Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 czerwca 2018
w Esensji w Esensjopedii

Ron Howard
‹Han Solo: Gwiezdne wojny – historie›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułHan Solo: Gwiezdne wojny – historie
Tytuł oryginalnySolo: A Star Wars Story
Dystrybutor Disney
Data premiery25 maja 2018
ReżyseriaRon Howard
ZdjęciaBradford Young
Scenariusz
ObsadaEmilia Clarke, Donald Glover, Alden Ehrenreich, Woody Harrelson, Paul Bettany, Thandie Newton, Jon Favreau, Warwick Davis
MuzykaJohn Powell
Rok produkcji2018
Kraj produkcjiUSA
CyklGwiezdne wojny, Historie
Gatunekakcja, fantasy, przygodowy
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Solo, ale w drużynie

Esensja.pl
Esensja.pl
Przecieki z planu „Hana Solo” budziły obawy, zapowiadając pierwszą wielką gwiezdnowojenną wtopę Disneya, niepokoił również młody odtwórca roli tytułowego bohatera. Dobra wiadomość jest taka, że wcale nie jest tak źle. Ale nie jest też jakoś specjalnie dobrze.

Konrad Wągrowski

Solo, ale w drużynie

Przecieki z planu „Hana Solo” budziły obawy, zapowiadając pierwszą wielką gwiezdnowojenną wtopę Disneya, niepokoił również młody odtwórca roli tytułowego bohatera. Dobra wiadomość jest taka, że wcale nie jest tak źle. Ale nie jest też jakoś specjalnie dobrze.

Ron Howard
‹Han Solo: Gwiezdne wojny – historie›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułHan Solo: Gwiezdne wojny – historie
Tytuł oryginalnySolo: A Star Wars Story
Dystrybutor Disney
Data premiery25 maja 2018
ReżyseriaRon Howard
ZdjęciaBradford Young
Scenariusz
ObsadaEmilia Clarke, Donald Glover, Alden Ehrenreich, Woody Harrelson, Paul Bettany, Thandie Newton, Jon Favreau, Warwick Davis
MuzykaJohn Powell
Rok produkcji2018
Kraj produkcjiUSA
CyklGwiezdne wojny, Historie
Gatunekakcja, fantasy, przygodowy
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Kilka lat temu, po zapowiedziach powstania trzeciej trylogii i serii filmowych spin-offów napisałem artykuł na potrzeby portalu Stopklatka o tym, czego możemy się spodziewać po nowych „Gwiezdnych wojnach”. O zapowiadanym już wówczas filmie o młodości Hana Solo pisałem tak:

Co w ogóle wiemy o Hanie Solo? Niewiele, przynajmniej w oficjalnej historii „Gwiezdnych wojen”. Pochodzi z planety Corelia, niespecjalnie nadaje się na wzór dla młodzieży, jako że w młodości był kieszonkowcem i w ogóle niebieskim ptakiem. Potem się nieco ustatkował, wstępując do Imperialnej Floty. Zanim jednakże założył na stałe twarzowy biały kask, pewne spotkanie zmieniło jego życie. Co ciekawe, nie chodzi o kobietę, ale o dwumetrowego przedstawiciela gatunku Wookie (zwanego pieszczotliwie „chodzącym dywanem”), którego Han ratuje z rąk handlarzy niewolników. Odtąd ta dwójka staje się nierozłączna, raźno wstępując na przemytniczy szlak.
Przygody, przemyt, potyczki z imperium i gangsterami Jabby – można aż przebierać w pomysłach na film. Nie wątpię jednak, że trzy elementy po prostu muszą się w nim znaleźć, ich braku fani nie wybaczą. Po pierwsze – oczywiście zapoznania Chewbaccki i ukazania przyczyn, dla których włochaty pilot ma u Hana Solo dług życia. Po drugie – słynnej rozgrywki karcianej, w której Han Solo wygrał „Sokoła Millenium” od Lando Carlissiana. Po trzecie – choć to już może mniej obowiązkowy element – głośnego „Kessel Run”, w którym Han Solo udowodnił, że jego statek jest najszybszy w galaktyce, pokonując dystans wyścigu w zaledwie 12 parseków. Jako że parsek zasadniczo jest jednostką odległości, a nie czasu, jestem bardzo ciekaw jak scenarzyści się nagimnastykują, by pokazać prawdziwe możliwości „Sokoła” i ukryć dawny błąd George’a Lucasa.

