Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 lutego 2018
w Esensji w Esensjopedii

Filmy

Magazyn CLXXIII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

kinowe (wybrane)

więcej »

dvd i blu-ray (wybrane)

więcej »

Zapowiedzi

kinowe

więcej »

dvd i blu-ray (wybrane)

więcej »

Paddington daje sobie radę

Esensja.pl
Esensja.pl
„Paddington 2” to film lepszy od pierwszej, niezłej przecież, części. Kino familijne w najlepszym wydaniu.

Paul King
‹Paddington 2›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPaddington 2
Dystrybutor Monolith
Data premiery29 grudnia 2017
ReżyseriaPaul King
ZdjęciaErik Wilson
Scenariusz
ObsadaMichael Gambon, Imelda Staunton, Ben Whishaw, Peter Capaldi, Samuel Joslin, Sally Hawkins, Hugh Bonneville, Julie Walters
MuzykaDario Marianelli
Rok produkcji2017
Kraj produkcjiFrancja, USA, Wielka Brytania
Czas trwania103 min
WWW
Gatunekanimacja, komedia, przygodowy
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Sukces „Paddingtona” był nieco zaskakujący. Miś pochodzący z najmroczniejszych zakątków Peru jest już bohaterem odrobinę niedzisiejszym – oryginalnie egzystuje przecież w Londynie sprzed blisko półwiecza, funkcjonuje w formule bajkowej, w której nikogo specjalnie nie dziwi obecność mówiącego niedźwiedzia wśród zwykłych ludzi. Wszystko to wydaje się bardzo odmienne od współczesnej produkcji familijnej. W dodatku opowiadania zmarłego niedawno Michaela Bonda oparte są dość jednostajnie na sprawdzonym pomyśle – miś, nie rozumiejąc pewnych ludzkich zwyczajów, pakuje się w tarapaty, ale ostatecznie wszystko jakimś cudem tak się potoczy, że niestandardowe działania Paddingtona zaowocują czymś dobrym. To też na tyle zgrany schemat, że ciężko na tym opierać fabułę filmu. A jednak się udało – głównym atutem filmowego „Paddingtona” była doskonała kreacja tytułowego bohatera (z jednej strony mistrzostwo grafiki komputerowej, z drugiej charakter i zachowania postaci budzą odruchową sympatię), mądre unowocześnienie fabuły (mamy tu współczesny Londyn, ale nikt nie próbuje robić rewolucji w zachowaniach misia i rodziny Brownów, u której mieszka, mocno wciąż opierając się na książkach) i wprowadzenie nieobecnego w książce wątku przewodniego – taksidermistki polującej na Paddingtona. Efekt był co najmniej dobry.
Ale w części drugiej – która oczywiście powstać musiała – jest jeszcze lepiej. Paddington już nieco okrzepł, dobrze się czuje w Londynie, choć nadal robi zabawne błędy. Nie zapomina jednak o swych korzeniach – jego ciotka mieszka wciąż w Domu Spokojnej Starości dla Niedźwiedzi w Peru, a miś tęskni za swoją opiekunką. Pragnie sprawić jej niespodziankę i wysłać do Peru atrakcyjny prezent. U handlarza antykami, pana Grubera, znajduje piękną rozkładaną książeczkę, przedstawiającą najsłynniejsze zabytki Londynu. Skoro ciocia nie może przybyć do stolicy Anglii, będzie mogła ją poznać chociaż dzięki książce. Dzieło tanie nie jest, Paddington musi więc zarobić pieniądze (co oczywiście wiąże się z szeregiem zabawnych nieporozumień). Traf chce, że książką interesuje się również pewien podupadły aktor, który wie o niej rzeczy, o których Paddington nie ma pojęcia i bez skrupułów dąży do celu.
W filmie nie zabraknie oczywiście tego, co w opowieści o Paddingtonie znaleźć się musi – żartów z nieprzystosowania misia do ludzkiego świata (jak na przykład czyszczenie uszu szczoteczkami do zębów), ale tym razem wcale nie są to główne wątki. Kręcąc część drugą, twórcy wcale nie mieli zamiaru kopiować części pierwszej. Wątek przewodni (rywalizacja z owym aktorem, Phoenixem Buchananem, odtwarzanym z zaangażowaniem przez Hugh Grata) szybko staje się w filmie dominujący, czyniąc z filmu opowieść dużo bardziej spójną, wartką i zajmującą. Gdy, na skutek perfidnej intrygi, Paddington trafi do więzienia, dużo bardziej aktywna stanie się cała rodzina Brownów (w szczególności widać, że grająca panią Brown Sally Hawkins zażądała większej niż w części pierwszej roli i naprawdę bryluje na ekranie). Wszystko to prowadzi do naprawdę bardzo efektownego finału.
Dużo bardziej przekonująco wypada też wątek przewodni, który był jednak jednym ze słabszych elementów części pierwszej. Pozująca na Cruellę de Mon Nicole Kidman była postacią zbyt złowrogą, jak na kino dla dzieci, co dla wielu młodych widzów było wyraźnym zgrzytem. Hugh Grant, grający niegdyś słynnego aktora, obecnie próbującego dość żałośnie odcinać kupony od dawnej sławy, wnosi do roli najwyraźniej wiele własnych doświadczeń, jest przekonujący, sympatycznie przerysowany i żałosny, a przede wszystkim zabawny i, mimo odgrywania czarnego charakteru, w ogóle nie przerażający, co z pewnością lepiej pasuje do pogodnego kina familijnego.
Film zaś jest przy tym pochwałą pewnej wizji brytyjskiego konserwatyzmu. Nie buduje jakiejś fikcji, akcja toczy się w Londynie wielokulturowym i wielorasowym, kwestia tolerancji jest istotnym elementem filmu (trudno by było inaczej w opowieści w gruncie rzeczy o emigrancie próbującym ułożyć sobie życie w nowym dla niego świecie). Ów konserwatyzm rozumiany jest tu nie jako odrzucanie zmian, ale jako szacunek dla tradycji: telefon komórkowy może zawieść, a wiedza na temat starych parowozów, czy stara prasa drukarska mogą okazać się nad wyraz istotne. Nie podążajmy bezmyślnie za nowinkami, nie zatracajmy się w wirtualnym świecie smartfonów i tabletów, szanujmy życie rodzinne i dokonania przeszłych pokoleń – oto klucz do sukcesu.
I tylko watek więzienny wydaje się dość wyraźną kalką z niedawnych „Muppetów: Poza prawem”, ale naprawdę można to „Paddingtonowi 2” wybaczyć.
koniec
28 grudnia 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

