Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 sierpnia 2019
w Esensji w Esensjopedii

Jordan Peele
‹To my›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułTo my
Tytuł oryginalnyUs
Dystrybutor UIP
Data premiery22 marca 2019
ReżyseriaJordan Peele
ZdjęciaMike Gioulakis
Scenariusz
ObsadaAnna Diop, Elisabeth Moss, Lupita Nyong'o, Kara Hayward, Winston Duke, Yahya Abdul-Mateen II, Tim Heidecker, Cali Sheldon
MuzykaMichael Abels
Rok produkcji2019
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania120 min
WWW
Gatunekgroza / horror, thriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Runie ta chwiejna konstrukcja
[Jordan Peele „To my” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Jesteśmy Amerykanami” – odpowiada na pytanie o swą tożsamość sobowtór głównej bohaterki filmu „To my”, tymi słowami określając drugie dno najnowszego horroru Jordana Peele’a.

Konrad Wągrowski

Runie ta chwiejna konstrukcja
[Jordan Peele „To my” - recenzja]

„Jesteśmy Amerykanami” – odpowiada na pytanie o swą tożsamość sobowtór głównej bohaterki filmu „To my”, tymi słowami określając drugie dno najnowszego horroru Jordana Peele’a.

Jordan Peele
‹To my›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułTo my
Tytuł oryginalnyUs
Dystrybutor UIP
Data premiery22 marca 2019
ReżyseriaJordan Peele
ZdjęciaMike Gioulakis
Scenariusz
ObsadaAnna Diop, Elisabeth Moss, Lupita Nyong'o, Kara Hayward, Winston Duke, Yahya Abdul-Mateen II, Tim Heidecker, Cali Sheldon
MuzykaMichael Abels
Rok produkcji2019
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania120 min
WWW
Gatunekgroza / horror, thriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Na ten film czekano – nie tylko w Stanach, gdzie poprzednie dzieło Jordana Peele’a było ogromnym sukcesem kasowym, zbierając przy okazji solidną garść nominacji do najważniejszych nagród filmowych i Oscara na scenariusz, ale również poza granicami USA, bowiem trudno było nie uznać „Uciekaj” za jeden z najciekawszych pomysłów na film grozy ostatnich lat. Czerpiąc garściami z klasyków gatunku, mieszając horror paranoiczny ze slasherem, Peele potrafił przy okazji wykreować interesującą metaforę rasowych problemów Ameryki. Wiele więc oczekiwano po kolejnym dziele tego reżysera, licząc na kolejne udane połączenie kina grozy ze społecznym przesłaniem. I nie rozczarowano się.
Pierwsze sekwencje filmu przenoszą nas w lata 80. Mała Adelaide, nie upilnowana przez lekkomyślnego ojca, trafia do tajemniczego labiryntu na terenie nadmorskiego lunaparku. Tam błąkając się wewnątrz gabinetu zwierciadeł natrafia na identyczną jak ona sama dziewczynkę. Nie jest to lustrzane odbicie, to realna osoba. Trauma wywołana tym spotkaniem owocuje koniecznością pomocy psychologicznej. Mija jednak 30 lat i Adelaide, tym razem jako dorosła już matka dwójki dzieci, powraca w te strony wraz z mężem do nadmorskiego domu na zasłużony urlop. Wydaje się, że dziecięce traumy są już dawno za nią – ale jednak coś zdaje się unosić w powietrzu, bohaterkę ogarnia nieokreślony niepokój. Co gorsza, podkreślany dziwnymi znakami i zbiegami okoliczności.
Rodzina Wilsonów spotyka się na plaży ze znajomymi, bogatą rodziną snobów, po czym wraca do swego domku. Adelaide wyznaje, że źle się tu czuje i chce czym prędzej wracać do domu. Jest już jednak za późno. Na podjeździe stoi czwórka milczących ludzi – dwoje dorosłych i dwoje dzieci. Nie reagują na próby odstraszenia ich przez Gabe’a, męża Adelaide. Przybysze dokonują wtargnięcia do domu, odsłaniając przy tym przerażającą prawdę – są sobowtórami rodziny Wilsonów, w nieco bardziej groteskowych wersjach. „To my” – mówi Zora, córka Adelaide, a szaleństwo tak naprawdę dopiero się zaczyna.
W odróżnieniu od „Uciekaj”, w którym mieliśmy blisko półtorej godziny budowania napięcia i potem kilkanaście minut krwawej jatki, „To my” w klimat slashera wchodzi dużo wcześniej. Bezpośrednie zagrożenie pojawi się w stosunkowo wstępnej fazie filmu i będzie utrzymywać się praktycznie do samego finału – na szczęście nie w formie nieustannego pościgu, czy ciągłej rzezi, bo byłoby to nudne, lecz z różnym natężeniem, w odmiennych konfiguracjach osobowych, z momentami wytchnienia i momentami odsłaniającymi kolejne elementy układanki. Jordan Peele ma przeszłość telewizyjnego komika, nie zabraknie więc w filmie też elementów czarnego (przeważnie) humoru. Film jednak z pewnością od „Uciekaj” jest bardziej dynamiczny, a mniej budujący swą opowieść na klimacie. Ta dynamika ma swój efekt – w początkowych scenach zagrożenia napięcie jest rzeczywiście bardzo wysokie, ale nie udaje się go na tym poziomie utrzymać do końca filmu. Dodatkowo ów wspomniany humor nie pozwala na utrzymanie poważnego klimatu filmu. Krótko mówiąc – choć „To my” jest bardzo solidnym przykładem kina grozy, to jednak trudno go zaliczyć do tych produkcji, które widza potrafiły najbardziej przerazić.
Ale trudno uznać to za istotną wadę filmu, w którym znakomicie gra wiele różnych elementów. Świetny casting i znakomite aktorstwo – już dziś mówi się o oscarowej nominacji dla Lupity Nyong’o, ale małą perełką będzie też epizod świetnej jak zwykle Elizabeth Moss. Twórcze korzystanie z różnych klasyków gatunku – w filmie pobrzękują echa „Nocy żywych trupów” i „Funny Games”, ale Peele przyznaje się też do inspiracji „Lśnieniem” Kubricka, „Coś za mną chodzi” Davida Roberta Mitchella, czy „Opowieścią o dwóch siostrach” Kim Jee-woona. Peele znakomicie potrafi wykorzystać muzykę – zarówno do budowy klimatu, jak i do bieżącego komentarza (kapitalne wykorzystanie „Fuck tha Police” N.W.A. czy „Good Vibrations” The Beach Boys). Ale oczywiście najważniejsze jest owo drugie dno, społeczna wymowa filmu.
Mimo tego, że rodzina głównej bohaterki jest czarnoskóra, tym razem to nie kwestie rasowe są kluczowe dla interpretacji filmu. Społeczność „Połączonych”, żyjących gdzieś w podziemiach sobowtórów nadziemnych ludzi symbolizuje klasowy podział Ameryki. Podział na beneficjentów systemu, doprowadzających swój konsumpcjonizm do groteski (czego ilustracją jest postać grana przez Elizabeth Moss i jej rodzina) i tych, którzy są przez ów system wykorzystywani, choć – jak nadmienia bohaterka – są Amerykanami. Jedyne, co im pozostaje to naśladowanie zamożnych i ich rytuałów. Ale może nadejść taka chwila, że owi upokorzeni i zapomniani upomną się o swoje. A wtedy cała chwiejna konstrukcja, na jakiej zbudowana jest Ameryka może bardzo łatwo runąć. I nawet jeśli całe naukowo-polityczne wyjaśnienie treści filmu zdaje się mieć wiele luk i nieścisłości, wydaje się to nie być tak bardzo istotne dla odbioru dzieła Peele’a. W którym nawet znakomity finałowy twist nie służy jedynie zaskoczeniu widza jak to bywało w dziełach M. Night Shyamalana, ale dokłada kolejny interesujący klocek do społecznego przesłania „To my”.
koniec
26 marca 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Słonica w składzie moskiewskiej porcelany
Sebastian Chosiński