Dziś, gdy film już powstał, można zestawić przewidywania z rzeczywistością. I wiecie co? Całkiem niezły ze mnie prorok.
Nie ma się co pysznić – to nie było zbyt trudne do przewidzenia. Po raz kolejny historia uniwersum narzuciła ścisłe ramy na stworzoną opowieść, co nigdy nie było dla filmu korzystne. W „Hanie Solo” zobaczymy więc nieco łotrzykowskiej młodości Hana na Korelii, nieco służby w siłach Imperium i oczywiście kilka definiujących go kluczowych wydarzeń. Poza tym właściwie pojawiły się tylko dwa odrębne elementy – wątek miłosny i złodziejska misja, wykonywana na zlecenie prominentnego gangstera. To niestety w sumie bardzo niewiele, nie można więc o scenariuszu powiedzieć by był bardzo wyszukany czy skomplikowany. Jakby przypominając sobie, że opowiadanie znanej widzom historii nie jest najlepszym pomysłem na film, końcówka dostarcza kilka ciekawszych wolt i niestandardowych rozwiązań – ale to zdecydowanie za mało, jak na osobny film. Widz nawet zaczyna odnosić wrażenie, że gdy zaczęło się robić ciekawiej, film nagle się skończył.
Poza tym mamy – wbrew obawom – z w miarę przyzwoitą filmową robotą, która jednak nie dostarcza ani jednego elementu, który mógłby wejść do gwiezdnowojennego kanonu. Tempo filmu jest przyzwoite, ale monotonne, niby za kamerą mamy bardzo doświadczonego reżysera (Ron Howard), ale nie różnicuje od specjalnie klimatu scen akcji i refleksyjnych. W pogoni za rozrywką film gubi szansę na zatrzymanie się na chwilę i pogłębienie postaci bohaterów. W efekcie żadna z nich nie budzi większych emocji, i naprawdę trudno przejąć się śmiercią niektórych z kluczowych postaci.
Muzyka Johna Powella, raczej odmienna od typowej dla sagi, również nie pomaga – mam wręcz wrażenie, że przyczynia się do odczuwania opowieści jako nieco zbyt monotonnej. Strona wizualna ma swój szczytowy moment podczas napadu na pociąg, ale ta – niezła – scena nie jest jakąś wielką wizualną rewolucją, a reszta scenerii (choć nie zabrakło tu Lucasowskiej wizji starej, zużytej Galaktyki) czerpie mocno z różnych madmaksowo-postapokaliptycznych klimatów, sprawiając wrażenie pewnej wtórności. A przecież każdy z ostatnich filmów – „Przebudzenie Mocy”, „Łotr 1” i „Ostatni Jedi” potrafił wprowadzić elementy zachwycające wizualnie.
Przejdźmy do bohaterów. Alden Ehrenreich stara się jak może, próbuje oddać urok Harrisona Forda, starannie kopiuje wiele jego zachowań, widać wyraźnie, że zależy mu nie na kreacji swej postaci, ale na jak najlepszym wpisaniu się w oczekiwania fanów. Co z tego, skoro nie ma naturalnej charyzmy Forda, aktora wszak niewybitnego, ale lubianego przez kamerę i potrafiącego genialnie wygrać zawiadiacko-melancholijne sprzeczności swej własnej natury. Ehrenreich, próbując to kopiować, w niektórych scenach wypada sztucznie. I znów – nie ma tu żadnej katastrofy (na którą zapowiadało się po pierwszym zwiastunie), ale też nie ma zachwytów. Da się Ehrenreich jako Solo zaakceptować, ale zawsze będzie poczucie, że to tylko imitacja oryginału. (Poza tym aktor ten jest o dziewięć centymentrów niższy od Harrisona Forda i, wierzcie mi, w filmie to widać).
A reszta postaci? Mimo tytułu, mimo podkreślenia, skąd wzięło się nazwisko Hana, misja w filmie jest przedsięwzięciem drużynowym, trzeba się więc tej drużynie przyjrzeć. Woody Harrelson gra bohatera w swoim stylu – dojrzałego, zgorzkniałego, zmęczonego życiem, kierującego się swym kodeksem – i jest to kreacja w pełni satysfakcjonująca. Błyszczy Donald Glover w roli Lando Carlissiana, nie tylko nawiązując do roli Billy’ego Dee Williamsa, ale tworząc własnego, autonomicznego bohatera (ale z pewnością miał w tym od Ehrenreicha więcej swobody). Broni się Paul Bettany, ale już – co zaskakujące – Emilia Clarke jako Qi’ra, mając największe pole do popisu, otrzymując postać złożoną, nieoczywistą i nie skrępowaną ramami uniwersum, mając szansę na najlepszą femme fatale cyklu, koncertowo tę szansę marnuje, ograniczając swą rolę do ładnego wyglądu i smutnych uśmiechów.
Żadna z powyższych wad nie dyskwalifikuje filmu jak takiego, każda ściąga go tylko w obszary przeciętności. Czy więc warto było sięgać po historię kultowej, ulubionej przez fanów postaci, by nakręcić dzieło co najwyżej średnie? Końcówka jawnie zapowiada sequel – on, wbrew pozorom mógłby być dużo lepszy, wszak właśnie w finale dzieje się najwięcej i najciekawiej (a Han strzela pierwszy). Co więcej – można swobodnie operować fabułą, nie szukając jak by tu można wkręcić grę w Sabaka i Kessel Run. Aby jednak się zdecydować na taki sequel, trzeba pewnie bardziej pozytywnego odbioru części pierwszej – a z tym może być jednak trudno.
koniec
25 maja 2018

