Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 14 grudnia 2018
w Esensji w Esensjopedii

David Yates
‹Fantastyczne zwierzęta: Zbrodnie Grindelwalda›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułFantastyczne zwierzęta: Zbrodnie Grindelwalda
Tytuł oryginalnyFantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald
Dystrybutor Warner Bros
Data premiery16 listopada 2018
ReżyseriaDavid Yates
ZdjęciaPhilippe Rousselot
Scenariusz
ObsadaEddie Redmayne, Katherine Waterston, Dan Fogler, Alison Sudol, Ezra Miller, Jude Law, Johnny Depp, Zoë Kravitz
MuzykaJames Newton Howard
Rok produkcji2018
Kraj produkcjiUSA, Wielka Brytania
CyklHarry Potter, Fantastyczne zwierzęta
WWW
Gatunekfamilijny, fantasy, przygodowy
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Niuchacz, czarownica i stary Kredens

Esensja.pl
Esensja.pl
No dobrze, Kredens (Credence Barebone) nie jest stary, tylko młody, ale nie mogłam oprzeć się absurdalnemu urokowi nawiązania. „Zbrodnie Grindelwalda” są filmem dość mrocznym i skierowanym chyba głównie do dorosłych widzów wychowanych na cyklu potterowskim. Nie żeby był to film jakoś szczególnie „nie dla dzieci”, po prostu poruszane w nim problemy dla, powiedzmy, dziesięciolatków będą pewnie nudne i niezbyt zrozumiałe, zaś elementów baśniowych jest dużo mniej niż w pierwszej części.

Agnieszka ‘Achika’ Szady

Niuchacz, czarownica i stary Kredens

No dobrze, Kredens (Credence Barebone) nie jest stary, tylko młody, ale nie mogłam oprzeć się absurdalnemu urokowi nawiązania. „Zbrodnie Grindelwalda” są filmem dość mrocznym i skierowanym chyba głównie do dorosłych widzów wychowanych na cyklu potterowskim. Nie żeby był to film jakoś szczególnie „nie dla dzieci”, po prostu poruszane w nim problemy dla, powiedzmy, dziesięciolatków będą pewnie nudne i niezbyt zrozumiałe, zaś elementów baśniowych jest dużo mniej niż w pierwszej części.

