Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 21 października 2021
w Esensji w Esensjopedii

Paul King
‹Paddington 2›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPaddington 2
Dystrybutor Monolith
Data premiery29 grudnia 2017
ReżyseriaPaul King
ZdjęciaErik Wilson
Scenariusz
ObsadaMichael Gambon, Imelda Staunton, Ben Whishaw, Peter Capaldi, Samuel Joslin, Sally Hawkins, Hugh Bonneville, Julie Walters
MuzykaDario Marianelli
Rok produkcji2017
Kraj produkcjiFrancja, USA, Wielka Brytania
CyklPaddington
Czas trwania103 min
WWW
Gatunekanimacja, komedia, przygodowy
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Paddington daje sobie radę
[Paul King „Paddington 2” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Paddington 2” to film lepszy od pierwszej, niezłej przecież, części. Kino familijne w najlepszym wydaniu.

Konrad Wągrowski

Paddington daje sobie radę
[Paul King „Paddington 2” - recenzja]

„Paddington 2” to film lepszy od pierwszej, niezłej przecież, części. Kino familijne w najlepszym wydaniu.

Paul King
‹Paddington 2›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPaddington 2
Dystrybutor Monolith
Data premiery29 grudnia 2017
ReżyseriaPaul King
ZdjęciaErik Wilson
Scenariusz
ObsadaMichael Gambon, Imelda Staunton, Ben Whishaw, Peter Capaldi, Samuel Joslin, Sally Hawkins, Hugh Bonneville, Julie Walters
MuzykaDario Marianelli
Rok produkcji2017
Kraj produkcjiFrancja, USA, Wielka Brytania
CyklPaddington
Czas trwania103 min
WWW
Gatunekanimacja, komedia, przygodowy
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Sukces „Paddingtona” był nieco zaskakujący. Miś pochodzący z najmroczniejszych zakątków Peru jest już bohaterem odrobinę niedzisiejszym – oryginalnie egzystuje przecież w Londynie sprzed blisko półwiecza, funkcjonuje w formule bajkowej, w której nikogo specjalnie nie dziwi obecność mówiącego niedźwiedzia wśród zwykłych ludzi. Wszystko to wydaje się bardzo odmienne od współczesnej produkcji familijnej. W dodatku opowiadania zmarłego niedawno Michaela Bonda oparte są dość jednostajnie na sprawdzonym pomyśle – miś, nie rozumiejąc pewnych ludzkich zwyczajów, pakuje się w tarapaty, ale ostatecznie wszystko jakimś cudem tak się potoczy, że niestandardowe działania Paddingtona zaowocują czymś dobrym. To też na tyle zgrany schemat, że ciężko na tym opierać fabułę filmu. A jednak się udało – głównym atutem filmowego „Paddingtona” była doskonała kreacja tytułowego bohatera (z jednej strony mistrzostwo grafiki komputerowej, z drugiej charakter i zachowania postaci budzą odruchową sympatię), mądre unowocześnienie fabuły (mamy tu współczesny Londyn, ale nikt nie próbuje robić rewolucji w zachowaniach misia i rodziny Brownów, u której mieszka, mocno wciąż opierając się na książkach) i wprowadzenie nieobecnego w książce wątku przewodniego – taksidermistki polującej na Paddingtona. Efekt był co najmniej dobry.
Ale w części drugiej – która oczywiście powstać musiała – jest jeszcze lepiej. Paddington już nieco okrzepł, dobrze się czuje w Londynie, choć nadal robi zabawne błędy. Nie zapomina jednak o swych korzeniach – jego ciotka mieszka wciąż w Domu Spokojnej Starości dla Niedźwiedzi w Peru, a miś tęskni za swoją opiekunką. Pragnie sprawić jej niespodziankę i wysłać do Peru atrakcyjny prezent. U handlarza antykami, pana Grubera, znajduje piękną rozkładaną książeczkę, przedstawiającą najsłynniejsze zabytki Londynu. Skoro ciocia nie może przybyć do stolicy Anglii, będzie mogła ją poznać chociaż dzięki książce. Dzieło tanie nie jest, Paddington musi więc zarobić pieniądze (co oczywiście wiąże się z szeregiem zabawnych nieporozumień). Traf chce, że książką interesuje się również pewien podupadły aktor, który wie o niej rzeczy, o których Paddington nie ma pojęcia i bez skrupułów dąży do celu.
W filmie nie zabraknie oczywiście tego, co w opowieści o Paddingtonie znaleźć się musi – żartów z nieprzystosowania misia do ludzkiego świata (jak na przykład czyszczenie uszu szczoteczkami do zębów), ale tym razem wcale nie są to główne wątki. Kręcąc część drugą, twórcy wcale nie mieli zamiaru kopiować części pierwszej. Wątek przewodni (rywalizacja z owym aktorem, Phoenixem Buchananem, odtwarzanym z zaangażowaniem przez Hugh Grata) szybko staje się w filmie dominujący, czyniąc z filmu opowieść dużo bardziej spójną, wartką i zajmującą. Gdy, na skutek perfidnej intrygi, Paddington trafi do więzienia, dużo bardziej aktywna stanie się cała rodzina Brownów (w szczególności widać, że grająca panią Brown Sally Hawkins zażądała większej niż w części pierwszej roli i naprawdę bryluje na ekranie). Wszystko to prowadzi do naprawdę bardzo efektownego finału.
Dużo bardziej przekonująco wypada też wątek przewodni, który był jednak jednym ze słabszych elementów części pierwszej. Pozująca na Cruellę de Mon Nicole Kidman była postacią zbyt złowrogą, jak na kino dla dzieci, co dla wielu młodych widzów było wyraźnym zgrzytem. Hugh Grant, grający niegdyś słynnego aktora, obecnie próbującego dość żałośnie odcinać kupony od dawnej sławy, wnosi do roli najwyraźniej wiele własnych doświadczeń, jest przekonujący, sympatycznie przerysowany i żałosny, a przede wszystkim zabawny i, mimo odgrywania czarnego charakteru, w ogóle nie przerażający, co z pewnością lepiej pasuje do pogodnego kina familijnego.
Film zaś jest przy tym pochwałą pewnej wizji brytyjskiego konserwatyzmu. Nie buduje jakiejś fikcji, akcja toczy się w Londynie wielokulturowym i wielorasowym, kwestia tolerancji jest istotnym elementem filmu (trudno by było inaczej w opowieści w gruncie rzeczy o emigrancie próbującym ułożyć sobie życie w nowym dla niego świecie). Ów konserwatyzm rozumiany jest tu nie jako odrzucanie zmian, ale jako szacunek dla tradycji: telefon komórkowy może zawieść, a wiedza na temat starych parowozów, czy stara prasa drukarska mogą okazać się nad wyraz istotne. Nie podążajmy bezmyślnie za nowinkami, nie zatracajmy się w wirtualnym świecie smartfonów i tabletów, szanujmy życie rodzinne i dokonania przeszłych pokoleń – oto klucz do sukcesu.
I tylko watek więzienny wydaje się dość wyraźną kalką z niedawnych „Muppetów: Poza prawem”, ale naprawdę można to „Paddingtonowi 2” wybaczyć.
koniec
28 grudnia 2017