East Side Story: Prostaczek naszych czasów
Sebastian Chosiński

18 II 2018

Komediodramat Witalija Susłina ma bardzo gorzki wydźwięk. Ale czy może być inaczej, skoro opowiada o sympatycznym i pracowitym wiejskim prostaczku, którego postanawia wykorzystać do swoich niecnych celów para cwaniaczków z dużego miasta? „Boże cielę” – choć tytuł oryginalny jest nieco bardziej dosłowny – idealnie oddaje i charakter głównego bohatera, i nastrój filmu.

więcej »

East Side Story: Chrześcijański fundamentalizm vs. agnostycyzm
Sebastian Chosiński

11 II 2018

W ten film dramat wpisany był od samego początku pracy nad nim. Scenarzystka i reżyserka Walerija Surkowa za podstawę fabuły obrała bowiem mniej znaną sztukę Anny Jabłonskiej – ukraińskiej pisarki, która zginęła przed siedmioma laty w zamachu terrorystycznym na moskiewskim lotnisku Domodiedowo. „Poganie” to film, który konfrontuje ze sobą poczucie szczęścia, do którego dąży człowiek, z wiarą, która narzuca na niego wiele ograniczeń. A wnioski, do jakich prowadzi na pewno nie są jednoznaczne…

więcej »

Film o filmie tak złym, że aż dobrym
Jarosław Robak

9 II 2018

Dziś premiera „The Disaster Artist” Jamesa Franco. Przypominamy recenzję z American Film Festival.

więcej »

Polecamy

Każdy kadr to Ameryka

Dobry i Niebrzydki:

Każdy kadr to Ameryka
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Rzeźnia dla dwojga
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Partia na party w czasach Brexitu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Jak smakują Porgi?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Chwała na wysokości?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Podręczne z Kairu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Atak paniki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Coco jest spoko, ale czy to kolejne arcydzieło?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Męska wrażliwość nie ma racji bytu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Styczeń 2015 (1)
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Piotr Dobry, Tomasz Kujawski, Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski

O misiu o całkiem dużym rozumku
— Miłosz Cybowski

Tegoż autora

Nasz człowiek w Rio Klawo
— Konrad Wągrowski

Blaski i cienie świata liliputów
— Konrad Wągrowski

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

„Love Story” w wykonaniu Patryka Vegi
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Sympatyczna telepatyczna błahostka
— Konrad Wągrowski

Sztuka narodowa musi dawać po pysku. Metakomiks narodowy
— Konrad Wągrowski

Bolesne tajemnice różańca
— Konrad Wągrowski

Czerwony kapturek je puszystego króliczka
— Konrad Wągrowski

Apokalipsa i gadające psy
— Konrad Wągrowski

Poczuć się jak dziesięciolatek
— Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.