David Yates
‹Fantastyczne zwierzęta: Zbrodnie Grindelwalda›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułFantastyczne zwierzęta: Zbrodnie Grindelwalda
Tytuł oryginalnyFantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald
Dystrybutor Warner Bros
Data premiery16 listopada 2018
ReżyseriaDavid Yates
ZdjęciaPhilippe Rousselot
Scenariusz
ObsadaEddie Redmayne, Katherine Waterston, Dan Fogler, Alison Sudol, Ezra Miller, Jude Law, Johnny Depp, Zoë Kravitz
MuzykaJames Newton Howard
Rok produkcji2018
Kraj produkcjiUSA, Wielka Brytania
CyklHarry Potter, Fantastyczne zwierzęta
WWW
Gatunekfamilijny, fantasy, przygodowy
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
O ile z seansu „Fantastycznych zwierząt i jak je znaleźć” (polska gramatyko, czemu mi to robisz…) wyszłam autentycznie oczarowana, o tyle druga część pozostawiła we mnie raczej wrażenie chaosu i niedosytu. Do scenariusza wrzucono zdecydowanie za dużo wątków, przez co żaden nie został interesująco rozwinięty. Takoż zupełnie niepotrzebnie cykl zatytułowano „Fantastyczne zwierzęta”, co sugeruje, że: a) Newt Scamander jest głównym bohaterem; b) zwierzęta są w jakiś sposób osią akcji. Tymczasem głównego bohatera ten film nie ma w ogóle, a zwierzęta robią po części za ozdobniki i humorystyczne przerywniki, a po części za przydatne gadżety, kiedy trzeba na przykład otworzyć zatrzask albo znaleźć/wykraść jakiś drobny przedmiot.
Dla widzów, którzy nie obejrzeli poprzedniej części, na początku filmu umieszczono nader malowniczą scenę pokazującą, jak znakomicie Newt radzi sobie nawet z dzikimi i niebezpiecznymi stworzeniami, oraz jak bardzo opiekuńczy jest w stosunku do małych i bezbronnych. Nieco gorzej z postacią Credence’a: bez znajomości „Fantastycznych zwierząt” kompletnie nie wiadomo, skąd się wziął i co, poza niejasną przepowiednią, wiedzą o nim bohaterowie. To potencjalnie bardzo ciekawa postać, i taką była w poprzednim filmie: psychicznie połamany, łaknący bliskości w sposób grożący wplątaniem się w ryzykowne związki, na dodatek obciążony zagadkowym pochodzeniem. Niestety, tym razem scenariusz potraktował go bardziej jak artefakt, który trzeba zdobyć albo zniszczyć, niż jak osobę z własnym charakterem i pragnieniami.
Z poprzedniej części pochodzi też romans czarodziejki Queenie – ta blondie nadal sprawia na mnie wrażenie, że zatrzymała się w rozwoju na etapie dwunastolatki – i mugola Jacoba Kowalskiego, który z kolei jest jedną z najbardziej „żywych” postaci, ale scenariusz skazał go na rolę przerywnika komicznego. Zazębia się to z pozostałymi wątkami nieco na siłę. Prawdopodobnie ma pokazać, dlaczego część czarodziejów popierała Grindelwalda: w latach 20. obowiązuje zakaz związków mieszanych, który uniemożliwia szczęście tej pary. Ale… zaraz, zaraz, przecież widzimy, jak Grindelwald wypowiada się o mugolach niczym o zwierzętach roboczych, więc tak czy siak związków z nimi by nie dopuścił (prawdopodobnie, gdyż nic konkretnego się o jego planach i ideach nie dowiadujemy). No, ale jak już wspomniałam, Queenie rozumem nie grzeszy, więc pewnie tego szczegółu nie zauważyła.
Wbrew dramatycznemu – w każdym razie w polskiej wersji – tytułowi, żadnych specjalnych zbrodni w tym filmie nie oglądamy: owszem, pan G. i jego poplecznicy dokonują paru morderstw, jednak nie są one zbyt efektowne czy szeroko zakrojone. Grindelwald mocno skojarzył mi się z Magneto z X-Menów: można go nie popierać, można uważać za wroga numer jeden, ale nie sposób mu odmówić pewnych racji. Jeżeli świat czarodziejów spętany jest mnóstwem nakazów i zakazów, to logiczne, że w końcu znajdzie się ktoś, kto poprowadzi bunt. W książkach Rowling postać ta była wspominana marginalnie i zwykle w kontekście II wojny światowej, co pozostawiło wrażenie, że był to ktoś na kształt czarnomagicznego Hitlera. Jak na razie, Grindelwald przed wojną światową… przestrzega. Przypuszczalnie twórcy rozwiną ten wątek w kolejnych filmach. To mógłby być nawet ciekawy pomysł: pragnienie, by przestać się ukrywać przed światem, które przekształca się w rewolucję pożerającą własnych ojców? Albo może, jak to bywało w realnej historii, walka, która na stronie wygrywającej tak czy siak wymusza zrewidowanie dotychczasowych przepisów.
W każdym razie Grindelwald jest w „Zbrodniach” kolejną niewykorzystaną postacią. Oprócz jego i Credence’a, mamy jeszcze sporo chaotycznie powrzucanych wątków. Relacje Newta z jego pracującym w ministerstwie bratem Theseusem z początku są dość jasne: „poukładany” starszy męczy się, próbując bronić „niepoważnego” młodszego, nie narażając przy tym swojej kariery. Nie wiem tylko, po co w scenariuszu znalazła się retrospekcja pokazująca szkolną przyjaźń Newta i narzeczonej Theseusa – Lety Lestrange (Newt nie chce ich odwiedzać w domu, może jest zazdrosny?), oraz jej starcia z koleżankami z klasy. Jakby tego było mało, dostajemy czarodzieja z Senegalu również powiązanego rodzinnie, już nie powiem, z kim, ale strasznie tych grzybów w barszczu dużo i skutek jest taki, że po wyjściu z kina niektóre zaczynają się mylić.
Największe zalety „Zbrodni…” to wizualne piękno niektórych kadrów, oraz młody Dumbledore (do którego określenie „wizualne piękno” również poniekąd można odnieść). W oczach została mi szczególnie niesamowita scena karminowych płacht trzepoczących przez Paryż, omiatających budynki i frunących w niebo. Co do Dumbledore’a, to Jude Law w tej roli ma kosmiczną wręcz charyzmę i nie miałabym nic przeciwko temu, by w kolejnym filmie to właśnie profesor był głównym bohaterem.
PS. W „Zbrodniach Grindelwalda”, podobnie jak w „Harrym Potterze” znalazła się scena, w której uczniowie uczą się zaklęcia obronnego przeciwko boginowi. Scena sama w sobie jest świetna i wiele nam mówi o Newcie, ale dopiero teraz zdałam sobie sprawę, jaki to koszmarny pomysł: zmuszać dziecko do ujawniania przed całą klasą, czego się boi najbardziej na świecie…
koniec
2 grudnia 2018