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Nie nadeptuj (przyszłemu) teściowi na odcisk!
Sebastian Chosiński

20 X 2021

Reżyserski dorobek Siergieja Sidieliowa jest nadzwyczaj mizerny: zaledwie cztery filmy pełnometrażowe, w tym tylko trzy zrealizowane samodzielnie. Z tych trzech jeden to inscenizacja opery. A mimo to z dwóch pozostałych autor mógł być dumny. Zwłaszcza z komedii „Ulica pełna niespodzianek”, która w drugiej połowie lat 50. i kolejnych dekadach aż do upadku Związku Radzieckiego cieszyła się statusem kultowej.

więcej »

East Side Story: Miłość i rewolucja na lodzie
Sebastian Chosiński

17 X 2021

Polski dystrybutor nie byłby sobą, gdyby wprowadzając ten film do oferty Netflixa, nie zmienił jego tytułu. Zamiast oryginalnych (w podwójnym tego słowa znaczeniu) „Srebrnych łyżew” mamy komercyjnie brzmiący „Zimowy romans”. I chociaż wszystko – w teorii – się zgadza, to jednak film Michaiła Łokszyna nie zasługuje na to, by postrzegać go jedynie w kategoriach obrazu miłosnego.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: O jeden ząb za daleko
Sebastian Chosiński

13 X 2021

W normalnym kraju człowiek z trzydziestoma trzema zębami wybrałby się do dentysty i poprosił go o usunięcie nadmiarowego trzonowca (kła albo siekacza). W Związku Radzieckim ktoś taki mógł stać się sensacją naukową i celebrytą. Przynajmniej tak to sobie wyobrażał Gieorgij Danielija, który na podstawie tych domysłów zbudował oś fabularną „nienaukowo-fantastycznej” (jak poinformowano w napisach) komedii… „Trzydzieści trzy”.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Styczeń 2015 (1)
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Piotr Dobry, Tomasz Kujawski, Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski

O misiu o całkiem dużym rozumku
— Miłosz Cybowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.