

East Side Story: Współczesny western górniczy
Sebastian Chosiński

14 I 2018

Nieczęsto zdarza się, aby uznany reżyser zdecydował się stanąć przed kamerą po… ćwierćwieczu milczenia. Mówiąc jednak precyzyjniej: po dwudziestu pięciu latach przerwy w realizacji filmów fabularnych. Bo dokumentalne jednak w tym czasie kręcił. Chodzi o Ormianina Karena Geworkiana, który „Całą naszą nadzieją…” postanowił zabrać głos w dyskusji nad bardzo ważną dla Rosji (choć nie tylko dla niej) kwestią społeczną.

więcej »

Polecamy

Partia na party w czasach Brexitu

Dobry i Niebrzydki:

Partia na party w czasach Brexitu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Jak smakują Porgi?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Chwała na wysokości?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Podręczne z Kairu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Atak paniki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Coco jest spoko, ale czy to kolejne arcydzieło?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Męska wrażliwość nie ma racji bytu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

To nie Ragnarok, tylko Ragnaroczek
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Grimm Girl, czyli diabeł tkwi w szczegółach
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

17. T-Mobile Nowe Horyzonty: Obrazy potrafią mówić
— Kamil Witek

Tegoż autora

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Tu potrzebne są rozwiązania systemowe
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Asgard to nie miejsce…
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kobieta kobiecie półwilkiem
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Muzyka stop!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Gazeciary
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Z pewnego punktu widzenia
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Dobra robota, robocie
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Niech drozd spoczywa w spokoju
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kosmiczne jaja
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.