Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 lutego 2018
w Esensji w Esensjopedii

Filmy

Magazyn CLXXIII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

kinowe (wybrane)

więcej »

dvd i blu-ray (wybrane)

więcej »

Zapowiedzi

kinowe

więcej »

dvd i blu-ray

więcej »

One Man Show

Esensja.pl
Esensja.pl
Winston Churchill swego czasu przewrotnie przyznał, że jest człowiekiem prostego gustu — łatwo zadowolić go tym, co najlepsze. Śmiem twierdzić, że gdyby tylko mógł spojrzeć na interpretację swojej osoby przez Gary’ego Oldmana, byłby bardziej ukontentowany niż po wybornym cygarze i szklaneczce pierwszorzędnej whisky.

Joe Wright
‹Czas mroku›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCzas mroku
Tytuł oryginalnyDarkest Hour
Dystrybutor UIP
Data premiery26 stycznia 2018
ReżyseriaJoe Wright
ZdjęciaBruno Delbonnel
Scenariusz
ObsadaGary Oldman, Kristin Scott Thomas, Ben Mendelsohn, Lily James, Ronald Pickup, Stephen Dillane, Nicholas Jones, Samuel West
MuzykaDario Marianelli
Rok produkcji2017
Kraj produkcjiWielka Brytania
Czas trwania125 min
WWW
Gatunekbiograficzny, dramat, historyczny
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Przy okazji premiery „Czasu mroku” dziennikarze wyliczyli, iż w postać Churchilla w mniejszych lub większych rolach zdążyło wcielić się ponad 60 aktorów. To jednak kreacja Oldmana ma ogromne szanse zostać tą wzorową, do której będzie przyrównywać się wszystkie wcześniejsze i późniejsze próby ekranowego „odtworzenia” legendarnego premiera Wielkiej Brytanii. Jeżeli ktoś przegapi napisy początkowe, może mieć wątpliwości czy Oldman w ogóle pojawia się w filmie. Perfekcyjna charakteryzacja to jedno, lecz w każdym detalu brytyjski aktor jest Churchillem z krwi i kości. Odpycha otyłym wyglądem, znakomicie operuje wokalem, przy większym wysiłku nerwowo łapie oddech. Wybuchnie na politycznych adwersarzy, by chwilę później drżące przed nim otoczenie uraczyć kąśliwym dowcipem.
Zanim jednak Churchill stanie się mężem opatrznościowym zachodniej cywilizacji, musi zmierzyć się z najtrudniejszym wyzwaniem, przed jakim kiedykolwiek stanął brytyjski premier. Jest bowiem rok 1940, państwa Europy po kolei padają na kolana przed maszerującymi przez kontynent nazistami. Nominowany właśnie na premiera Churchill ma być ostatnią nadzieją na odparcie spodziewanej inwazji. Sam nie ma najlepszych notowań. Wspomnienie sygnowanej jego nazwiskiem klęski na Gallipoli kładzie długi cień na wszystkie inne polityczne dokonania. Nieprzyjazny polityk nie wzbudza sympatii ani u Króla Jerzego VI, ani wśród pospolitych obywateli. Ze sporą rezerwą podchodzą do niego nawet członkowie własnej partii.
Mrok zatem otacza jeden z ostatnich bastionów wolności w Europie ze wszystkich stron. Reżyserski smak Joe Wrighta, znanego z umiejętnego wygrywania kostiumowego entourage‘u („Pokuta”), każe fotografować Churchilla w ciemnym, wyblakłym oświetleniu. To zresztą zrozumiałe, bo portretowane czasy usprawiedliwiają jak nigdy przygnębiającą paletę operatorskich filtrów. W tej ponurej atmosferze kamera poświęca Churchillowi pełnię uwagi. Śledzi go już od porannego śniadania, podczas narad, czy nawet... w toalecie. Owe zakulisowe spojrzenie na premiera to jednakże swietny pretekst do zmiękczenia łatki grubiańskiego emploi. Z pozoru budzący niepokój i zakłopotanie polityk przeobraża się chwilami w ironicznego żartownisia, czy nawet spolegliwego pantoflarza. Wright nie zapomina jednak na długo o równym napędzaniu dramatycznej osi filmu, stąd z biegiem czasu wokół Churchilla będzie zaciskać się coraz mocniej pętla odwiecznego dylematu politycznego lidera: pozostać wiernym wobec własnych i ryzykownych przekonań, czy szukać popularnych i często tchórzliwych kompromisów. Churchill musi bowiem szykować plan obrony nie tylko przed zewnętrznym wrogiem, ale też wobec własnego otoczenia.
Oczywiście w scenariuszu dałoby się poprawić niejedno, bo choćby z tytułowych „czasów” jest tu niewiele. Większość scen dzieje się w zamkniętych pomieszczeniach i ledwie na chwilę opuszczamy tajne „War Roomy”, sale posiedzeń i polityczne gabinety. Dodatkowo oko „Czasu mroku” kreuje wrażenie, że Churchill jest właściwie „sam przeciw wszystkim”, dość ostentacyjnie ignorując tych polityków, którzy ówcześnie stali u jego boku. Piętrzące się przeszkody usuwa efektownymi ruchami, zakulisowe intrygi chcących zdyskredytować go przeciwników – płomiennymi tyradami. Jednym słowem – Na Churchilla nie ma tu mocnych.
Wszystkie te drobne niedostatki bledną jednak wobec nadrzędnej wartości, jaką jest pierwszoplanowa kreacja. Oldman bowiem gorliwie odrobił lekcje, wygrywając w punkt najważniejszy składnik politycznej słabości i zarazem zalety Winstona Churchilla — ogromną siłę, wywołującą może i przestrach w rodakach, lecz także i respekt wśród swoich przeciwników.
koniec
30 stycznia 2018
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

