Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 26 sierpnia 2019
w Esensji w Esensjopedii

Paolo Sorrentino
‹Oni›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułOni
Tytuł oryginalnyLoro
Dystrybutor Gutek Film
Data premiery28 grudnia 2018
ReżyseriaPaolo Sorrentino
ZdjęciaLuca Bigazzi
Scenariusz
ObsadaToni Servillo, Elena Sofia Ricci, Riccardo Scamarcio, Kasia Smutniak, Euridice Axen, Fabrizio Bentivoglio, Roberto De Francesco, Dario Cantarelli
MuzykaLele Marchitelli
Rok produkcji2018
Kraj produkcjiFrancja, Włochy
Czas trwania151 min
WWW
Gatunekbiograficzny
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Oddech starego człowieka
[Paolo Sorrentino „Oni” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Paolo Sorrentino, po „Boskim”, biograficznej opowieści o Giulio Andreottim ponownie kręci film o włoskim polityku. Tym razem na cel bierze tego najważniejszego, najgłośniejszego – samego Silvio Berlusconiego. „Oni” nie jest jednak opowieścią biograficzną – to raczej smutne spojrzenie na współczesny świat włoskiej polityki (o czym świadczy choćby sam tytuł), czy nawet szerzej – na obecną sytuację społeczną w tym kraju.

Konrad Wągrowski

Oddech starego człowieka
[Paolo Sorrentino „Oni” - recenzja]

Paolo Sorrentino, po „Boskim”, biograficznej opowieści o Giulio Andreottim ponownie kręci film o włoskim polityku. Tym razem na cel bierze tego najważniejszego, najgłośniejszego – samego Silvio Berlusconiego. „Oni” nie jest jednak opowieścią biograficzną – to raczej smutne spojrzenie na współczesny świat włoskiej polityki (o czym świadczy choćby sam tytuł), czy nawet szerzej – na obecną sytuację społeczną w tym kraju.

Paolo Sorrentino
‹Oni›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułOni
Tytuł oryginalnyLoro
Dystrybutor Gutek Film
Data premiery28 grudnia 2018
ReżyseriaPaolo Sorrentino
ZdjęciaLuca Bigazzi
Scenariusz
ObsadaToni Servillo, Elena Sofia Ricci, Riccardo Scamarcio, Kasia Smutniak, Euridice Axen, Fabrizio Bentivoglio, Roberto De Francesco, Dario Cantarelli
MuzykaLele Marchitelli
Rok produkcji2018
Kraj produkcjiFrancja, Włochy
Czas trwania151 min
WWW
Gatunekbiograficzny
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Berlusconi (ani razu nie wymieniony z nazwiska, nazywany po prostu Silviem, ale wiadomo oczywiście o kogo chodzi) akurat odpoczywa od rządzenia - to jeden z tych okresów, w których został odsunięty od władzy. Oczywiście planuje powrót w chwale (który to już raz), oczywiście też nikt nie wierzy w to, że to już emerytura i każdy, kto chce zrobić karierę, pragnie się jakoś pod Silvio podczepić. Taką osobą jest młody Sergio Morra, działający sprawnie na gruncie lokalnym, ale pragnący czegoś więcej. Stolicy. Europy. Większej władzy, większych przywilejów. To z jego punktu widzenia z początku patrzymy na głównego bohatera filmu (Berlusconi nie pojawia się przez pierwsze kilkadziesiąt minut), to jego podchody są początkowym tematem filmu. Jak pragnie na siebie zwrócić uwagę Sergio? Organizuje ekipę kilkudziesięciu pięknych młodych kobiet i rozpoczyna cykl szalonych imprez w okolicach willi byłego (i przyszłego) premiera. Przynęta chwyta, ale ostateczny efekt nie będzie taki, jakiego by oczekiwał Morra...
Film Sorrentino można czytać na kilku poziomach. Najbardziej oczywista to ukazanie wizerunku i motywacji samego Berlusconiego. Z jednej strony mamy do czynienia z postacią nie pozbawioną pewnego specyficznego uroku (czemu sprzyja powierzenie roli Tony′emu Servillo), mimo nie tajenia kryminalnych powiązań bohatera. Ale Sorrentino próbuje mit Berlusconiego obalać - z jednej strony ukazując go po prostu jako zdolnego sprzedawcę, pozbawionego głębszych motywacji czy idei, z drugiej strony podkreślając żałosność bohatera po siedemdziesiątce, rozpaczliwie próbującego ukrywać swój wiek i starającego się kontynuować miłosne podboje, nie mając jednak już takiego wzięcia jak dawniej - co najlepiej zostaje ukazane w scenie, w której młoda dziewczyna mówi, że jest on na swój sposób szarmancki, ale w życiu nie pójdzie do z nim do łóżka, bo jego oddech przypomina jej oddech jej dziadka, jest oddechem starego człowieka...
Co więc powoduje, że ten żałosny człowiek wciąż potrafi przekonywać do siebie wyborców? Sorrentino zrzuca to na specyfikę całej włoskiej sceny politycznej, przesiąkniętej korupcją, nepotyzmem, szemranymi kontaktami i biznesami, co obywatele postrzegają już jako coś zupełnie normalnego. Osobną rolę grają w tym ogłupiające media, ale najważniejszy jest po prostu brak innego wyboru. Włoska polityka oprta jest na trzech podstawach - pragnieniu władzy, pragnieniu pieniędzy i seksu (sceny orgiastycznych imprez obejmuję niemałe fragmenty filmu - i jest w tym nieco reżyserskiej perwersji)), nie ma tu miejsca na idee, czy wizje. W takich warunkach to właśnie najsprawniejsi sprzedawcy triumfują.
Film do polskich kin wszedł w nieco skróconej, prawie trzygodzinnej wersji (oryginalnie miał być podzielony na dwa dwugodzinne obrazy), co skutkuje pewną skrótowością niektórych wątków. Mimo tego pozostaje ciekawym obrazem współczesnej postpolityki, w której i nieco skojarzeń z naszą rodziną sceną polityczną możemy spokojnie znaleźć.
koniec
2 lutego 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

