Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 czerwca 2019
w Esensji w Esensjopedii

Filmy

Magazyn CLXXXVII

Konkursy

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

kinowe

więcej »

dvd i blu-ray (wybrane)

więcej »

Zapowiedzi

kinowe (wybrane)

więcej »

dvd i blu-ray (wybrane)

więcej »

Magdalena Łazarkiewicz
‹Powrót›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPowrót
Dystrybutor Holly Pictures
Data premiery5 kwietnia 2019
ReżyseriaMagdalena Łazarkiewicz
ZdjęciaWojciech Todorow
Scenariusz
ObsadaAgnieszka Warchulska, Sandra Drzymalska, Katarzyna Herman, Stanislaw Cywka, Mirosław Kropielnicki, Tomasz Sobczak, Dawid Rostowski, Bartosz Gelner
MuzykaAntoni Komasa-Łazarkiewicz
Rok produkcji2018
Kraj produkcjiPolska
Czas trwania105 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Forum Kina Europejskiego Cinergia 2018: Powrót córy marnotrawnej
[Magdalena Łazarkiewicz „Powrót” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Magdalena Łazarkiewicz nie kręci filmów zbyt często. Od jej ostatniego obrazu, niespecjalnie ciepło przyjętego „Maratonu tańca” minęło już 8 lat. Wcześniejszy – „Na koniec świata” – powstał kolejne 11 lat wcześniej. W międzyczasie były jeszcze seriale, ale jeśli chodzi o pełne metraże to reżyserka głośnego „Ostatniego dzwonka” zawsze każe na siebie czekać. Czy jednak warto było czekać aż tak długo?

Konrad Wągrowski

Forum Kina Europejskiego Cinergia 2018: Powrót córy marnotrawnej
[Magdalena Łazarkiewicz „Powrót” - recenzja]

Magdalena Łazarkiewicz nie kręci filmów zbyt często. Od jej ostatniego obrazu, niespecjalnie ciepło przyjętego „Maratonu tańca” minęło już 8 lat. Wcześniejszy – „Na koniec świata” – powstał kolejne 11 lat wcześniej. W międzyczasie były jeszcze seriale, ale jeśli chodzi o pełne metraże to reżyserka głośnego „Ostatniego dzwonka” zawsze każe na siebie czekać. Czy jednak warto było czekać aż tak długo?

Magdalena Łazarkiewicz
‹Powrót›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPowrót
Dystrybutor Holly Pictures
Data premiery5 kwietnia 2019
ReżyseriaMagdalena Łazarkiewicz
ZdjęciaWojciech Todorow
Scenariusz
ObsadaAgnieszka Warchulska, Sandra Drzymalska, Katarzyna Herman, Stanislaw Cywka, Mirosław Kropielnicki, Tomasz Sobczak, Dawid Rostowski, Bartosz Gelner
MuzykaAntoni Komasa-Łazarkiewicz
Rok produkcji2018
Kraj produkcjiPolska
Czas trwania105 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
„Powrót”, najnowsze dzieło Magdaleny Łazarkiewicz, wpisuje się w popularne ostatnio trendy piętnowania polskiej hipokryzji i zderzenia chrześcijańskiej moralności z realiami. Urszula pochodzi z bardzo zaangażowanej w sprawy Kościoła rodziny. Matka chciała wstąpić do zakonu, ale zaszła w ciążę i realizuje się jako zaangażowany świecki katolik. Ojczym prowadzi przedsiębiorstwo wycieczkowe, organizujące wyjazdy na różne pielgrzymki, jego brat jest z kolei lokalnym księdzem. Dom w małym miasteczku jest wypełniony dewocjonaliami, każdy posiłek zaczyna się od modlitwy, synowie niosą w oczywisty sposób kojarzące się imiona Jan i Karol. Pewnego dnia pozorny spokój rodziny zostaje dramatycznie zakłócony. Urszula, utalentowana wokalnie, bierze udział w talent show. Tam poznaje atrakcyjnego starszego chłopaka, z którym postanawia uciec. Po dwóch latach wraca jednak do domu – ucieczka okazała się straszliwym błędem. Chłopak był naganiaczem dziewczyn do niemieckich domów publicznych, Urszula przeżyła tam piekło. Ale powrót nie rozwiązuje sprawy. Napiętnowana dziewczyna zdaje się być większym obciążeniem dla swojej rodziny, dla której jej przybycie zdaje się być większym problemem niż jej nieobecność. Sytuacja się komplikuje, na wierzch wychodzą kolejne rodzinne tajemnice…
Magdalena Łazarkiewicz w wywiadach opowiada, że „Powrót” to film o hipokryzji, o zderzeniu wyznawanych jawnie wartości z czynami. Powrót Urszuli jest czymś na wzór powrotu syna marnotrawnego, przywoływana jest też historia z Ewangelii o kamieniowaniu jawnogrzesznicy. Pismo wyraźnie nakazuje w tych przypadkach wybaczenie i opiekę, ale małomiasteczkowe realia są inne. Ważne jest co ludzie powiedzą. Jak przyjmą powrót z pozoru zmarłej dziewczyny? Jak zareagują wierni z kościoła? Czy nie odbije się to wszystko na biznesie pielgrzymkowym? Co w ogóle teraz zrobić z taką „skalaną” córką? Rodzina Urszuli nie radzi sobie z odpowiedziami na te pytania, konflikt narasta, ustabilizowane życie rodzinne okazuje się być zbudowane na nad wyraz kruchych fundamentach. Do tego dochodzi – tropem „Kleru” Wojciecha Smarzowskiego – krytyka duchowieństwa (tu w osobie wuja bohaterki), które również wiedzie żywot daleki od ideału, pełny fałszu, alkoholu i nieprzystojnych zachowa.
Wielka szkoda, że wszystko to jest ubrane w raczej niespecjalnie spójną i raczej chaotyczną formę. W porównaniu d Krytykowany przecież za fabularne uproszczenia i walenie z grubej rury „Kler” jawi się przy „Powrocie” jako dzieło przemyślane, zwarte, precyzyjne i subtelne. „Powrót” natomiast zbudowany jest na niespecjalnie mądrym wątku ciągłego zagrożenia Urszuli ze strony jej byłego chłopaka (zupełnie nie wiadomo, dlaczego on wciąż interesuje się dziewczyną), rozwiązania rodzinne idą mocno w melodramatyczno-telenowelowym kierunku, pojawiają się sceny zupełnie chybione (na przykład cały wątek związany z uzależnioną od alkoholu byłą dyrektorką kościelnego chóru razi sztucznością), wiarygodność psychologiczna momentami kuleje, kulminacja także zdaje się pochodzić z zupełnie innego filmu. Jak na dzieło stworzone po ładnych kilku latach przerwy powinniśmy spodziewać się czegoś jednak bardziej przemyślanego, zwłaszcza, że poruszane tematy wcale błahe nie są. A tutaj – mimo kilku naprawdę dobrych scen (śpiew w kościele, ceremonia ognia i wody) mimo całkiem niezłego aktorstwa (zwłaszcza Sandra Drzymalska w roli Urszuli, ale też Agnieszka Warchulska w roli matki i wnoszący ciepło do filmu sześcioletni Dawid Rostkowski w roli małego braciszka Karolka), w sumie pozostaje jednak niedosyt.
koniec
29 listopada 2018