21 VIII 2019

Siergiej Gierasimow zapisał się w historii kina radzieckiego dwoma monumentalnymi freskami: opowiadającą o czasach Wielkiej Wojny Ojczyźnianej „Młodą Gwardią” oraz „Cichym Donem”, czyli opartą na powieści Michaiła Szołochowa historią kozaków dońskich, którzy w czasie wojny domowej w Rosji przeszli na stronę „czerwonych”. „Trzecia córka” jest dziełem o tyle nietypowym, że opowiada historię obyczajową z elementami dramatu społecznego.

więcej »

East Side Story: Dramat w trzynastu aktach
Sebastian Chosiński

18 VIII 2019

Przed tygodniem za sprawą filmu Renata Dawletjarowa mogliśmy spojrzeć na konflikt ukraińsko-rosyjski w Donbasie oczyma Rosjan. Dzisiaj dzięki nowemu dziełu Siergieja Łoźnicy zmieniamy optykę. „Donbas” (już bez żadnych podtytułów) to składający się z trzynastu scen obraz ogarniętej wojną wschodniej Ukrainy, której mieszkańcy – na przekór losowi – próbują żyć normalnie w absolutnie nienormalnej sytuacji.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Marzenia nie do spełnienia
Sebastian Chosiński

14 VIII 2019

Wasilij Szukszyn jak mało który z twórców radzieckich potrafił wejść w skórę zwykłego człowieka, często przetrąconego przez los i pozbawionego perspektyw, ale nie tracącego nadziei na poprawę swej marnej egzystencji. O tym właśnie chciał opowiedzieć w jednym ze swoich kolejnych filmów – „Wezwij mnie w świetlistą dal”. Zanim jednak doszło do jego realizacji, aktor i reżyser zmarł. Projekt doprowadzili do końca jego przyjaciele – Stanisław Liubszyn i Gierman Ławrow.

więcej »

Polecamy

Polska szkoła plakatu

Z filmu wyjęte:

Polska szkoła plakatu
— Jarosław Loretz

Dlaczego sypanie soli na drogi jest złym pomysłem
— Jarosław Loretz

Drzewa-zabójcy
— Jarosław Loretz

A w zaświatach tańce i swawole
— Jarosław Loretz

Dla chcącego nic trudnego
— Jarosław Loretz

Gdy mści się niechlujstwo
— Jarosław Loretz

22 tancerzy i świński pęcherz
— Jarosław Loretz

Czy duże dziewczynki lubią krew?
— Jarosław Loretz

Czy małe dziewczynki lubią krew?
— Jarosław Loretz

Nasi w zaświatach
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Grudzień 2017 (4)
— Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Kochając Diego, nienawidząc Maradony
— Konrad Wągrowski

Najtrudniejsza decyzja
— Konrad Wągrowski

Ten dziwny przycisk „dojrzewanie”
— Konrad Wągrowski

Sympatyczny seryjny morderca
— Konrad Wągrowski

Finał poniżej oczekiwań
— Konrad Wągrowski

Inwazja ekojaszczurów
— Konrad Wągrowski

Kryminalny egzystencjalizm
— Konrad Wągrowski

900 metrów w pionie
— Konrad Wągrowski

Mam wiersz
— Konrad Wągrowski

Obiecaliśmy już wszystko. Czego jeszcze chcecie?
— Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.