East Side Story: Do domu stąd dalej co dzień
Sebastian Chosiński

25 VIII 2019

Zdarza się czasami, że to nie producenci ani reżyserzy, ale aktorzy inspirują powstanie filmu. Podrzucają pomysł, a potem biorą aktywny udział w powstawaniu scenariusza. Oczywiście z myślą o sobie, zależy im na tym, aby postać, w jaką pragną się wcielić idealnie odpowiadała ich zdolnościom, charakterowi czy emploi. Tak właśnie było w przypadku dramatu Dmitrija Mieschijewa „Dwa bilety do domu”, którego fabuła narodziła się w głowie Siergieja Garmasza.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Słonica w składzie moskiewskiej porcelany
Sebastian Chosiński

21 VIII 2019

Siergiej Gierasimow zapisał się w historii kina radzieckiego dwoma monumentalnymi freskami: opowiadającą o czasach Wielkiej Wojny Ojczyźnianej „Młodą Gwardią” oraz „Cichym Donem”, czyli opartą na powieści Michaiła Szołochowa historią kozaków dońskich, którzy w czasie wojny domowej w Rosji przeszli na stronę „czerwonych”. „Trzecia córka” jest dziełem o tyle nietypowym, że opowiada historię obyczajową z elementami dramatu społecznego.

więcej »

East Side Story: Dramat w trzynastu aktach
Sebastian Chosiński

18 VIII 2019

Przed tygodniem za sprawą filmu Renata Dawletjarowa mogliśmy spojrzeć na konflikt ukraińsko-rosyjski w Donbasie oczyma Rosjan. Dzisiaj dzięki nowemu dziełu Siergieja Łoźnicy zmieniamy optykę. „Donbas” (już bez żadnych podtytułów) to składający się z trzynastu scen obraz ogarniętej wojną wschodniej Ukrainy, której mieszkańcy – na przekór losowi – próbują żyć normalnie w absolutnie nienormalnej sytuacji.

więcej »

Polecamy

Polska szkoła plakatu

Z filmu wyjęte:

Polska szkoła plakatu
— Jarosław Loretz

Dlaczego sypanie soli na drogi jest złym pomysłem
— Jarosław Loretz

Drzewa-zabójcy
— Jarosław Loretz

A w zaświatach tańce i swawole
— Jarosław Loretz

Dla chcącego nic trudnego
— Jarosław Loretz

Gdy mści się niechlujstwo
— Jarosław Loretz

22 tancerzy i świński pęcherz
— Jarosław Loretz

Czy duże dziewczynki lubią krew?
— Jarosław Loretz

Czy małe dziewczynki lubią krew?
— Jarosław Loretz

Nasi w zaświatach
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Pażdziernik 2015 (1)
— Jarosław Loretz, Jarosław Robak

Dandys-wędrowiec
— Elżbieta Obroślak

Konkurs na recenzję filmową: Piękne kino
— Bartosz Marzec

Brzemię
— Joanna Pienio

Bogowie epoki ołowiu
— Tomasz Rachwald

Tegoż autora

Kochając Diego, nienawidząc Maradony
— Konrad Wągrowski

Najtrudniejsza decyzja
— Konrad Wągrowski

Ten dziwny przycisk „dojrzewanie”
— Konrad Wągrowski

Sympatyczny seryjny morderca
— Konrad Wągrowski

Finał poniżej oczekiwań
— Konrad Wągrowski

Inwazja ekojaszczurów
— Konrad Wągrowski

Kryminalny egzystencjalizm
— Konrad Wągrowski

900 metrów w pionie
— Konrad Wągrowski

Mam wiersz
— Konrad Wągrowski

Obiecaliśmy już wszystko. Czego jeszcze chcecie?
— Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.