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

W miłości jak na wojnie
Joanna Najbor

18 VI 2018

„Zimna wojna” wrze. „Zimna wojna” parzy. „Zimna wojna” rozpala zmysły i uśpione tęsknoty: za dawno niesłyszaną (nie tylko łemkowską) melodią, dzikim tańcem o świcie na barowej ladzie, pewnym typem kina, którego schyłek już niejednokrotnie głoszono. I w końcu – powiedzmy to wprost – za miłością, za namiętnością która zwala z nóg, do diabła!

więcej »

East Side Story: Nie depczcie przeszłości ołtarzy!
Sebastian Chosiński

17 VI 2018

Temat podróży w czasie, w wyniku której młody, cyniczny bohater przenosi się w przeszłość, by móc docenić bohaterstwo żołnierzy Wielkiej Wojny Ojczyźnianej – to w kinie rosyjskim temat obecny co najmniej od dekady. „Rubież” Dmitrija Tiurina nie jest więc żadnym zaskoczeniem. Ba! przeciwnie, można odbierać ją jako kolejne nawiązanie do chętnie eksploatowanego przez filmowców wątku. Tym bardziej że za fabułę odpowiada pisarz, który całą modę wykreował.

więcej »

Fajerbolem w tyłek go!
Agnieszka ‘Achika’ Szady

7 VI 2018

„Deadpool” – obie części – to film na tyle specyficzny, że mógłby wręcz stworzyć własny podgatunek: czarna komedia superbohaterska. W dodatku skategoryzowana jako film dla dorosłych, co w przypadku filmów o trykociarzach jest ewenementem (do polskich kin film wszedł również w wersji dubbingowanej – ciekawe, ilu niezorientowanych w temacie rodziców wybierze się z dziesięciolatkami na „tego jakiegoś Spajdermena”), acz dwójka nie korzysta z tego tak hojnie, jak część pierwsza.

więcej »

Polecamy

Sierpem go, i kamieniem!

Z filmu wyjęte:

Sierpem go, i kamieniem!
— Jarosław Loretz

Zaciskanie zębów: Level 2
— Jarosław Loretz

Kulturalny człowiek nie niszczy książek, ale…
— Jarosław Loretz

Powiedziałem koledze, że chcę statek kosmiczny
— Jarosław Loretz

Klucz do miasta otworzy każde drzwi
— Jarosław Loretz

Gdy masz niepotrzebną połówkę rekina…
— Jarosław Loretz

I siedzieć nie będzie już nikt
— Jarosław Loretz

Zombie wariacja 3
— Jarosław Loretz

Konsumpcja na chybcika
— Jarosław Loretz

Czerwony protest
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Inne recenzje

Pozwól Wookieemu wygrać
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Tegoż twórcy

Scenarzysta bez Wergiliusza
— Marcin T.P. Łuczyński

Im bliżej jesteś śmierci, tym bardziej czujesz, że żyjesz
— Konrad Wągrowski

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (8)
— Jakub Gałka

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (5)
— Jakub Gałka

Dżinn w akceleratorze
— Marcin T. P. Łuczyński

O aniołach i rozrywce
— Przemysław Romański

Two Men Show
— Piotr Czerkawski

Ponad grobem bogini
— Marcin Łuczyński

Bardzo amerykański film
— Urszula Lipińska

Geniusz i szaleństwo jak dnie i noce
— Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Cienie Hitchcocka
— Konrad Wągrowski

Jack Reacher wysiada z autobusu
— Konrad Wągrowski

Bolitar powraca w mroku
— Konrad Wągrowski

Ty i inne dziewczynki
— Konrad Wągrowski

Nasz człowiek w Rio Klawo
— Konrad Wągrowski

Blaski i cienie świata liliputów
— Konrad Wągrowski

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

„Love Story” w wykonaniu Patryka Vegi
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Paddington daje sobie radę
— Konrad Wągrowski

Sympatyczna telepatyczna błahostka
— Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.