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

WyBLACKnięci
Kamil Witek

18 VI 2019

Seria „Facetów w czerni” jest odrobinę jak uczeń, który po udanej pierwszej klasie do końca szkoły dotrwał dzięki ciągnącej się za nim pozytywnej opinii. Po hitowej „jedynce” mięliśmy w cyklu niedorastającą do niej „dwójkę” i mocno rozczarowującą część trzecią. Najnowsza odsłona z podtytułem „International” podejmuje próbę odświeżenia serii poprzez jednoczesny sequel i restart. Są nowi bohaterowie, zaciąg gwiazd z marvelowskiego uniwersum, i fabularne pomysły o świeżości przeleżanego w szafie (...)

więcej »

Domek z kart
Kamil Witek

17 VI 2019

Szanowany zawód, dom na przedmieściach, modelowa rodzina. Lista życiowych osiągnięć Anny i Petera – małżeńskiej pary z „Królowej Kier” - musi brzmieć dumnie. Lecz zawsze, gdy z wierzchu wszystko ociera się niemal o perfekcję, możemy być pewni, iż na pozornym krysztale gdzieś czai się z początku niewidoczna rysa. Tym bardziej, kiedy uczestnicy owej idylli sami dążą do tego, aby ją poważnie skazić.

więcej »

East Side Story: Opiekuńczy duch potrafi dać się we znaki
Sebastian Chosiński

16 VI 2019

Trzeba przyznać, że w ostatnich latach Rosjanie zadbali o najmłodszych widzów. Od 2017 roku do kin trafiło kilka produkcji o sporym budżecie, które mogły podobać się nastoletnim widzom. Miały bowiem wartką akcję i świetne efekty specjalne. Do tej grupy filmów zalicza się również „Domowik” Jewgienija Biedariewa, którego jednym z głównych bohaterów jest duch zamieszkujący apartament w centrum Moskwy.

więcej »

Polecamy

Nasi w zaświatach

Z filmu wyjęte:

Nasi w zaświatach
— Jarosław Loretz

Meble na wysoki połysk
— Jarosław Loretz

Limuzyna na miarę naszych możliwości
— Jarosław Loretz

RPG a sprawa Dzikiego Zachodu
— Jarosław Loretz

Tania siła robota
— Jarosław Loretz

Samopodający się talerz
— Jarosław Loretz

Chatka niekoniecznie z piernika
— Jarosław Loretz

Zwrotów nie przyjmujemy. Na ogół.
— Jarosław Loretz

Małe ptaki konsumuje się w całości
— Jarosław Loretz

Makabra (anatomiczna)
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Z tego cyklu

Dzieci przeklętych
— Konrad Wągrowski

Jesienna opowieść
— Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Kryminalny egzystencjalizm
— Konrad Wągrowski

900 metrów w pionie
— Konrad Wągrowski

Mam wiersz
— Konrad Wągrowski

Obiecaliśmy już wszystko. Czego jeszcze chcecie?
— Konrad Wągrowski

Powojenny melodramat
— Konrad Wągrowski

Pomysł na życie zawodowe po osiemdziesiątce
— Konrad Wągrowski

Runie ta chwiejna konstrukcja
— Konrad Wągrowski

Krótko o filmach: Korzenie Lassego i Mai
— Konrad Wągrowski

Po rozstaniu rodziców
— Konrad Wągrowski

Na dwóch różnych nutach
— Konrad Wągrowski

Wkrótce

zobacz na mapie »
Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.