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Krótko o serialach: Bo to zła kobieta była
Anna Nieznaj

10 XII 2018

Raczej trudno wymyślić dziś coś naprawdę nowego w konwencji politycznego thrillera, lecz brytyjski miniserial „Bodyguard” utrzymuje uwagę widza skomplikowaną intrygą.

więcej »

East Side Story: Bezprawie i niesprawiedliwość
Sebastian Chosiński

9 XII 2018

To nie jest absolutna nowość, ale na pewno film, który śmiało może uświetnić jubileuszowe (pięćset pięćdziesiąte) wydanie rubryki poświęconej kinematografii z obszarów dawnego Związku Radzieckiego. „Łagodna” Siergieja Łoźnicy nie jest jednak wcale, wbrew tytułowi, adaptacją, choćby najluźniejszą, opowiadania Fiodora Dostojewskiego, chociaż to właśnie dzieło słynnego rosyjskiego prozaika zainspirowało reżysera do stworzenia tego nadzwyczaj gorzkiego dramatu.

więcej »

Forum Kina Europejskiego Cinergia 2018: Dzieci przeklętych
Konrad Wągrowski

30 XI 2018

Francuski film „L′heure de la sortie” to połączenie niepokojącego thrillera z zaangażowanym proekologicznym spojrzeniem na przyszłość naszej planety. Problem w tym, że choć każdy z tych tematów jest całkiem nieźle przygotowany, to niespecjalnie dobrze się one ze sobą łączą.

więcej »

Polecamy

Zombie a… kobieta?

Z filmu wyjęte:

Zombie a… kobieta?
— Jarosław Loretz

Robot a kobieta
— Jarosław Loretz

Gardło Innym Podrzynam Dibbler
— Jarosław Loretz

Zacząć dzień z przytupem
— Jarosław Loretz

Łabędziot
— Jarosław Loretz

Zatokaman i wspólnicy
— Jarosław Loretz

Zatokaman
— Jarosław Loretz

Żeby lepiej słyszeć
— Jarosław Loretz

Ostatnia impreza
— Jarosław Loretz

Coś dla gniazdowników
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Maj 2017
— Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Zoolog w opałach
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Potencjał poszedł się bujać. Na lianach
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Koniec wieńczy dzieło?
— Ewa Drab

Czarodzieje idą na wojnę
— Tomasz Markiewka

Koniec dzieciństwa
— Mateusz Kowalski

Okupacja zła
— Ewa Drab

Cierpki posmak zdrady
— Ewa Drab

Inna magia
— Przemysław Romański

Zadyszka czarodzieja
— Tomasz Markiewka

Tegoż autora

Rąbek u spódnicy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Cyniczny, bezczelny i… ulubiony
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Magiapunk
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Można jak pierwszy!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krwawa wieczorynka
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Czas przemian. We wszystkich aspektach.
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Młodsza siostra scenarzysty
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Łabędziem w przestworza… w duchu Miyazakiego?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Modelka zombie czy ta, która ubiera się po ciemku?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

O elfach i inteligentnych prezerwatywach
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.