East Side Story: Prostaczek naszych czasów
Sebastian Chosiński

18 II 2018

Komediodramat Witalija Susłina ma bardzo gorzki wydźwięk. Ale czy może być inaczej, skoro opowiada o sympatycznym i pracowitym wiejskim prostaczku, którego postanawia wykorzystać do swoich niecnych celów para cwaniaczków z dużego miasta? „Boże cielę” – choć tytuł oryginalny jest nieco bardziej dosłowny – idealnie oddaje i charakter głównego bohatera, i nastrój filmu.

więcej »

East Side Story: Chrześcijański fundamentalizm vs. agnostycyzm
Sebastian Chosiński

11 II 2018

W ten film dramat wpisany był od samego początku pracy nad nim. Scenarzystka i reżyserka Walerija Surkowa za podstawę fabuły obrała bowiem mniej znaną sztukę Anny Jabłonskiej – ukraińskiej pisarki, która zginęła przed siedmioma laty w zamachu terrorystycznym na moskiewskim lotnisku Domodiedowo. „Poganie” to film, który konfrontuje ze sobą poczucie szczęścia, do którego dąży człowiek, z wiarą, która narzuca na niego wiele ograniczeń. A wnioski, do jakich prowadzi na pewno nie są jednoznaczne…

więcej »

Film o filmie tak złym, że aż dobrym
Jarosław Robak

9 II 2018

Dziś premiera „The Disaster Artist” Jamesa Franco. Przypominamy recenzję z American Film Festival.

więcej »

Polecamy

Każdy kadr to Ameryka

Dobry i Niebrzydki:

Każdy kadr to Ameryka
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Rzeźnia dla dwojga
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Partia na party w czasach Brexitu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Jak smakują Porgi?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Chwała na wysokości?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Podręczne z Kairu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Atak paniki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Coco jest spoko, ale czy to kolejne arcydzieło?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Męska wrażliwość nie ma racji bytu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Styczeń 2017 (1)
— Sebastian Chosiński, Jarosław Loretz

Esensja ogląda: Kwiecień 2013
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Tomasz Kujawski, Małgorzata Steciak, Agnieszka Szady, Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Marzec 2013 (2)
— Grzegorz Fortuna, Alicja Kuciel, Małgorzata Steciak, Agnieszka Szady

Esensja ogląda: Styczeń 2013 (Kino)
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Piotr Dobry, Jakub Gałka, Anna Kańtoch, Alicja Kuciel, Beatrycze Nowicka, Agnieszka Szady, Konrad Wągrowski

Film w teatrze, teatr w filmie
— Konrad Wągrowski

Dziecko z krwią na rękach
— Ewa Drab

Na ramieniu sztuki
— Ewa Drab

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (7)
— Jakub Gałka

Destrukcyjna fantazja
— Ewa Drab

Dialog ukradkowych spojrzeń
— Ewa Drab

Tegoż autora

Nie interesuje mnie żaden związek
— Kamil Witek

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Kuglarskie sztuczki
— Kamil Witek

NajAmerican Film Festival 2017
— Jarosław Robak, Kamil Witek

Mistrz kierownicy ucieka
— Kamil Witek

Remanent filmowy 2016
— Sebastian Chosiński, Gabriel Krawczyk, Jarosław Loretz, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Tydzień z życia kierowcy
— Kamil Witek

Gwiezdny pył
— Kamil Witek

Trzęsienie ziemi
— Kamil Witek

Who Watches the Watchmen?
— Kamil Witek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.